CZĘŚĆ 4

Nie wiedział jeszcze, że Samuel trzymał w ręku nakaz przeszukania jego domu, a najgorsza wiadomość czekała na niego nie w szpitalu, lecz w starej skrzynce mojego ojca.

Oktawian zadzwonił po siedmiu minutach.

— Masz podpisać pełnomocnictwo — powiedział. — Inaczej Alessandro umrze przed końcem dnia.

Leżałam pod białym światłem sali, z igłą w przedramieniu i sercem bijącym tak szybko, że monitor wydawał się protestować razem ze mną.

— Nie masz Alessandra — odpowiedziałam.

— Mam jego dom.

— Dom nie jest człowiekiem.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Nadal myślisz, że możesz stawiać warunki?

— Nie. Teraz wiem, że ty boisz się bardziej ode mnie.

Rozłączył się.

Lekarka spojrzała na mnie z niepokojem.

— Nie powinna pani się denerwować.

— Przez całe życie mówiono mi, żebym się nie denerwowała, nie pytała i nie zajmowała zbyt dużo miejsca. Dzisiaj po raz pierwszy zamierzam zrobić dokładnie odwrotnie.

Samuel zjawił się pół godziny później z dwoma śledczymi i prawniczką. Położył na stoliku kopię nakazu.

— Przeszukują dom Oktawiana i biuro kancelarii, która sporządziła fałszywy dług — powiedział.

— A Alessandro?

— Jest przy sklepie.

Serce ścisnęło mi się tak mocno, że lekarz podszedł do monitora.

— Co się dzieje? — spytałam.

Samuel nie odpowiedział od razu.

— Alessandro nagrał rozmowę z Oktawianem.

Później dowiedziałam się, jak wyglądała ta scena.

Alessandro wszedł do mojego antykwariatu tylnym wejściem. W powietrzu unosił się zapach kurzu, drewna i lawendy, której używałam do czyszczenia półek. Oktawian czekał przy ladzie, trzymając moją księgę rachunkową.

— Jesteś spóźniony — powiedział.

— A ty jesteś w moim domu.

— Ten dom będzie mój, kiedy podpiszesz zrzeczenie się władzy.

— Nie masz prawa.

— Mam ludzi, pieniądze i dokumenty.

Alessandro położył na ladzie telefon z włączonym nagrywaniem.

— Nie masz już dokumentów.

Oktawian roześmiał się.

— Myślisz, że jakaś ciężarna dziewczyna z antykwariatu odbierze mi rodzinę?

— Nie. Odbiorą ci ją twoje własne podpisy.

— Meline zawsze była tylko narzędziem.

— Powtórz to.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Córka konała z bólu, a mąż nazwał ją aktorką — kiedy krzyknęła jedno zdanie, lekarz nagle pobladł

— Powiedziałem, że była narzędziem. Tak samo jak jej rodzice. Twój ojciec chciał wiedzieć za dużo, więc zginął. Jej matka próbowała uciec, więc również zginęła. A ty poślubiłeś ją, bo byłeś zbyt głupi, żeby zrozumieć, że to ja powinienem rządzić.

Alessandro nic nie powiedział.

Oktawian kontynuował.

— Nawet twoja bezpłodność była moim pomysłem. Wystarczyła jedna recepta, jeden lekarz i kilka lat strachu. Gdybyś miał syna, nigdy nie dostałbym tego, co mi się należy.

Kiedy Alessandro odsłuchał nagranie w sali przesłuchań, po raz pierwszy usłyszał własnego wuja tak, jak słyszeli go inni.

Nie jak członka rodziny.

Nie jak człowieka, którego należało usprawiedliwiać.

Jak mordercę.

Prawniczka Oktawiana odmówiła dalszej współpracy tego samego wieczoru.

— Nie będę reprezentować człowieka, który kłamał przed sądem i próbował zastraszyć ciężarną kobietę — powiedziała, zdejmując okulary.

Oktawian krzyczał, że wszyscy są zdrajcami.

Nikt już nie słuchał.

W starej skrzynce mojego ojca znaleziono księgi, nagrania rozmów i rachunki pokazujące, jak pieniądze przechodziły przez firmę Vitalów. Była tam także kartka napisana ręką mojej matki.

„Jeśli coś nam się stanie, Meline musi wiedzieć, że nigdy nie była długiem. Była naszym powodem, żeby walczyć”.

Przeczytałam te słowa w szpitalu.

Potem długo patrzyłam na pusty fotel przy oknie.

Alessandro siedział obok mnie, ale nie dotykał mnie bez pytania.

— Mogę? — zapytał.

Wyciągnęłam rękę.

Tym razem to ja pierwsza splotłam palce z jego palcami.

Leczenie było trudne. Przez trzy tygodnie nie mogłam opuścić szpitala. Choroba zaatakowała nerki, a ciąża sprawiała, że każda decyzja wymagała rozmowy kilku lekarzy.

Alessandro przychodził codziennie.

Przynosił książki, ale nigdy nie wybierał tych o mafii, pieniądzach ani zemście. Pewnego dnia przyniósł małą drewnianą figurkę jaskółki.

— Zrobiłem ją sam — powiedział.

— Jest krzywa.

— Wiem.

— Ma za duże skrzydła.

— To też wiem.

— Podoba mi się.

Uśmiechnął się pierwszy raz od wielu dni.

Dziecko urodziło się w środku listopadowej nocy.

Poród trwał siedem godzin. Za drzwiami Alessandro chodził tam i z powrotem, aż pielęgniarka zagroziła, że przywiąże go do krzesła.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Płaciłam za dom teściowej i znosiłam rewizje, aż po dwóch ciosach męża jego uśmiech nagle zniknął

— Panie Vital, proszę usiąść.

— Nie mogę.

— Może pan.

— Nie, proszę pani. Nie mogę.

Kiedy usłyszał płacz, oparł dłonie o ścianę i zamknął oczy.

Nasz syn przeżył.

Ja również.

Kiedy położono mi dziecko na piersi, Alessandro wszedł do sali. Miał rozluźniony krawat, mokre włosy i twarz człowieka, który dopiero co wrócił z miejsca, gdzie nie działały pieniądze ani rozkazy.

— Jak go nazwiemy? — wyszeptał.

Spojrzałam na małą dłoń zaciśniętą na moim palcu.

— Samuel — powiedziałam.

Alessandro skinął głową.

— Po człowieku, który zwrócił nam prawdę.

— I po twoim ojcu — dodałam. — Bo mimo wszystko nie chcę, żeby zło miało ostatnie słowo.

Oktawian został zatrzymany. Proces trwał miesiącami. Udowodniono fałszerstwo dokumentów, udział w zabójstwie moich rodziców, próbę otrucia Alessandra i szantażowanie mnie w czasie ciąży.

Nie poszłam na rozprawę końcową.

Nie dlatego, że się bałam.

Po prostu nie chciałam, żeby jego głos zajmował jeszcze jeden dzień mojego życia.

Kilka miesięcy później wróciłam do antykwariatu.

Otworzyłam sklep o dziewiątej rano. Na półce stały odnowione zegary, filiżanki i mała drewniana jaskółka od Alessandra. Ciotka Carol prowadziła rachunki, a ja zajmowałam się renowacją mebli.

Samuel raczkował po dywanie między stołem a regałem.

Alessandro nauczył się zmieniać pieluchy, gotować zupę i zasypiać na siedząco z dzieckiem na piersi. Nadal miał ochroniarzy, ale coraz częściej zostawiał broń w sejfie i wychodził ze sklepu z farbą na rękawie.

Wiosną pojechaliśmy na cmentarz.

Położyłam na grobie rodziców małą mosiężną jaskółkę. Nie tę prawdziwą, której używałam jako zawieszki, lecz identyczną, którą znalazłam w skrzynce ojca.

— Myślisz, że byliby z nas dumni? — spytałam.

Alessandro spojrzał na mnie.

— Myślę, że twoja matka powiedziałaby, że za długo zwlekaliśmy z posadzeniem kwiatów.

Roześmiałam się.

To był pierwszy śmiech na tym cmentarzu.

Dwa tygodnie później dostałam list od Oktawiana z więzienia. Pisał, że chce porozmawiać, że rodzina powinna sobie wybaczać, że Alessandro został przeze mnie odciągnięty od własnych korzeni.

Przeczytałam list przy ladzie.

Potem odpisałam tylko jedno zdanie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Trzymałam w ramionach dwunastodniowego syna, gdy mój mąż chciał kupić moje milczenie za kilka milionów, lecz nie wiedział, że w czarnej teczce przyniosłam dokument mogący odebrać mu całe imperium

„Nie jestem już częścią twojej rodziny”.

Nie wysłałam go.

Podarłam kartkę i wyrzuciłam ją do kosza.

Nie musiałam mu niczego tłumaczyć.

Pewnego zimowego ranka Samuel narysował kredką dom, sklep i cztery postacie. Jedna z nich miała ogromne skrzydła.

— To ty? — zapytałam.

— Nie — odpowiedział poważnie. — To jaskółka, która pilnuje domu.

Przypięłam mosiężną zawieszkę do kluczy sklepu i pozwoliłam, żeby zabrzęczała przy każdym otwieraniu drzwi.

Kiedyś ten dźwięk przypominał mi o strachu.