Zmuszono mnie do ślubu z mafijnym szefem uznanym za bezpłodnego, lecz gdy pokazałam mu wyniki, jego twarz nagle pobladła

W dniu, w którym mafijny szef przyszedł odebrać mój sklep za cudzy dług, moja ciotka schowała się na zapleczu i kazała mi udawać, że nikogo nie ma.

Stałam za ladą antykwariatu przy Gay Street, trzymając w dłoni mosiężną zawieszkę w kształcie jaskółki. Należała kiedyś do mojej matki i od śmierci rodziców wisiała przy pęku kluczy do sklepu. Zawsze zaciskałam ją w palcach, kiedy się bałam.

Tego popołudnia zadzwonił dzwoneczek nad drzwiami.

Weszło trzech mężczyzn.

Pierwszy miał czarny płaszcz, spokojne oczy i twarz człowieka, który nigdy nie musiał powtarzać polecenia. Alessandro Vital. Nazwisko, którego nie wymawiano głośno, jeśli chciało się dożyć następnego poranka.

Położył na ladzie teczkę.

— Czy przyszliście coś kupić, czy wyrzucić mnie z własnego sklepu? — zapytałam.

Jeden z jego ludzi parsknął śmiechem.

Alessandro nawet na niego nie spojrzał.

— Dług twoich rodziców został sprzedany mojej rodzinie.

— Moi rodzice nie mieli takich długów.

— Mieli. Tylko ktoś bardzo długo ukrywał przed tobą dokumenty.

Poczułam, jak mosiężna jaskółka wbija mi się w skórę.

Alessandro otworzył teczkę i przesunął w moją stronę kartkę z pieczęcią komornika. Suma była tak wysoka, że przez chwilę nie rozumiałam cyfr.

— Jeśli nie zapłacisz do piątku, sklep przejdzie w inne ręce — powiedział.

— A jeśli nie podpiszę?

Tym razem odpowiedział dopiero po kilku sekundach.

— Stracisz sklep.

— To wszystko?

— Możesz też stracić dach nad głową.

Za mną skrzypnęła deska podłogowa. Ciotka Carol słuchała.

Alessandro wyciągnął drugą kartkę.

— Mam dla ciebie inne rozwiązanie.

Roześmiałam się, choć wcale nie było mi do śmiechu.

— Chcesz kupić mój sklep czy mnie?

— Małżeństwo.

W sklepie nagle zrobiło się tak cicho, że usłyszałam tykanie zegara nad półką z porcelaną.

— Powiedz, że żartujesz.

— Nie żartuję.

— Dlaczego ja?

Jego spojrzenie przesunęło się po moim zakurzonym fartuchu, krągłych biodrach i włosach związanych niedbale gumką. Nie było w nim pogardy. To było jeszcze gorsze. Wyglądał, jakby już podjął decyzję.

— Potrzebuję żony, której nie wybierze moja rodzina.

— A ja potrzebuję mężczyzny, który nie będzie groził mi przy ladzie.

— Nie będę ci groził.

— Właśnie powiedziałeś, że odbierzesz mi życie, jakie zostało po rodzicach.

Jego szczęka napięła się.

— Nie ja stworzyłem ten dług.

— Ale ty go kupiłeś.

Przez moment patrzyliśmy na siebie wśród starych luster i pękniętych filiżanek. Potem Alessandro powiedział coś, co powinno mnie uspokoić, ale tylko bardziej mnie zaniepokoiło.

— Nie mogę mieć dzieci.

— To ma być zachęta?

— Nie chcę, żebyś kiedyś uważała, że cię oszukałem.

Przyjęłam jego propozycję trzy dni później.

Nie z miłości.

Z konieczności.

Ślub odbył się w małej kaplicy, bez rodziny, bez kwiatów i bez uśmiechów. Alessandro podpisał dokument srebrnym piórem, a ja mosiężną jaskółką przycisnęłam róg umowy, żeby nie drżała mi ręka.

Przez pierwsze tygodnie mieszkaliśmy w jednym domu jak dwoje obcych ludzi. Sypialnie dzielił długi korytarz. Alessandro zawsze pukał. Zawsze czekał na odpowiedź.

— Nie musisz udawać uprzejmego — powiedziałam mu pewnego wieczoru.

— Nie udaję.

— Jesteś szefem mafii.

— A ty jesteś moją żoną. To nie odbiera ci prawa do zamykania drzwi.

Z czasem zaczął przynosić mi kawę dokładnie taką, jaką lubiłam. Pomógł ciotce przenieść ciężką komodę. Kiedy jeden z jego ludzi obraził mój sklep, Alessandro kazał mu wyjść.

— Nie musisz mnie ratować — powiedziałam wtedy.

— Wiem.

— Więc po co to robisz?

Spojrzał na mnie tak, jakby odpowiedź była dla niego trudniejsza niż każda groźba.

— Bo chcę.

Później przestaliśmy spać w osobnych pokojach. Nie było rozkazu ani udawania. Była noc, deszcz uderzający w szyby i jego dłoń zatrzymana na moim policzku, dopóki sama nie przysunęłam się bliżej.

Kilka tygodni później zapach lakieru zaczął wywoływać u mnie mdłości. Potem pojawiły się zawroty głowy. Pewnego ranka osunęłam się przy ladzie, ściskając jaskółkę tak mocno, że metal przeciął mi skórę.

Alessandro zawiózł mnie do lekarza.

Po dwóch godzinach lekarka wróciła z kopertą i położyła ją przede mną.

Przeczytałam swoje nazwisko. Potem spojrzałam na Alessandro.

Nie wyciągnął ręki. Czekał.

Wstałam, przeszłam przez gabinet i podałam mu kopertę. Alessandro rozerwał papier, wyjął kartkę, a jego oczy zatrzymały się na jednym słowie.

Wtedy zbladł.

— Meline… — wyszeptał.

Nie pozwoliłam mu dokończyć. Otworzyłam torebkę i wyjęłam dokument, który od dnia ślubu nosiłam przy sobie. Rozłożyłam go na biurku, dokładnie na stronie z klauzulą, o której żadne z nas nigdy nie mówiło.

Alessandro wyciągnął rękę w stronę kartki i…

CZĘŚĆ 2

Alessandro wyciągnął rękę w stronę kartki i zatrzymał palce kilka centymetrów nad papierem.

— Skąd to masz? — zapytał.

— Dostałam kopię od prawnika twojej rodziny w dniu ślubu.

— Powiedziałem, żeby nie dawano ci tego dokumentu.

— Właśnie dlatego go zachowałam.

Gabinet pachniał środkiem dezynfekującym i mokrym płaszczem lekarki. Za oknem przejechał autobus, a światła przesunęły się po twarzy Alessandra jak blade smugi.

— Przeczytaj — powiedziałam.

— Meline, to nie jest odpowiedni moment.

— Dla ciebie może nie. Dla mnie najwyraźniej jest idealny. Właśnie dowiedziałam się, że jestem w ciąży z mężczyzną, który przez całe życie uważał się za bezpłodnego.

Lekarka spojrzała na nas ostrożnie.

— Wynik jest jednoznaczny — powiedziała. — Ciąża ma około dziewięciu tygodni. Potrzebujemy jeszcze badań, ale nie ma powodu podważać tego rezultatu.

Alessandro przymknął oczy.

— Mówiono mi, że to niemożliwe.

— Kto? — zapytałam.

— Lekarz, któremu ufałem.

— A teraz nie ufasz już nikomu?

Otworzył oczy.

— Tobie ufam.

To powinno mnie wzruszyć. Zamiast tego poczułam ciężar odpowiedzialności, który nagle spadł na moje ramiona razem z niewidocznym dzieckiem.

Rozłożyłam umowę.

— Tutaj. Druga strona, trzeci akapit.

Alessandro pochylił się nad dokumentem. Widziałam, jak jego twarz twardnieje.

Klauzula mówiła, że jeśli w małżeństwie pojawi się dziecko, związek przestaje być układem czasowym i staje się bezwarunkowy. Ale był tam jeszcze drugi zapis. W razie zagrożenia życia Alessandra albo jego niezdolności do sprawowania władzy nad rodziną, opiekunem dziecka i zarządcą majątku miała zostać żona, nie jego krewni.

— Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś? — spytałam.

— Bo nie sądziłem, że kiedykolwiek będzie miało znaczenie.

— A teraz ma?

— Teraz może zabić ciebie i dziecko.

Wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Odwołaj wszystkie spotkania — powiedział do ochroniarza przy drzwiach. — Nikt nie zbliża się do Meline bez mojej zgody.

— Nie jestem więźniem — warknęłam.

— Nie powiedziałem tego.

— Nie musiałeś.

W domu czekała na nas ciotka Carol. Stała w holu z rękami splecionymi na brzuchu, a przy jej stopach leżała moja stara skrzynka z rachunkami.

— To prawda? — spytała.

Alessandro spojrzał na mnie.

— Tak — odpowiedziałam.

Carol zakryła usta dłonią.

— Meline, musisz stąd wyjechać.

— Dlaczego?

— Bo oni dowiedzą się pierwsi.

— Kto?

Ciotka spojrzała na Alessandra.

— Jego kuzyn Matteo. Od lat czeka, aż Alessandro osłabnie.

Alessandro podszedł do okna. Na podjeździe stały dwa samochody, choć godzinę wcześniej ich tam nie było.

— Matteo nie działa sam — powiedział.

— Wiesz, kto mu pomaga? — zapytałam.

— Jeszcze nie.

W nocy obudził mnie dźwięk tłuczonego szkła. Alessandro był już na korytarzu. W ręku trzymał pistolet, ale jego wzrok natychmiast powędrował do mojego brzucha.

— Zostań w pokoju — rozkazał.

— Nie będziesz mi rozkazywał.

— Tym razem będę.

Na dole jeden z ochroniarzy leżał przy drzwiach, przytomny, lecz zakrwawiony. Na podłodze znaleźliśmy małą kopertę przyciśniętą kamieniem.

Nie było na niej nazwiska.

W środku znajdowała się fotografia mojego sklepu zrobiona tego samego dnia. Na odwrocie ktoś napisał: „Dziecko nie powinno odziedziczyć tego, co ukradziono”.

Poczułam zimno pod żebrami.

— Co ukradziono? — zapytałam.

Alessandro nie odpowiadał.

— Pytam ciebie.

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

Jego twarz stwardniała.

— Przysięgam, że nie.

Wtedy telefon na stole zaczął dzwonić. Numer był nieznany. Odebrałam, zanim Alessandro zdążył mnie zatrzymać.

— Meline Pierce? — odezwał się męski głos. — Jeśli chcesz, żeby twoje dziecko przeżyło, jutro o ósmej rano przyjdź sama do starego dworca.

— Kim jesteś?

— Człowiekiem, który zna prawdę o twoich rodzicach.

Połączenie się urwało.

Alessandro wyrwał mi telefon z dłoni.

— Nigdzie nie pójdziesz.

— Moi rodzice nie zginęli w wypadku, prawda?

Milczał.

I właśnie ta cisza odpowiedziała za niego.

Następnego ranka o ósmej nie pojechałam na dworzec sama. Alessandro siedział obok mnie w samochodzie, a pod płaszczem miał broń. Na peronie czekał mężczyzna z laską i skórzaną teczką.

Kiedy mnie zobaczył, powiedział tylko:

— Twój ojciec zostawił dowód, że cały dług był fałszerstwem.

Alessandro zrobił krok do przodu.

— Kim jesteś?

Mężczyzna otworzył teczkę, ale zanim wyjął dokument, spojrzał na Alessandra z czymś, co przypominało litość.

— Powiedz jej, co zrobiłeś pięć lat temu — powiedział. — Albo ja to zrobię…

CZĘŚĆ 3

— Powiedz jej, co zrobiłeś pięć lat temu — powiedział mężczyzna. — Albo ja to zrobię…

Alessandro zbladł.

Stary dworzec był prawie pusty. Z sufitu kapała woda, a z głośnika płynęły urwane zapowiedzi pociągów. Trzymałam mosiężną jaskółkę w kieszeni płaszcza, choć tym razem metal nie dawał mi żadnej odwagi.

— Jego nazwisko to doktor Samuel Reed — powiedział Alessandro. — Pracował dla mojego ojca.

— A teraz pracuje dla prawdy — odparł lekarz.

Otworzył teczkę i wyjął trzy dokumenty, nagranie na małym urządzeniu oraz kopertę z pieczęcią kancelarii.

— Meline, twoi rodzice nie mieli długu — powiedział. — Dokument został sfałszowany po ich śmierci. Prawdziwe księgi pokazują, że twój ojciec odkrył przemyt pieniędzy przez firmę Vitalów.

Poczułam, jak nogi miękną mi pod ciałem.

— Dlaczego nikt mi tego nie powiedział?

Samuel spojrzał na Alessandra.

— Bo Alessandro wiedział, że jeśli prawda wyjdzie na jaw, jego wuj Oktawian zabije także ciebie.

— Wiedziałeś? — wyszeptałam.

Alessandro nie próbował zaprzeczać.

— Wiedziałem, że twoi rodzice zostali uciszeni. Nie wiedziałem, kto wydał rozkaz.

— A mimo to przyszedłeś po mój sklep.

— Chciałem cię ochronić.

— Zmuszając mnie do małżeństwa?

— Gdybyś została sama, Oktawian przejąłby wszystko. Małżeństwo z nimi związało cię ze mną, nie z nim.

Samuel przesunął w moją stronę kartkę.

— Jest jeszcze coś. Alessandro nie jest bezpłodny.

Spojrzałam na męża.

— Co?

— W wieku dwudziestu trzech lat został otruty przez własnego wuja. Lekarz rodziny sfałszował wyniki badań, żeby Alessandro nie miał dziedzica i nigdy nie mógł przejąć pełnej kontroli nad majątkiem. Leczenie uszkodziło jego organizm, ale nie odebrało mu płodności.

Alessandro zacisnął dłonie.

— Znalazłem tę informację dopiero miesiąc temu.

— I nie powiedziałeś mi.

— Chciałem mieć pewność.

— Nie. Chciałeś sam decydować, ile prawdy mogę unieść.

Mężczyzna z laską włączył nagranie.

Z głośnika popłynął głos Oktawiana.

„Jeśli Alessandro umrze bez dziecka, majątek przejdzie na mnie. Dziewczyna z antykwariatu podpisze wszystko, jeśli pokażemy jej długi”.

Usłyszałam własny śmiech z nagrania, zarejestrowany w sklepie wiele miesięcy wcześniej. Potem głos Oktawiana powiedział coś, od czego krew odpłynęła mi z twarzy.

„Jej rodzice nie byli problemem. Problemem było to, że zdążyli zostawić kopię ksiąg”.

Alessandro odwrócił się do Samuela.

— Gdzie są księgi?

— U Meline.

— Nigdy ich nie widziałam.

— Masz je w sklepie. Twój ojciec ukrył je w przedmiocie, którego nikt nie uznał za wartościowy.

Przed oczami stanął mi zakurzony gabinet i stary zegar stojący za ladą. Nikt nie kupił go przez trzy lata.

W tej samej chwili telefon Alessandra zawibrował.

Spojrzał na ekran.

— Co się stało? — spytałam.

— To szpital.

Odebrał. Słuchał zaledwie kilka sekund, po czym jego twarz stała się zupełnie biała.

— Powiedzcie lekarce, że jedziemy — rzucił.

— Dokąd?

— Twoje wyniki krwi są nieprawidłowe. Bardzo nieprawidłowe.

W szpitalu lekarze odkryli, że nie mam zwykłych ciążowych dolegliwości. Cierpiałam na rzadką chorobę autoimmunologiczną, która mogła doprowadzić do niewydolności organów. Ciąża ujawniła ją nagle i pogarszała stan z każdą godziną.

— Musimy rozpocząć leczenie natychmiast — powiedziała lekarka. — Ryzyko dla pani jest ogromne.

— A dziecko?

— Będziemy walczyć o was oboje.

Alessandro chwycił mnie za rękę.

— Nie pozwolę ci umrzeć.

— Nie mów, czego nie możesz obiecać.

— Mogę obiecać, że tym razem nie będę niczego ukrywał.

Wtedy do sali wbiegł jego ochroniarz.

— Szefie, Oktawian przejął dom. Ma ludzi przy sklepie. Twierdzi, że Meline jest chora i niezdolna do podejmowania decyzji.

Alessandro spojrzał na mnie.

W jego dłoni zacisnęła się moja mosiężna jaskółka, którą musiałam wcześniej wyjąć z kieszeni.

— Jeśli coś mi się stanie — powiedział — masz iść do kancelarii Samuela.

— A ty?

— Ja wrócę po ciebie.

— Alessandro, nie możesz wejść tam sam.

Pochylił się i pocałował mnie w czoło.

— Nie będę sam.

Kiedy zamknęły się za nim drzwi, lekarka podeszła do mojego łóżka z kolejnym dokumentem.

— Pani Meline, muszę pani coś powiedzieć. Wyniki wskazują, że ktoś od dawna podawał pani substancję wywołującą tę chorobę. Nie zaczęła się dziś.

Spojrzałam na kroplówkę, a potem na telefon.

Na ekranie pojawiła się wiadomość od Oktawiana:

„Twój mąż już nie zdąży. Za godzinę podpiszesz wszystko albo dziecko straci ochronę”.

Nie wiedział jeszcze, że Samuel trzymał w ręku nakaz przeszukania jego domu, a najgorsza wiadomość czekała na niego nie w szpitalu, lecz w starej skrzynce mojego ojca…