Zostałam sama przy ciele szefa mafii, gdy lekarz zapisał godzinę jego śmierci — a jego zastępca nagle pobladł

Doktor ogłosił śmierć Deklana Reeda, zanim jego serce wykonało ostatnie uderzenie, a ja byłam jedyną osobą, która nie chciała odejść.

Stałam w prywatnym skrzydle medycznym rezydencji, choć jako pokojówka nie miałam prawa przekraczać jego drzwi. W powietrzu wisiał zapach środka dezynfekcyjnego i metalu. Z sufitu sączyło się zimne, białe światło, a moje buty przyklejały się do podłogi od rozlanej wody.

Deklan leżał na stalowym stole przykryty prześcieradłem. Trzy kule przeszyły mu bok i ramię. Lekarze próbowali go reanimować przez kilka minut, potem doktor Owen Pierce opuścił ręce i spokojnie powiedział wszystkim, że szef nie żyje.

Spokojnie. Zbyt spokojnie.

Na piętrze mężczyźni Deklana już kłócili się o jego imperium. Słyszałam podniesione głosy, przesuwane krzesła i tłumione przekleństwa. Nikt nie pytał, czy można jeszcze coś zrobić.

Ja też powinnam odejść.

Zamiast tego odsunęłam prześcieradło z jego twarzy. Skóra Deklana była lodowata. Spojrzałam na termostat.

Cztery stopnie Celsjusza.

Wydobyłam z ust parę i poczułam, jak strach ściska mi żołądek. Na jego nadgarstku wisiała papierowa opaska z kostnicy. Zauważyłam odręcznie zapisaną godzinę.

Dwudziesta trzecia dwadzieścia pięć.

Odwróciłam głowę w stronę zegara na ścianie. Była dwunasta osiem.

— To niemożliwe — wyszeptałam.

Doktor Pierce ogłosił śmierć Deklana o dwudziestej trzeciej czterdzieści dwa. Pamiętałam tę godzinę, bo wtedy cała rezydencja nagle ucichła.

Ktoś zapisał jego zgon siedemnaście minut wcześniej.

Dotknęłam tętnicy na szyi. Nic. Przesunęłam palce pod żuchwę. Znowu nic. Przez chwilę wmówiłam sobie, że papier był pomyłką, a ja szukam sensu tam, gdzie go nie ma.

Wtedy jeden z palców Deklana drgnął.

Zamarłam.

Pochyliłam się nad jego klatką piersiową. Przez dziesięć sekund nie usłyszałam nic. Potem dobiegło mnie pojedyncze, ledwie wyczuwalne uderzenie.

Po trzydziestu sekundach następne.

— No dalej — powiedziałam. — Oddychaj.

Przed pracą w tej rezydencji przez osiemnaście miesięcy szkoliłam się na ratowniczkę medyczną. Wiedziałam, że wychłodzenie potrafi sprawić, iż żywy człowiek wygląda jak trup. Wiedziałam również, że ktoś musiał odłączyć monitor.

Przewód nie został wyłączony. Został wyrwany z gniazdka.

Wyjęłam koce termiczne z zamkniętej szafki, przykryłam Deklana i podłączyłam przenośny monitor. Na ekranie pojawił się maleńki skok. Potem kolejny.

Ktoś wcześniej włączył chłodzenie i odciął urządzenia, żeby nikt nie usłyszał jego serca.

Pod kocem coś zsunęło się na podłogę. Była to mała, przezroczysta niebieska zatyczka od ampułki.

Podniosłam ją i nagle wróciło wspomnienie mojego brata Kaleba.

Siedem lat wcześniej policja znalazła go martwego przy bocznicy kolejowej. Orzekli przedawkowanie. W jego kieszeni znaleziono identyczną zatyczkę, ale funkcjonariusz powiedział, że to bezwartościowy śmieć.

Nigdy w to nie uwierzyłam.

Kroki rozległy się za drzwiami. Wsunęłam zatyczkę do kieszeni fartucha. Drzwi otworzyły się i do środka wszedł Grant Mercer, zastępca Deklana, a za nim doktor Pierce z czarnym workiem na ciało.

Grant spojrzał na mnie.

— Co robisz przy zmarłym?

Podniosłam papierową opaskę.

— Dlaczego zapisano godzinę śmierci, zanim doktor ją ogłosił?

Twarz Pierce’a natychmiast pobladła. Grant sięgnął pod marynarkę. Myślałam, że wyjmie telefon.

Wyjął pistolet.

Za moimi plecami monitor wydał pojedynczy, wyraźny sygnał. Grant spojrzał na Deklana, Pierce na Granta, a ja zrozumiałam, że obaj boją się czegoś innego.

Pod białym prześcieradłem coś się poruszyło. Grant uniósł broń, a ja rzuciłam się w stronę metalowej szafki, gdy jego palec zaczął naciskać spust…

CZĘŚĆ 2

…W ostatniej chwili uderzyłam ramieniem w stojak z butlami. Jedna z nich przewróciła się na podłogę z hukiem, a kula wbiła się w stalową szafkę tuż nad moją głową.

Zgasiło to światło awaryjne. Pokój pogrążył się w czerwonej poświacie.

— Nie strzelaj! — krzyknął doktor Pierce.

— Zamknij się! — warknął Grant. — Ona widziała za dużo.

Przykucnęłam za wózkiem z narzędziami. Zimne kółko metalowego uchwytu wbijało mi się w plecy, a w kieszeni czułam twardą zatyczkę od ampułki.

Deklan nadal leżał nieruchomo. Monitor pokazywał nieregularne, ledwie żywe uderzenia.

— Jeśli ją zabijesz, wszyscy usłyszą — powiedział Pierce. — Ludzie są na korytarzu.

Grant odwrócił się ku drzwiom.

— Za trzy minuty będą na dole. Wtedy ona już nie będzie problemem.

Wyciągnął drugą rękę i podszedł do stołu. Wtedy zrozumiałam, dlaczego jego twarz była tak napięta. Nie bał się, że odkryłam żywego Deklana. Bał się, że Deklan może się obudzić.

Wsunęłam dłoń pod wózek i wymacałam gumowy przewód. Odłączyłam go, a sygnał monitora nagle ucichł.

Grant zaklął.

— Co zrobiłaś?

— Zatrzymałam urządzenie — odpowiedziałam, starając się, żeby głos mi nie drżał.

— Myślisz, że to cię ocali?

— Nie. Ale jeśli go dotkniesz, wszyscy zobaczą, że próbowałeś go dobić.

Przez moment słyszałam tylko syczenie tlenu. Z korytarza dobiegł śmiech jednego z ludzi Deklana. Byli zaledwie kilka metrów od nas.

Grant schował broń, lecz nie dlatego, że się poddał. Zrobił krok w moją stronę.

— Klara, jesteś pokojówką. Nie rozumiesz, w co się wplątałaś.

— Rozumiem, że mój brat miał taką samą zatyczkę.

Jego twarz zmieniła się szybciej niż twarz Pierce’a.

To był pierwszy prawdziwy ślad.

Grant rzucił się ku mnie. Odepchnęłam wózek, ale złapał mnie za fartuch i uderzył plecami o ścianę. Poczułam zapach dymu i ostrej wody kolońskiej. Jego kciuk zacisnął się pod moją szczęką.

— Gdzie ją znalazłaś?

— Przy nim.

— Kłamiesz.

— Twój lekarz wygląda, jakby już wiedział, że mówię prawdę.

Pierce odwrócił wzrok.

Wtedy drzwi na korytarz otworzyły się i ktoś zawołał:

— Grant! Co się dzieje?

Grant puścił mnie, ale zanim zdążyłam uciec, chwycił mnie za nadgarstek i wepchnął do małego pomieszczenia gospodarczego obok sali. Zamek zatrzasnął się od zewnątrz.

— Zostań cicho — powiedział. — Jeśli wyjdziesz, pierwsza kula będzie dla ciebie.

W ciemności pachniało wybielaczem i mokrym drewnem. Przycisnęłam ucho do drzwi. Słyszałam, jak Grant mówi ludziom, że wszystko jest pod kontrolą.

Po chwili rozległo się ciche skrzypienie stołu.

Deklan poruszył się.

— On oddycha — szepnął Pierce.

— Wiem. Podaj mi torbę.

— Grant, to nie było częścią planu.

— Plan się nie zmienił. Zmieńmy tylko kolejność.

Usłyszałam szelest worka na ciało. Potem niski, chrapliwy dźwięk z gardła Deklana.

Nie mogłam czekać. Znalazłam na półce ciężki słoik z detergentem, wybiłam nim szybę w drzwiach i przecisnęłam rękę do klamki. Odłamek szkła rozciął mi skórę, ale zamek puścił.

Wypadłam na korytarz dokładnie wtedy, gdy Grant pochylał się nad Deklanem z igłą w dłoni.

— Zostaw go! — krzyknęłam.

Grant odwrócił się. Pierce cofnął się pod ścianę.

Deklan otworzył oczy.

Nie były zamglone. Były przytomne.

— Klara — wyszeptał. — Masz zatyczkę?

— Tak.

— Nie ufaj nikomu, kto mówi, że Kaleb umarł przypadkiem.

Grant uniósł broń, lecz wtedy na korytarzu rozległ się głos prawniczki Deklana, Helen Ward.

— Panie Mercer, proszę odsunąć się od stołu.

Weszła do sali z metalową kasetą i dwoma ochroniarzami. Grant zamarł.

Helen spojrzała na mnie, potem na zatyczkę w mojej dłoni.

— Jeśli to znalazłaś przy jego ciele, musimy otworzyć kasetę natychmiast. Ale uprzedzam cię, Klara… to, co jest w środku, może wyjaśnić śmierć twojego brata albo pogrążyć człowieka, któremu wszyscy tutaj nadal służą…

CZĘŚĆ 3

…Helen postawiła metalową kasetę na stole o dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt dziewięć. Jej zamek był zabezpieczony trzema cyframi. Klara podała godzinę zapisaną na opasce: dwadzieścia trzy dwadzieścia pięć.

— To kod — powiedziała Helen.

Zamek kliknął.

W środku leżał mały odtwarzacz głosowy, plik dokumentów i koperta z nazwiskiem Kaleba. Na kopercie widniała ta sama niebieska zatyczka, przyklejona przezroczystą taśmą.

Grant cofnął się o krok.

— To prywatne materiały Deklana.

— Dlatego tak bardzo chcesz, żeby zniknęły? — spytałam.

Helen włączyła odtwarzacz. Najpierw usłyszeliśmy trzask drzwi, potem głos Deklana.

— Jeśli słuchasz tego nagrania, ktoś próbował upozorować moją śmierć. Grant Mercer zlecił zabójstwo Kaleba Maddena siedem lat temu. Chłopak odkrył, że Grant sprzedaje informacje o transportach i używa niebieskich zatyczek do oznaczania ampułek z trucizną.

W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam własną krew.

Pierce zamknął oczy.

Grant pokręcił głową.

— To fałszerstwo.

Nagranie trwało dalej.

— Kaleb nie przedawkował. Został otruty, a ciało podrzucono przy bocznicy. Doktor Owen Pierce podpisał fałszywy raport. Przez siedem lat trzymałem dowody, bo potrzebowałem czasu, żeby ustalić, komu jeszcze mogę zaufać. Jeśli zginę, przekażcie wszystko Klarze Madden. Ona jako jedyna próbowała ratować ludzi, których reszta uznawała za straconych.

Poczułam, jak nogi miękną mi pod kolanami.

— Dlaczego wiedziałeś? — zapytałam Deklana.

Ledwie oddychał, ale jego głos był wyraźny.

— Kaleb pracował dla mnie. Chciał odejść. Grant nie pozwolił mu odejść z informacjami.

— A ty pozwoliłeś policji uznać go za ćpuna?

Deklan odwrócił wzrok.

— Bałem się, że zginiesz razem z nim.

— Chroniłeś mnie, pozwalając wszystkim myśleć, że mój brat był nikim?

Nie odpowiedział.

Grant nagle roześmiał się krótko.

— Myślisz, że jedno nagranie mnie zniszczy? Deklan nie ma już ludzi. Jego imperium należy do mnie.

Helen wyjęła z kasety dokument.

— Nie. Należy do funduszu powierniczego, który zostanie uruchomiony po ujawnieniu nagrania. Wszystkie konta zostały zamrożone pięć minut temu.

Grant rzucił się ku niej. Ochroniarz powalił go na podłogę. Pierce uniósł ręce.

— Ja tylko wykonywałem polecenia.

— To powiesz prokuratorowi — odparła Helen.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Numer był nieznany. Odebrałam.

— Klara Madden? — zapytał męski głos. — Jeśli kaseta została otwarta, musicie opuścić rezydencję. Grant nie działał sam. Człowiek, który zapłacił za śmierć Kaleba, właśnie dowiedział się, że dowody są żywe.

Spojrzałam na Deklana. Jego twarz stała się blada.

— Kto mówi? — zapytałam.

— Twój brat.

Połączenie się urwało.

Przez chwilę nikt się nie poruszył. Potem z głośników w rezydencji rozległ się alarm, a za oknami zatrzymały się trzy czarne samochody.

Deklan spróbował usiąść.

— Klara, posłuchaj mnie. Jeśli Kaleb żyje, to znaczy, że siedem lat temu pochowano kogoś innego. A człowiek, który go ukrywał, właśnie jedzie tutaj…