Mąż kazał mi wsiąść na skuter wodny w dziewiątym miesiącu, lecz po mojej odmowie jego kochanka nagle przestała się uśmiechać

W chwili, gdy mój mąż podał mi dwie białe kapsułki na tarasie prywatnej zatoki, nie wiedziałam jeszcze, że za kilka minut będę walczyć o życie swoje i nienarodzonego dziecka.

— Jeśli mi ufasz, Walerio, przestań udawać porcelanową figurkę i przepłyń się tylko raz — powiedział Rodrigo, wskazując lśniący skuter wodny.

Stałam pod markizą w dziewiątym miesiącu ciąży. Pod stopami czułam ciepłe płytki, a pod dłonią twarde, niespokojne ruchy dziecka. Wokół nas siedziało kilkunastu pracowników firmy, dwóch inwestorów i Kamila Ortega, kobieta w białym kostiumie kąpielowym, która od miesięcy patrzyła na mojego męża zbyt czule.

— Lekarz zabronił mi gwałtownych ruchów — odpowiedziałam. — Mam ciążę wysokiego ryzyka.

Kamila odchyliła okulary na czubek głowy. Na jej nadgarstku błyszczała złota bransoletka, a na ustach miała uśmiech ostrzejszy niż jej głos.

— Lekarz zabronił wyścigów, nie spokojnej przejażdżki. Czy może boisz się, że Rodrigo zobaczy, jaka jesteś nudna?

Kilka osób zaśmiało się nerwowo. Poczułam, jak kark pokrywa mi się gęsią skórką. Dziecko kopnęło tak mocno, że aż zadrżałam.

— Wystarczy — powiedziałam cicho.

Rodrigo podszedł i pocałował mnie w czoło. Pachniał drogą wodą kolońską i rumem.

— Dobrze. To był głupi pomysł.

Wyjął z kieszeni dwie kapsułki.

— Twoje witaminy. Ostatnio ciągle o nich zapominasz.

Wtedy zauważyłam małą mosiężną zawieszkę w kształcie wieloryba, przypiętą do mojego breloczka. Ojciec podarował mi ją przed wyjazdem i powiedział, że wieloryby zawsze znajdują drogę przez najciemniejsze wody. Zacisnęłam ją w palcach, jakbym mogła zatrzymać nią cały świat.

Wyszłam za Rodrigiem dziesięć lat wcześniej w Guadalajarze. Nie miał wtedy pieniędzy, tylko starą furgonetkę i marzenie o firmie przewozowej. Nie wiedział, że pierwsze pensje jego pracowników opłaciłam z rodzinnego funduszu. Nie wiedział też, że mój ojciec, Hektor Mendoza, był wiceadmirałem, a matka Helena zarządzała majątkiem rodziny.

Chciałam mieć pewność, że kocha mnie, a nie moje nazwisko.

O czwartej czterdzieści wypiłam kapsułki. O piątej piętnaście muzyka zaczęła się rozmywać. Twarze przy stole wydłużały się i znikały, a śmiech Kamili brzmiał jak dzwonek słyszany spod wody.

Ocknęłam się o osiemnastej dwa.

Uderzenie słonej wody wyrwało mi krzyk. Nadgarstki miałam przywiązane do kierownicy skutera, a szeroki pas przebiegał tuż pod brzuchem. Kilka metrów dalej Kamila siedziała na drugim pojeździe. Między nami napięto grubą linę.

— Rodrigo! — wrzasnęłam.

Stał na brzegu z kieliszkiem w dłoni.

— Nie krzycz, Walerio! To tylko żart!

Kamila dodała gazu. Lina szarpnęła, a moje ciało poleciało do przodu. Brzuch uderzył o panel kierownicy. Poczułam ból w plecach i ciepło spływające po nogach.

— Zatrzymaj się! Krwawię!

Obejrzała się przez ramię.

— To trzymaj się mocniej.

Na lewej ręce miałam zegarek, który ojciec dał mi przed podróżą. Palce drżały mi tak mocno, że za pierwszym razem nie trafiłam w ukryty przycisk alarmowy. Za drugim nacisnęłam go całym kciukiem.

— Waleria, słyszę cię — odezwał się w głośniku głos ojca. — Gdzie jesteś?

— Tato… wyślij straż przybrzeżną. Natychmiast.

— Co się stało?

Spojrzałam na brzeg. Rodrigo przestał się uśmiechać.

— Oni próbują nas zabić — wyszeptałam.

W oddali pojawiły się światła łodzi. Kamila zwolniła, ale lina wciąż była napięta, a moje dziecko nagle przestało się poruszać. Ratownik podpłynął do mnie i sięgnął po nóż.

Wtedy na piasku zobaczyłam oficera podnoszącego skórzaną teczkę. Spojrzał na ojca i powiedział:

— Panie admirale, znaleźliśmy to w hotelowym pokoju. Ale najpierw musi pan zobaczyć, kto właśnie wszedł do środka…

CZĘŚĆ 2

…Oficer nie dokończył zdania. Zamiast tego odwrócił się w stronę hotelu, gdzie za szklanymi drzwiami pojawiła się kobieta w granatowym mundurze.

— To prokurator federalna — powiedział ojciec, a jego twarz stwardniała. — Dlaczego jest tutaj?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Ratownik przeciął pas, drugi uwolnił moje ręce, a potem przenieśli mnie na nosze. Każdy ruch rozrywał mi brzuch. Nad zatoką krążył śmigłowiec, którego wir podnosił piasek i serwetki ze stolików.

— Proszę nie zasypiać — powtarzała ratowniczka. — Jak ma na imię dziecko?

— Jeszcze nie ma imienia — wyszeptałam.

— Będzie miało. Proszę się tego trzymać.

Na brzegu Rodrigo próbował podejść do mnie, lecz dwóch funkcjonariuszy zastąpiło mu drogę.

— To nieporozumienie! — krzyczał. — Moja żona spanikowała. To była zabawa!

— Zabawa z liną przywiązaną do ciężarnej? — spytał funkcjonariusz.

Rodrigo otworzył usta, ale nie znalazł słów. Kamila stała obok skutera i trzęsła się tak mocno, że jej złote kolczyki uderzały o szyję.

— On powiedział, że nic jej się nie stanie — oznajmiła. — Miał przygotowane lekarstwa. Powiedział, że Waleria tylko zaśnie.

Rodrigo spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Zamknij się, Kamilo.

— Powiedziałeś, że po wszystkim będziemy razem.

— Powiedziałem, żebyś wykonała polecenie!

Usłyszałam to, zanim ratownicy wsunęli mnie do łodzi. Wtedy pierwszy raz zrozumiałam, że nie chodziło o głupi żart. Chodziło o plan.

W klinice w La Paz lekarze zabrali mnie od razu na badanie. Nad łóżkiem wisiała lampa o mlecznym kloszu, a metalowa szyna wbijała mi się w łokieć. Słyszałam przyspieszone kroki i urywane polecenia.

— Tętno dziecka jest niestabilne — powiedział lekarz.

— Proszę je ratować — odpowiedziałam. — Nawet jeśli mnie nie da się już uratować.

Ojciec wszedł dopiero po kilku minutach. Miał mokre mankiety i w dłoni ściskał skórzaną teczkę znalezioną w hotelu.

— Walerio, muszę ci coś powiedzieć.

— Czy moje dziecko żyje?

— Tak. Na razie.

Zamknęłam oczy. Łzy spłynęły mi do uszu.

— Co jest w teczce?

Ojciec położył ją na stoliku. Zamek miał zadrapanie, jakby ktoś próbował otworzyć go nożem.

— Dokumenty dotyczące twojej firmy i przelewów z funduszu rodzinnego. Rodrigo od miesięcy wyprowadzał pieniądze. Ale to nie wszystko.

— Skąd miał dostęp?

— Od ciebie. Podpisywałaś pełnomocnictwa, kiedy byłaś w ciąży i prowadziłaś jego kampanię inwestycyjną.

Poczułam, że ból w brzuchu jest niczym wobec pustki, która otworzyła się we mnie.

— Chciał mnie zabić, żeby ukryć kradzież?

Ojciec nie odpowiedział od razu.

— Prokurator znalazła nagranie z pokoju Kamili. Na nim Rodrigo mówi, że po twojej śmierci odziedziczy wszystko, a dziecko… nie będzie dla niego problemem.

Przez chwilę słyszałam tylko urządzenie monitorujące moje serce.

— Pokaż mi nagranie.

— Nie teraz.

— Tato, pokaż mi.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Do sali wszedł prawnik Rodriga, blady mężczyzna z teczką pod pachą.

— Pani Mendoza, pański mąż chce zawrzeć ugodę. Odda część majątku, jeśli wycofa pani zeznania i powie, że doszło do wypadku.

Zaśmiałam się, choć każdy oddech bolał.

— A jeśli odmówię?

Prawnik spojrzał na mojego ojca.

— Wtedy Rodrigo ujawni, że wszystkie pieniądze, które przekazywała pani jego firmie, były darowiznami. Twierdzi, że nie ma pani prawa żądać zwrotu.

Ojciec otworzył teczkę. W środku leżała koperta z pieczęcią notarialną.

— Powiedz mu, Walerio — odezwał się cicho. — Powiedz mu, co naprawdę podpisał dziesięć lat temu.

Drżącą dłonią sięgnęłam po dokument, lecz zanim dotknęłam koperty, telefon prokurator federalnej zadzwonił na korytarzu. Kobieta odebrała, zmarszczyła brwi i spojrzała prosto na mnie.

— Pani Walerio — powiedziała. — Mamy problem. Kamila właśnie zniknęła z hotelu, a zabrała ze sobą coś, co może zmienić całą sprawę…

CZĘŚĆ 3

…— Co zabrała? — spytałam, próbując się podnieść.

Prokurator przytrzymała mnie za ramię.

— Nagranie z monitoringu i klucz do sejfu Rodriga. Twierdzi, że ma kopię dokumentów, ale żąda ochrony.

Ojciec otworzył kopertę znalezioną w teczce. Papier zaszeleścił pod jego palcami. Na pierwszej stronie widniał mój podpis, data sprzed dziesięciu lat i pieczęć funduszu rodzinnego.

Prawnik Rodriga pobladł.

— To niemożliwe.

— Przeciwnie — powiedział ojciec. — To akt założycielski spółki. Waleria nie przekazała mężowi pieniędzy jako darowizny. Została cichą właścicielką osiemdziesięciu procent udziałów.

Prawnik wyrwał mu dokument wzrokiem.

— Rodrigo miał pełnomocnictwo do zarządzania firmą.

— Do zarządzania — odparłam. — Nie do sprzedawania majątku, zadłużania spółki ani przelewania pieniędzy na rachunki swojej kochanki.

Prokurator położyła na łóżku tablet. Na ekranie pojawiła się data i godzina. Nagranie zaczęło się od głosu Rodriga.

— Kiedy ona zniknie, wszyscy uwierzą w komplikacje ciąży. Lekarze podpiszą każdy papier, jeśli odpowiednio im zapłacę.

Kamila siedziała naprzeciwko niego. W dłoni obracała szklankę.

— A dziecko?

— Dziecko będzie pod moją opieką. Jeśli nie przeżyje, tym lepiej. Nie będę dzielił firmy z kimś, kto nawet nie potrafi mówić.

W sali zapadła cisza.

Prawnik odwrócił twarz.

— Mój klient był pod wpływem emocji.

— Mój mąż nie był pod wpływem emocji — powiedziałam. — On omawiał morderstwo.

Na kolejnym fragmencie Rodrigo wyciągnął z kieszeni kapsułki.

— To nie jest zwykły suplement — mówił. — Po dwóch godzinach będzie nieprzytomna. Kamila pociągnie ją za skuter, a wszyscy pomyślą, że wypadła z łodzi.

Moje palce zacisnęły się na prześcieradle. Nagle zawieszka w kształcie wieloryba, leżąca na stoliku obok zegarka, zaczęła drżeć od wibracji telefonu.

— On wiedział, że mam ciążę wysokiego ryzyka — wyszeptałam.

— Wiedział wszystko — odpowiedział ojciec.

Drzwi otworzyły się ponownie. Funkcjonariusz podał prokurator telefon.

— Kamila jest w garażu podziemnym. Została zatrzymana. Ma przy sobie nośnik danych.

Prokurator odtworzyła kolejne nagranie. Tym razem głos należał do Rodriga, ale mówił do kogoś innego.

— Jeśli Waleria przeżyje, uruchom plan awaryjny. Zgłoś, że jest niestabilna psychicznie. Mam podpisy lekarza i zeznania jej matki.

— Mojej matki? — spytałam.

Ojciec zbladł.

— Helena podpisała coś kilka tygodni temu.

— Co podpisała?

Prokurator zatrzymała nagranie.

— Oświadczenie, że cierpi pani na urojenia prześladowcze i od lat mści się na mężu z powodu rodzinnego majątku.

Poczułam, jak coś we mnie pęka. Matka zawsze stała po stronie Rodriga. Tłumaczyła, że mężczyzna potrzebuje swobody, a ja zbyt mocno kontroluję życie.

— Dlaczego miałaby to zrobić?

Telefon prokurator zadzwonił po raz trzeci. Tym razem odebrała bez słowa. Słuchała przez kilka sekund, po czym odsunęła urządzenie od ucha.

— Pani matka jest w drodze do kliniki.

— Po co?

Prokurator spojrzała na mnie z powagą.

— Twierdzi, że Rodrigo ją szantażował. I ma dowód, że plan zabójstwa zaczął się dużo wcześniej, niż sądziliśmy.

Na korytarzu rozległy się szybkie kroki. Ktoś krzyknął, że zatrzymana kobieta próbowała uciec. Ojciec stanął przede mną, zasłaniając mi drzwi.

Wtedy z głośnika telefonu dobiegł głos Kamili:

— Jeśli mnie zamkniecie, Rodrigo nie będzie jedyną osobą, która straci wszystko. Powiedzcie Walerii, kto podpisał pierwszy przelew…