CZĘŚĆ 4 — Sąsiadka zalała betonem basen moich dzieci, a po moim telefonie jej mąż nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

Elżbieta nie odsunęła telefonu od ucha.

— Gdzie dokładnie? — zapytała.

Słuchała jeszcze chwilę, a potem przykryła mikrofon dłonią.

— W piwnicy pani domu. Ekipa znalazła metalową skrzynkę pod płytą fundamentową.

Wiktor natychmiast podniósł głowę.

— Nie macie prawa tam wchodzić.

— To moja piwnica — powiedziałam.

Marek już sięgał po płaszcz.

Na zewnątrz wiatr poruszał gałęziami moreli. Beton w basenie zdążył stwardnieć na tyle, że pękł w dwóch miejscach. Z jednej szczeliny sączyła się brunatna woda.

Dzieci były u mojej siostry. Nie wiedziały, że ich basen stał się początkiem czegoś znacznie większego.

Pojechaliśmy do mojego domu w dwóch samochodach. Henryk usiadł obok mnie. Trzymał zakrwawiony ręcznik na kolanach i patrzył na dłonie.

— Paweł naprawdę chciał tylko naprawić odpływ? — zapytałam.

— Na początku tak.

— A potem?

Henryk westchnął.

— Potem zobaczył, że Wiktor nie odprowadzał wody tylko z garażu. Podłączenie prowadziło dalej, do starego magazynu za jego firmą.

Poczułam zimno pod skórą.

— Co tam odprowadzał?

— Brudną wodę z budów. Farbę, rozpuszczalniki, wszystko, czego nie chciał oddać do utylizacji.

Nie odpowiedziałam od razu. Przypomniałam sobie, jak Paweł wracał z budowy i mówił, że w rowie za ogrodzeniem śmierdzi metalem. Wtedy sądziłam, że przesadza, bo choroba odbierała mu siły.

W piwnicy czekała już ekipa miejska. Jedna z płyt była uniesiona, a pod nią tkwiła płaska skrzynka owinięta w folię. Na wieku widniała litera P, którą Paweł wypalał lutownicą na narzędziach.

Marek otworzył ją przy mnie.

W środku leżały trzy rzeczy: mapa rur, rachunek za utylizację odpadów oraz kopia zgłoszenia do miasta. Na rachunku znajdowały się daty, numery ciężarówek i nazwisko firmy Wiktora.

Na odwrocie mapy Paweł napisał: „Jeśli coś mi się stanie, nie pozwólcie, żeby zalali także prawdę”.

Zacisnęłam palce na papierze.

Katarzyna, która przyjechała za nami, oparła się o framugę.

— On powiedział, że to tylko tymczasowe — szepnęła.

Wiktor stanął za nią.

— Katarzyna, przestań.

— Powiedziałeś, że zamkniesz odpływ, kiedy skończy się budowa.

— Miałem to załatwić.

— Przez dwa lata?

— Nie rozumiesz, ile kosztowałoby mnie legalne usunięcie wszystkiego.

Elżbieta spojrzała na niego z odrazą.

— A ile kosztowałoby cię zatrucie ziemi pod kilkoma domami?

— Niczego nie zatrułem.

Henryk wyjął z kieszeni drugi dokument.

— To lista beczek wywożonych nocą. Podpisywałem odbiór, ale Wiktor kazał wpisywać czystą wodę.

Wiktor rzucił się na kartkę. Henryk odsunął ją za plecy.

— Nie dotykaj mnie — powiedział. — Mam dość.

To był moment, którego nikt się nie spodziewał. Katarzyna podeszła do męża i wyjęła mu z kieszeni kluczyki do samochodu.

— Oddaj mi telefon — zażądał.

— Nie.

— Jesteś moją żoną.

— Właśnie dlatego tak długo ci wierzyłam.

Podała telefon Elżbiecie.

— Są tam wiadomości od kierowców. I zdjęcia rur. Nie umiałam ich otworzyć, ale hasło zna tylko on.

Wiktor cofnął się, jakby dostał cios.

— Katarzyno, pomyśl o naszej firmie.

— Myślałam o niej każdego dnia, kiedy mówiłeś, że mam siedzieć cicho.

Za oknem niebo pociemniało. Pierwsze krople uderzyły w blaszany parapet.

Elżbieta natychmiast wydała polecenia ekipie. Robotnicy pobiegli do basenu z łomami i pompą. Trzeba było rozbić beton, zanim woda napłynie do zatkanego kanału.

Wybiegłam za nimi. Młot pneumatyczny uderzył w nieckę, a po ogrodzie rozszedł się głuchy, ciężki dźwięk. Każde uderzenie odsłaniało kawałek płytek Pawła.

Przy schodach znaleźli metalową rurę.

— To ona! — krzyknęła Elżbieta.

Wiktor stał przy płocie, przemoczony po ramiona.

— Jeśli to rozkopiecie, zniszczycie mi fundamenty.

— Pan zniszczył je sam — odpowiedziała.

— Anna, możemy się dogadać.

Spojrzałam na niego.

— Chciałeś odebrać mi dzieci, bo śmiały się w basenie.

— To nie o dzieci chodziło.

— Wiem.

Pod betonem pojawiła się żółta spinka Lizy. Była porysowana, ale gwiazda nadal miała wszystkie ramiona. Podniosłam ją z błota i zacisnęłam w dłoni.

O północy kanał został udrożniony. Woda popłynęła nim z hukiem, zamiast w stronę domów. Miejska ekipa zabezpieczyła rury, a Elżbieta zabrała dokumenty do dalszej kontroli. Nie było widowiskowego zatrzymania ani krzyków. Wiktorowi zabrano dostęp do placu budowy, a jego firma straciła miejskie zlecenia jeszcze przed świtem, kiedy urzędnicy zobaczyli rachunki i podpisy.

Najbardziej zabolało go jednak coś innego.

Katarzyna zdjęła z jego biura złoty młotek z firmowego godła i położyła go na stole Elżbiety.

— To było jego marzenie — powiedziała. — Ale nie za cenę cudzych domów.

Potem odeszła do samochodu bez niego.

Wiktor został na podwórzu, obok rozbitego basenu i pękniętej rury, którą przez dwa lata ukrywał pod moją ziemią. Patrzył na logo swojej firmy leżące w błocie.

Marek podszedł do mnie, gdy ekipa pakowała narzędzia.

— Co zrobisz z basenem?

Popatrzyłam na odsłonięte płytki. Były brudne, podrapane i popękane, ale pod nimi wciąż dało się rozpoznać wzór, który Paweł wybrał dla dzieci: cztery małe ryby płynące w stronę słońca.

— Nie odbuduję go tak samo — odpowiedziałam.

— Dlaczego?

— Bo Paweł budował go dla czwórki dzieci, a nie dla wspomnienia o śmierci. Jeśli go naprawię, będą mogły pływać bez strachu.

Następnego ranka przyjechała Liza z rodzeństwem. Stała na brzegu w kaloszach, ściskając żółtą spinkę.

— Mamo, beton naprawdę zniknął?

— Nie cały.

— To co będzie zamiast niego?

Spojrzałam na odkrytą rurę, na mapę Pawła i na cztery ceramiczne ryby pod warstwą brudu.

— Najpierw naprawimy to, co ukryto pod wodą. Potem zbudujemy coś, czego nikt nie będzie mógł wam odebrać.

Liza przykucnęła i włożyła spinkę w szczelinę między płytkami, dokładnie tam, gdzie znalazłam ją poprzedniego dnia.

— Żeby wiedziała, gdzie wrócić — powiedziała.

Nie poprawiłam jej.

Za płotem Wiktor próbował odczepić z ciężarówki złoty młotek. Śruby zapiekły się od betonu i nie chciały puścić. Kiedy wreszcie oderwał znak, pod spodem została jasna plama w kształcie czterech skrzyżowanych linii.

Dzieci patrzyły na nią przez chwilę, a potem pobiegły po wiadra.

— Mamo! — zawołał najmłodszy syn. — Paweł zostawił nam ryby!

Kucnęłam przy pierwszej płytce i przesunęłam palcem po wyblakłym słońcu.

Woda jeszcze nie wróciła do basenu, ale cztery ceramiczne ryby nadal płynęły w tę samą stronę.