Mąż zostawił mnie z córką w lesie, a gdy usłyszał pierwszy wilczy skowyt, jego uśmiech nagle zniknął

Andrzej zatrzasnął drzwi samochodu tak cicho, jakby nie chciał spłoszyć własnego planu. Siedziałam na skraju leśnej polany z ręką przy brzuchu, a moja sześcioletnia córka Lina ściskała w dłoni mały mosiężny gwizdek w kształcie liścia, który zawsze nosiłam przy kluczach.

— Mamo, gdzie tata? — zapytała.

Nie odpowiedziałam od razu. W uszach wciąż miałam jego głos sprzed kilku minut.

— Pospacerujcie sobie. Świeże powietrze dobrze ci zrobi.

Powiedział to z taką czułością, że prawie uwierzyłam. Prawie.

Byłam w ostatnich tygodniach ciąży, nogi puchły mi od rana, a każdy krok sprawiał, że brzuch twardniał jak kamień. Andrzej nalegał jednak, żebyśmy wysiadły przy starej leśnej drodze. Twierdził, że zna piękną polanę, na której Lina może nazbierać szyszek.

Teraz samochodu nie było.

— Andrzej? — zawołałam, podnosząc się z trudem. — To nie jest śmieszne. Gdzie jesteś?

Las odpowiedział tylko trzaskiem suchej gałęzi. Lina przysunęła się do mnie i zacisnęła palce na mojej spódnicy.

— On nas szuka?

— Oczywiście — skłamałam.

Ruszyłam ścieżką, choć serce waliło mi tak mocno, że czułam pulsowanie w gardle. Po kilkudziesięciu metrach zobaczyłam ślady opon skręcające w boczną drogę. Andrzej odjechał. Zostawił nas bez telefonu z zasięgiem, bez wody i bez wyjaśnienia.

Wtedy przypomniałam sobie jego pytanie przy śniadaniu.

— Podpisałaś już te dokumenty od notariusza?

Nie podpisałam. Chodziło o pełnomocnictwo do mojego majątku po ojcu. Andrzej od tygodni powtarzał, że skoro jesteśmy rodziną, wszystko powinno być wspólne. Kiedy odmawiałam, jego twarz twardniała.

Nagle skurcz przeszył mnie od kręgosłupa aż pod żebra. Oparłam się o omszały pień i syknęłam z bólu.

— Mamo!

— Nic mi nie jest. Tylko oddychaj razem ze mną.

Nie byłam pewna, czy mówię to do Liny, czy do siebie. W powietrzu czuć było mokrą korę i zimną ziemię. Gdzieś daleko kruk zakrakał raz, potem zapadła cisza.

Tak głęboka, że usłyszałam własne drżenie.

Na skraju polany pojawił się wilk.

Był ogromny, siwy, z ciemnym grzbietem i spojrzeniem, którego nie potrafiłam zapomnieć. W przedniej łapie miał zaciśniętą metalową pętlę. Z sierści sączyła się krew.

Zasłoniłam Linę własnym ciałem.

— Nie ruszaj się — wyszeptałam.

— On nas zje?

— Nie wiem.

Wilk zrobił krok. Z gardła wyrwało mu się niskie, chrapliwe warczenie. Zauważyłam wtedy, że nie patrzy na mnie. Spoglądał za moje plecy, w stronę ścieżki.

Wśród sosen coś zaszeleściło.

Andrzej wyszedł z cienia, ale nie wyglądał już jak troskliwy mąż. W jednej ręce trzymał grubą gałąź, a na jego ustach pojawił się krzywy uśmiech.

— Oddaj Linę i telefon — powiedział.

Zamarłam.

— Jaki telefon?

— Ten, który właśnie włączasz do nagrywania.

Poczułam, że aparat drży w kieszeni. Nawet nie zauważył, że zdążyłam nacisnąć przycisk. Wilk odwrócił łeb w stronę Andrzeja, a z głębi lasu dobiegło przeciągłe wycie.

Andrzej zrobił krok ku mojej córce.

Wtedy metalowa pętla na łapie zwierzęcia napięła się z ostrym trzaskiem, a ja wyciągnęłam z włosów spinkę i uklękłam przy wilku…

CZĘŚĆ 2

Spinka wsunęła się pod zardzewiały drut, ale pętla była zaciśnięta tak mocno, że metal wżynał się w skórę zwierzęcia. Wilk szarpnął łapą, a ja poczułam, jak zimny pot spływa mi po plecach.

— Elena, odejdź od niego! — krzyknął Andrzej. — On cię rozerwie!

— To ty nas tu przyprowadziłeś.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

— Wiem, że samochód zniknął. Wiem, że nie ma zasięgu. I wiem, że właśnie kazałeś mi oddać Linę.

— Przestań udawać bohaterkę.

Drut ustąpił. Wilk wyrwał łapę i cofnął się, ciężko dysząc. Przez sekundę patrzył na mnie z taką ostrożnością, jakby sam nie rozumiał, dlaczego mu pomogłam. Potem stanął między nami.

Wtedy z lasu dobiegło kolejne wycie. Odpowiedziały mu trzy inne głosy. Między pniami pojawiły się szare sylwetki.

Andrzej pobladł.

— Lina, chodź do taty.

Córka nie ruszyła się. W otwartej dłoni trzymała mały pilot samochodowy.

— Znalazłam go przy pniu — powiedziała drżąco. — Leżał obok twojej kurtki.

— Oddaj mi to natychmiast!

Rzucił się do niej, ale ranny wilk skoczył pierwszy. Złapał zębami materiał jego rękawa i powalił go na mokre liście. Nie zranił go, tylko przycisnął do ziemi i zawarczał tuż przy jego twarzy.

Andrzej przestał się ruszać.

— Włącz alarm — szepnęłam do Liny.

— Ale tata…

— Zrób to, kochanie.

Nacisnęła przycisk. Po chwili las rozdarł przeciągły sygnał. Samochód stał niedaleko, ukryty za wzgórzem. Andrzej miał rację tylko w jednym: zamierzał wrócić. Nie po nas. Po to, żeby sprawdzić, czy jego plan się udał.

Telefon w mojej kieszeni wciąż nagrywał.

Andrzej to usłyszał. Kiedy wilk poluzował uścisk, mężczyzna poderwał się i ruszył w moją stronę.

— Daj mi aparat.

— Nie.

— Nie rozumiesz, co robisz.

— Rozumiem aż za dobrze.

W jego oczach pojawiła się panika. To było pierwszy raz, kiedy zobaczyłam, że naprawdę się mnie boi.

Zaczęłam prowadzić Linę w stronę alarmu. Każdy krok kończył się kolejnym skurczem. Ziemia uginała się pod butami, a mosiężny gwizdek przy kluczach uderzał o moje biodro, wydając cichy, metaliczny stuk.

— Mamo, nie możesz iść.

— Muszę.

Po kilku minutach dotarłyśmy do leśnej drogi. Przy samochodzie stał leśniczy w pomarańczowej kamizelce. Na widok wilków zastygł z ręką na radiotelefonie.

— Proszę wezwać pogotowie — powiedziałam. — Jestem w ciąży. Rodzę.

— Proszę usiąść. Zaraz sprowadzę pomoc.

— Niech pan też wezwie policję. Mój mąż próbował nas tu zabić.

Leśniczy spojrzał na Andrzeja, który wyszedł właśnie spomiędzy drzew.

— To kłamstwo! — wrzasnął. — Ona ma atak paniki!

Następny skurcz odebrał mi oddech. Poczułam, że po nogach spływa ciepła woda. Uklękłam na żwirze, a Lina zaczęła płakać.

— Dziecko zaraz się urodzi — powiedziałam.

Leśniczy wezwał pomoc, lecz jego twarz zdradzała, że wie, iż karetka nie dotrze szybko. Andrzej wykorzystał zamieszanie i zrobił krok w stronę Liny.

Wszystkie cztery wilki jednocześnie odwróciły głowy.

Ranny samiec wyszczerzył zęby.

Andrzej cofnął się, ale wtedy z kieszeni mojej kurtki dobiegł cichy dźwięk. Nagranie właśnie się zakończyło. Telefon wyświetlił komunikat, którego nie zdążyłam przeczytać, bo na drodze pojawiły się światła drugiego samochodu, a wysiadająca z niego kobieta krzyknęła:

— Elena, nie ruszaj się! Mam dokument, który zmieni wszystko…

CZĘŚĆ 3

Kobieta podbiegła do nas, trzymając skórzaną teczkę nad głową, żeby ochronić ją przed deszczem. Poznałam ją dopiero po chwili.

— Pani Marta?

Była prawniczką mojego ojca. Spotkałyśmy się wcześniej tylko raz, podczas odczytania testamentu. Jej włosy przykleiły się do policzków, a w dłoni ściskała mokrą kopertę.

— Twój ojciec przewidział, że Andrzej spróbuje przejąć majątek — powiedziała. — Zanim zmarł, poprosił mnie, żebym doręczyła ci to osobiście, gdybyś odmówiła podpisania pełnomocnictwa.

Andrzej ruszył ku niej.

— Nie ma pani prawa tu być.

— Mam pełne prawo, a także nagranie rozmowy z tobą sprzed tygodnia.

— Jakie nagranie?

Pani Marta spojrzała na mój telefon.

— To nie będzie potrzebne. Jej urządzenie zarejestrowało wszystko.

Leśniczy chwycił Andrzeja za ramię.

— Proszę się nie zbliżać.

— Ona jest niestabilna! — krzyczał Andrzej. — To moja żona, a wy wierzycie zwierzętom i jej bredniom?

Pani Marta otworzyła teczkę. Wyjęła kilka kartek zabezpieczonych przezroczystą folią.

— Elena, twój ojciec ustanowił fundusz powierniczy. Pieniądze i dom nie miały przejść na ciebie od razu. Miały zostać wypłacone po urodzeniu dziecka, ale tylko tobie i dzieciom. Andrzej nie mógł ich dotknąć.

Mąż zbladł.

— To niemożliwe.

— Jest tu również kopia polisy na życie. Beneficjentem byłaś ty, a nie on. Dlatego próbował zmusić cię do podpisania nowych dokumentów.

Poczułam, jak wszystko układa się w jeden przerażający obraz: jego naciski, pytania o testament, nagłe zainteresowanie moim zdrowiem, spacer w miejsce bez zasięgu.

— Chciałeś, żebyśmy umarły — powiedziałam.

— Nie! — krzyknął. — To miało wyglądać jak wypadek.

Zapadła cisza.

Andrzej sam zrozumiał, co powiedział. Leśniczy spojrzał na mnie, a potem na telefon w mojej dłoni.

— Powtórz to — poprosiłam cicho.

— Niczego nie powiedziałem.

— Powiedziałeś, że miało wyglądać jak wypadek.

— Wyłącz to!

Pani Marta podeszła bliżej.

— Cała rozmowa została skopiowana na serwer. Nawet jeśli rozbijesz telefon, dowód nie zniknie.

Andrzej rzucił się ku mnie, lecz policjant, który właśnie wysiadł z nadjeżdżającego samochodu, powalił go na maskę. Lina wtuliła się we mnie, a ja wreszcie pozwoliłam sobie płakać.

— Mamo, dzidziuś się urodzi?

— Tak, kochanie. Tylko jeszcze chwilę.

Karetka przyjechała kilka minut później. Ratownicy zabrali mnie do środka, a jeden z policjantów zakładał Andrzejowi kajdanki. Ranny wilk stał na skraju drogi i patrzył za nami, jakby pilnował, czy naprawdę odjeżdżamy bezpieczne.

W szpitalu urodziłam syna o świcie. Nazwałam go Leon.

Kiedy otworzyłam oczy po porodzie, Pani Marta siedziała przy łóżku z bladą twarzą.

— Co się stało? — zapytałam.

— Andrzej nie był sam.

Na stoliku położyła drugą kopertę.

— Policja znalazła w jego samochodzie mapy lasu, środki uspokajające i listę osób, którym miał sprzedać twój dom. Ale jest jeszcze coś gorszego. Ktoś z kliniki przekazał mu informacje o terminie twojego porodu.

Spojrzałam na śpiącego Leona. Wtedy telefon Pani Marty zadzwonił.

Odebrała, a po kilku sekundach jej twarz całkiem straciła kolor.

— Elena — powiedziała. — Andrzej właśnie uciekł z konwoju. I kieruje się tutaj…