CZĘŚĆ 4 — Poświęcono mnie potężnemu władcy, a gdy weszłam do jego komnaty, jego doradca nagle zbladł

CZĘŚĆ 4

— Kane Croft, wyjdź sam. Albo twoja córka umrze pierwsza…

Przez chwilę nikt się nie poruszył.

W ciemności słyszałam tylko deszcz, ciężki oddech Kane’a i ciche brzęczenie mosiężnego kompasu uderzającego o klamrę mojej torby.

Potem wszystko wydarzyło się naraz.

Gideon pchnął mnie za biurko.

— Zgaście świece! Zamknąć zachodnie wejście!

Kane wyszedł przed nas.

— Nie — powiedziałam.

— Harper, zostań tutaj.

— To mój ojciec uciekł, a ktoś inny grozi moją śmiercią. Nie zamierzam siedzieć pod stołem.

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej twarzy.

— Właśnie dlatego jesteś w niebezpieczeństwie.

— Nie. Jestem w niebezpieczeństwie, bo przez całe życie pozwalałam innym podejmować decyzje za mnie.

Gideon podał mi latarkę.

— Trzymaj się blisko mnie.

Na dziedzińcu znaleźliśmy rozerwaną bramę i czarny samochód z wgniecionym bokiem. Napastnicy zniknęli w lesie, ale zostawili po sobie coś gorszego niż ślady opon. Na masce leżała fotografia.

Była na niej moja matka, młoda i uśmiechnięta, stojąca obok Kane’a. Na odwrocie ktoś napisał datę moich narodzin.

Kane patrzył na zdjęcie tak, jakby widział je po raz pierwszy.

— Richard miał tę fotografię — powiedziałam.

— Nie on ją wysłał — odparł Gideon.

— Skąd wiesz?

Podniósł kopertę przyklejoną do szyby. Tym razem nie była szara ani anonimowa. Była granatowa, z wytłoczonym znakiem portu.

W środku znajdowało się nagranie rozmowy.

Głos mojego ojca rozpoznałam natychmiast.

„Jeżeli Kane odzyska córkę, stracimy wszystko. Fundusz już opróżniłem. Wyślijcie ludzi, zanim dotrze do portu.”

Drugi głos należał do Vivien Mercer.

„A jeśli dziewczyna przeżyje?”

„Nie przeżyje.”

Kane zamknął oczy.

Nie krzyczał.

To było gorsze.

Jego milczenie miało ciężar całego oceanu.

Wróciliśmy do domu, a o czwartej nad ranem Gideon zadzwonił do prawnika Croftów. Ten odebrał po trzech sygnałach.

— Panie Locke, jeśli to dotyczy funduszu, muszę powiedzieć, że nie będę reprezentował Richarda Hayesa.

— Nie prosimy o reprezentowanie go — odpowiedział Gideon. — Chcemy zamrozić jego konta i przygotować zawiadomienie o oszustwie.

— Dokumenty są wystarczające?

— Nagranie, akty własności, raport kliniki i ślady przelewów.

Prawnik zamilkł.

— W takim razie proszę niczego nie dotykać. Przyjeżdżam z prokuratorem.

Kane spojrzał na mnie.

— Chcesz usłyszeć coś jeszcze?

Nie wiedziałam, o co mu chodzi, dopóki nie zauważyłam małego głośnika na biurku.

Gideon odtworzył nagranie raz jeszcze.

Tym razem słuchałam nie słów ojca, lecz własnego głosu z przeszłości, który przypomniał mi się nagle. „Harper, podpisz to. Nie musisz rozumieć wszystkich szczegółów. Ufasz mi, prawda?”

To powiedział Richard trzy miesiące wcześniej, w gabinecie w Cascade.

A ja podpisałam dokument przekazujący kontrolę nad funduszem jego spółce.

Zrozumiałam, że nie tylko ukradł mi matkę i ojca. Próbował zrobić ze mnie wspólniczkę własnego przestępstwa.

O świcie przyjechał prokurator z policją.

Richarda znaleziono w porcie, zanim statek opuścił zatokę. Miał przy sobie paszport, walizkę i kartę dostępu do konta funduszu. Kiedy zobaczył Kane’a, uśmiechnął się, jakby nadal miał nade mną władzę.

— Harper, chodź ze mną. On cię wykorzystuje.

Stałam na mokrym nabrzeżu w płaszczu pożyczonym od Gideona. Kompas przy torbie był zimny jak lód.

— To ty mnie wykorzystywałeś.

— Wszystko robiłem dla Cascade.

— Nie. Wszystko robiłeś dla siebie.

— Jestem twoim ojcem.

Kane drgnął, lecz nie ruszył się z miejsca.

Patrzyłam na Richarda i po raz pierwszy nie czułam potrzeby, żeby go usprawiedliwiać.

— Byłeś człowiekiem, którego nazywałam ojcem — powiedziałam. — Ale to nie daje ci prawa do mojego życia.

Policjanci zakuli go w kajdanki.

Vivian została zatrzymana tego samego dnia. Jej zeznania pomogły odzyskać część pieniędzy, a resztę funduszu uwolniono po podpisaniu nowych umów. Prawnik Kane’a przejął sprawę bez wynagrodzenia, bo jego własna siostra była jedną z kobiet, które Richard wysłał do posiadłości jako przynętę.

Później Kane zapytał mnie o tamtą noc.

Siedzieliśmy w kuchni przy dwóch nietkniętych kubkach herbaty. Poranek rozjaśniał szyby, a jego dłonie wciąż lekko drżały.

— Bałaś się mnie? — zapytał.

— Tak.

Przyjął to bez protestu.

— Ale nie tak, jak myślałeś.

— Czego bałaś się najbardziej?

Spojrzałam na kompas.

— Że jeśli przestanę ratować wszystkich, nikt nie zostanie, żeby ratować mnie.

Kane długo milczał.

— Mogę spróbować zostać.

Nie obiecał, że będzie idealnym ojcem. Nie obiecałam, że od razu mu zaufam.

To wystarczyło.

Trzy tygodnie później wróciłam do Cascade z dokumentami potwierdzającymi prawdziwe źródło funduszu. Rada chciała, żebym została przywódczynią, ale tym razem nie przyjęłam stanowiska dlatego, że ktoś inny uciekł od odpowiedzialności.

Przyjęłam je, bo sama tego chciałam.

Kane przyjechał kilka dni później. Dzieci z osady obserwowały go zza płotu, dopóki moja siostra Chloe nie podeszła do niego z kubkiem kakao.

— Jesteś naprawdę moim ojcem? — zapytała.

Kane uklęknął przed nią.

— Nie. Jestem ojcem Harper.

Chloe zmarszczyła brwi.

— To trochę skomplikowane.

— W naszej rodzinie wszystko jest skomplikowane.

Roześmiała się pierwszy raz od wielu tygodni.

Wiosną otworzyliśmy pierwsze mieszkania dla rodzin z Cascade. Pracowałam w biurze przy porcie, robiłam listy wypłat, uczyłam się delegować obowiązki i przestałam odbierać telefon po północy tylko dlatego, że mój ojciec kiedyś tego wymagał.

Kane rozpoczął leczenie. Jego wilk nie zniknął, ale nauczył się z nim rozmawiać bez walki. Czasem podczas spotkań jego oczy nadal stawały się złote. Wtedy wychodził na zewnątrz, oddychał i wracał.

Nie udawał już potwora.

Nie musiał.

Minęły cztery miesiące, gdy dostałam list z więzienia. Richard pisał, że żałuje, że popełnił błędy, że chciałby zacząć od nowa.

Na końcu dopisał: „Przecież nadal jestem twoim ojcem”.

Złożyłam kartkę i odłożyłam ją do szuflady.

Nie odpisałam.

Tydzień później zadzwonił jego prawnik.

— Pan Hayes prosi tylko o jedno spotkanie.

— Nie.

— Twierdzi, że ma informacje dotyczące Eleny.

— Wszystkie informacje dotyczące mojej matki są już w aktach.

— Harper, może kiedyś będziesz tego żałować.

— Możliwe. Ale nie będę już oddawać spokoju człowiekowi, który całe życie mi go odbierał.

Rozłączyłam się.

Tego wieczoru Chloe przyniosła mi rysunek. Narysowała cztery osoby stojące przed domem: siebie, mnie, Kane’a i Elenę, którą znała tylko z fotografii. Nad nami unosiło się słońce z nierównymi promieniami.

— Mama mówi, że rodzinę można znaleźć później — oznajmiła.

— Twoja mama miała rację.

— A jeśli ktoś ją zgubi?

Spojrzałam na mosiężny kompas, który leżał na parapecie. Wskazówka nadal drżała, lecz tym razem nie próbowałam jej naprawiać.

Nie wszystko, co było uszkodzone, trzeba było przywracać do dawnego kształtu.

Kane zapukał do drzwi.

— Herbata? — zapytał.

— Tym razem może być świeża.

Uśmiechnął się.

Kiedy wyszedł, zamknęłam okno. Na zewnątrz zaczął padać pierwszy śnieg, cichy i jasny, osiadający na dachu domu, który zbudowaliśmy bez kłamstw.

Kompas zadrżał jeszcze raz.

A potem wskazał właściwy kierunek.