Przyjęłam pracę w domu mafijnego bossa, lecz gdy jego syn wskazał na zamknięty gabinet, Matteo nagle pobladł

Pierwszy krzyk usłyszałam, zanim zdążyłam zdjąć mokry płaszcz, a chwilę później nad moją głową roztrzaskała się szyba.

Mężczyzna stojący obok mnie nawet nie drgnął.

Matteo Caruso tylko uniósł wzrok ku trzeciemu piętru. Był wysoki, ubrany w grafitowy garnitur, a jego twarz wyglądała tak, jakby ktoś wyrzeźbił ją z kamienia i nauczył uśmiechać się wyłącznie na pokaz.

— Jest pani nową pokojówką — powiedział.

— Juliet Hayes.

— Nie dotrwa pani do lunchu.

Wtedy rozległ się kolejny wrzask.

Matteo ruszył po schodach.

— Proszę zostać na dole.

— To raczej niemożliwe, skoro ktoś właśnie rozbija meble nad moją głową.

Spojrzał na mnie przez ramię, lecz nie odpowiedział. Pobiegłam za nim. Czarne, tanie baleriny ślizgały mi się na marmurze, a wilgoć z listopadowej mżawki skleiła moje loki z karkiem. Nie miało to znaczenia. Krzyk dziecka był zbyt przerażający.

Na trzecim piętrze zapłakana pokojówka wskazała otwarte drzwi.

— Wyszedł przez okno.

Za szybą, na wąskim kamiennym gzymsie, stał ośmioletni chłopiec. Bosy. W piżamie. Z plecami przyciśniętymi do muru.

— Nico! — głos Matteo zmienił się natychmiast.

Nie było w nim chłodu. Był strach.

— Odejdź! — krzyknął chłopiec.

Matteo zrobił krok.

Nico cofnął się.

— Zatrzymaj się — rozkazał ojciec.

— Wyślesz mnie do babci!

Matteo zamarł.

— Nie dzisiaj.

— Powiedziałeś, że dzisiaj!

Zrozumiałam wtedy, że to nie był kaprys. To była panika, której nikt w tym domu nie umiał zatrzymać.

— Nico — odezwałam się, kucając przy oknie. — Jestem Juliet. Nowa pokojówka.

Chłopiec zmierzył mnie wzrokiem.

— Jesteś gruba.

Zapłakana kobieta wciągnęła powietrze. Matteo spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Spostrzegawczy jesteś — odparłam. — Jestem też zmarznięta, a ty wpuszczasz zimno do środka.

— Masz się mnie bać.

— Nie.

— Wszyscy się boją.

— Ja jeszcze nie zdążyłam.

Przez moment patrzył na mnie jak na kogoś, kto mówił w obcym języku. Potem jego drżąca dłoń zacisnęła się na kamieniu.

— Wszyscy odchodzą.

— Ja potrzebuję tej pracy. Przynajmniej do końca tygodnia.

— Możesz odejść jutro.

— To bardzo wygodne. Ale najpierw wejdź do środka.

— Nie.

— Dobrze. Tylko uprzedzam, że jeśli zamarzną ci palce, nie będę cię niosła. Mam słabe plecy.

Jego brzuch zaburczał głośno.

— Słyszałam — powiedziałam.

— Zamknij się!

— To ty stoisz przy otwartym oknie.

Przez jego twarz przemknęło coś podobnego do uśmiechu. Podałam mu rękę.

Po kilku sekundach zrobił krok.

Gdy tylko obie stopy znalazły się w pokoju, Matteo porwał syna w ramiona. Nico szarpał się przez chwilę, a potem wtulił twarz w jego szyję.

— Nie wysyłaj mnie — wyszeptał.

— Nie wyślę.

— Obiecałeś już raz.

Matteo zamknął oczy.

— Pomyliłem się. Bałem się i powiedziałem coś, czego nie powinieneś słyszeć.

Na korytarzu pojawił się srebrnowłosy mężczyzna w idealnym garniturze. Victor Dane, prawnik rodziny i najbliższy doradca Matteo.

— Pierwsze dziesięć minut, a już uratowała dziecko — powiedział z uśmiechem. — Może jednak pobije pani rekord.

Nie spodobał mi się jego głos. Był miękki, lecz pod spodem kryło się coś ostrego.

Następnego ranka Nico zrzucił tacę ze śniadaniem na marmurową podłogę.

— Posprzątaj — rozkazał.

— Posprzątasz ze mną.

— Mój ojciec cię zwolni.

— Możliwe.

— Nie boisz się?

— Boję się utraty pracy. To nie znaczy, że oddam ci własny kręgosłup.

Spojrzał na mnie długo, po czym pierwszy raz uklęknął obok mnie i sięgnął po szmatkę.

Przez dwa tygodnie przetrwałam śniadania, kolacje, ukryte buty i zamknięte łazienki. Nico nadal był trudny, ale zaczął rozumieć zasady. Matteo przestał mówić, że odejdę.

Zamiast tego zaczął obserwować mnie z drzwi.

Pewnego wieczoru w kuchni znalazłam na podłodze mały mosiężny kluczyk przywiązany do czerwonej tasiemki. Nie należał do żadnej szafki, którą znałam.

— Nie dotykaj tego — powiedział za moimi plecami Victor.

Odwróciłam się.

— Dlaczego?

Jego uśmiech zniknął.

— Bo nie wszystko w tym domu jest przeznaczone dla pokojówek.

Tej samej nocy Nico wsunął się do mojego pokoju. Był blady i ściskał w dłoni kawałek papieru.

— Juliet, musisz coś zobaczyć.

— Co się stało?

— Tata nie może wiedzieć.

Rozłożył kartkę. Widniało na niej jedno zdanie, napisane dziecięcym pismem: Nie ufaj Victorowi.

Wtedy na korytarzu rozległy się ciężkie kroki. Ktoś zatrzymał się tuż za drzwiami, a klamka zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 2

Klamka opadła do końca.

Wsunęłam kartkę pod poduszkę, a Nico schował się za zasłoną. Drzwi otworzyły się bez pukania.

W progu stał Matteo.

Miał rozpięty kołnierzyk, mokre włosy i twarz człowieka, który właśnie wrócił z miejsca, gdzie śmierć była częścią codziennego rachunku.

— Dlaczego nie śpisz? — zapytał syna.

Nico wyszedł zza zasłony.

— Nie mogłem.

Matteo spojrzał na mnie.

— A pani?

— Też nie mogłam. Pański syn uznał, że nocne wizyty są częścią obowiązków pokojówki.

Nico zadarł głowę.

— Tato, mogę jutro zjeść śniadanie z Juliet?

Matteo przez chwilę nic nie mówił.

— Możesz.

— I nie pojedziemy do babci?

— Nie.

Chłopiec odetchnął, jakby właśnie otrzymał pozwolenie na dalsze życie. Matteo odprowadził go do pokoju. Zanim zamknął drzwi, spojrzał na mnie ostrzegawczo.

— Niech pani nie wtrąca się w sprawy tego domu.

— W takim razie proszę dopilnować, żeby te sprawy nie trafiały do pokoju dziecka.

Jego szczęka stwardniała.

— Nie wie pani, o czym mówi.

— To prawda. Ale wiem, kiedy dziecko boi się własnego ojca.

Odwrócił się i odszedł.

Rano znalazłam na biurku kopertę z moim nazwiskiem. Nie było na niej znaczka ani podpisu. W środku leżało zdjęcie Matteo z Nico, zrobione przed dwoma laty, oraz krótka notatka: Jeśli chce pani, żeby chłopiec przeżył, znajdzie pani klucz przed piątkowym wieczorem.

Poczułam zimno w palcach.

Kluczyk z czerwonym sznurkiem nosiłam od poprzedniego wieczoru w kieszeni fartucha.

O jedenastej Matteo wezwał mnie do gabinetu. Pomieszczenie pachniało dymem, skórą i gorzką kawą. Na biurku leżały trzy telefony, zamknięta kasetka i rachunki podpisane przez Victora.

— Victor twierdzi, że widziała pani coś, czego nie powinna — powiedział.

— Victor twierdzi wiele rzeczy.

— Niech pani uważa.

— To rada czy groźba?

Matteo pochylił się nad biurkiem.

— W moim domu różnica często zależy od tego, kto stoi po drugiej stronie.

— A po czyjej stronie stoi Victor?

Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach prawdziwe wahanie.

— Jest moim doradcą od dwudziestu lat.

— To nie odpowiedź.

Drzwi otworzyły się gwałtownie. Victor wszedł bez pukania.

— Mamy problem przy magazynie w porcie — oznajmił. — Matteo, potrzebuję podpisu.

— Później.

Victor spojrzał na mnie.

— Pokojówki nie powinny słuchać rozmów rodzinnych.

— A prawnicy nie powinni zostawiać dzieci z wiadomościami o śmierci — odparłam.

Jego twarz stężała.

— Co pani powiedziała?

Nico stał w korytarzu. Nie zauważyłam go wcześniej. W dłoni trzymał pogniecioną kartkę.

— To on zostawił mi tę wiadomość — powiedział.

Matteo odwrócił się gwałtownie.

— Nico, wracaj do pokoju.

— Nie! Powiedz mu, że kłamie!

Victor zrobił krok w stronę chłopca.

— Dziecko jest zdezorientowane po śmierci matki.

Matteo zastąpił mu drogę.

— Nie zbliżaj się do mojego syna.

W gabinecie zapadła cisza.

Victor zacisnął palce na teczce.

— Próbuję chronić tę rodzinę.

— Przede mną? — zapytał Matteo.

Victor nie odpowiedział.

Tego wieczoru zamknęłam drzwi mojego pokoju i wyjęłam klucz. Pasował do małego zamka w drewnianej boazerii za regałem biblioteki. Za panelem znalazłam wąską skrytkę, a w niej nagranie na małym urządzeniu, plik rachunków i dziecięcy rysunek.

Na rysunku byłam ja, Nico i Matteo. Victor stał z boku, narysowany czarną kredką, bez oczu.

Nagle urządzenie zapiszczało.

Z głośnika dobiegł głos Victora.

— Chłopiec nie może odziedziczyć majątku, dopóki Matteo żyje. Trzeba sprawić, żeby wszyscy uwierzyli, że ojciec jest niestabilny.

Potem odezwał się drugi mężczyzna.

— A jeśli odkryje, że dokumenty zostały podmienione?

— Nie odkryje. Do piątku podpisze wszystko albo straci syna.

Upuściłam urządzenie na dywan.

W tej samej chwili telefon Matteo zadzwonił na korytarzu. Usłyszałam jego krzyk, pierwszy raz pozbawiony kontroli.

— Co znaczy, że Nico zniknął?

Wypadłam z pokoju.

Na schodach leżał czerwony sznurek od klucza. Drzwi wejściowe były otwarte, a przed bramą znikał czarny samochód.

Matteo odwrócił się do mnie z twarzą białą jak marmur.

— Victor zabrał mojego syna.

Wtedy zrozumiałam, że nagranie było tylko połową prawdy. Druga połowa czekała w miejscu, do którego Victor chciał zawieźć Nico…

CZĘŚĆ 3

Victor zabrał Nico do starej kaplicy przy posiadłości babki Matteo, dwadzieścia kilometrów od miasta. Znałam to miejsce, bo wcześniej widziałam jego adres na rachunkach ukrytych w skrytce.

Matteo ruszył tam natychmiast. Ja pojechałam z nim, siedząc na tylnym siedzeniu między kierowcą a uzbrojonym ochroniarzem. W dłoni ściskałam urządzenie z nagraniem tak mocno, że plastik wbijał mi się w skórę.

— Jeśli coś stanie się Nico, nie wybaczę sobie — powiedział Matteo.

— Jeśli pojedzie pan tam bez planu, może pan nie dostać drugiej szansy.

— To mój syn.

— Wiem. Dlatego musi pan przestać działać jak człowiek, który chce tylko zemsty.

Spojrzał na mnie.

— A jak mam działać?

— Jak ojciec, który chce go odzyskać żywego.

W kaplicy paliło się jedno światło. Victor stał przy ołtarzu, a Nico siedział na drewnianej ławce. Nie był związany, lecz obok niego stał mężczyzna z ręką wsuniętą pod marynarkę.

— Matteo — powiedział Victor. — Wiedziałem, że przyjedziesz.

— Puść go.

— Najpierw podpiszesz dokumenty.

Victor położył na ołtarzu teczkę.

— Przeniesiesz wszystkie udziały na fundusz powierniczy. Ja będę zarządzał majątkiem do pełnoletności chłopca.

— A potem?

— Potem zobaczymy, czy chłopiec dożyje pełnoletności.

Nico podniósł głowę.

— Tato, on kłamie.

Victor uśmiechnął się bez ciepła.

— Twój syn jest emocjonalnie niestabilny.

— Nie mów o nim w ten sposób — powiedziałam.

Victor spojrzał na mnie z irytacją.

— Pani jest tylko pokojówką.

— A pan jest tylko człowiekiem, który zbyt długo myślał, że nikt nie słucha.

Wyjęłam urządzenie i nacisnęłam przycisk.

W kaplicy rozległ się głos Victora.

— Chłopiec nie może odziedziczyć majątku, dopóki Matteo żyje. Trzeba sprawić, żeby wszyscy uwierzyli, że ojciec jest niestabilny.

Nico przestał oddychać.

Matteo zamknął oczy.

Nagranie trwało dalej.

— A matka chłopca?

— Jej wypadek był ostrzeżeniem. Matteo miał sprzedać firmę, ale odmówił. Teraz użyjemy dziecka.

Victor pobladł.

— To spreparowane.

— Głos jest pański — powiedział Matteo.

— Można go podrobić.

— Nie ten fragment — odparłam. — W tle słychać zegar z gabinetu. Nagranie pochodzi z nocy, gdy podpisał pan protokół po śmierci Eleny.

Matteo spojrzał na Victora.

— Powiedziałeś mi, że moja żona zginęła przypadkiem.

— Tak było.

— Kłamałeś.

Victor cofnął się.

— Robiłem to dla rodziny.

— Dla siebie — odparł Matteo.

Mężczyzna przy Nico wyciągnął broń, lecz ochroniarz Matteo był szybszy. Jedno uderzenie w nadgarstek, metal na podłodze, krzyk chłopca i cisza.

Victor zaczął się śmiać.

— Myślisz, że to koniec? Masz dokumenty podpisane przez własnych ludzi. Konta, transporty, zlecenia. Jeśli mnie aresztują, wszyscy dowiedzą się, czym naprawdę jesteś.

Matteo zbliżył się do niego.

— Wiem, czym byłem.

— Bez mnie jesteś nikim.

— Bez ciebie mogę być ojcem.

Victor nagle wyciągnął z kieszeni telefon.

— Za późno.

Na ekranie pojawiła się wiadomość od nieznanego numeru: Drugi etap rozpoczęty. Policja otrzymała dokumenty.

Matteo spojrzał na mnie.

— Jakie dokumenty?

Nie zdążyłam odpowiedzieć. Mój telefon zawibrował. Na ekranie widniało zdjęcie koperty z pieczęcią prokuratury.

Pod nim pojawiła się wiadomość: Juliet Hayes, proszę nie ufać Matteo Caruso. Dowody wskazują, że to on podpisał zgodę na wypadek Eleny.

W kaplicy wszyscy patrzyli na mnie.

Victor uśmiechnął się pierwszy.

A Matteo zrobił krok do tyłu, jakby właśnie usłyszał wyrok, którego najbardziej się obawiał…