CZĘŚĆ 4 — Przy rodzinnym stole kazali mi podpisać dokumenty, a kiedy odmówiłam, uśmiech Żanny nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

…i że ma nagranie rozmowy z osobą, która zleciła mu przygotowanie dokumentu.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Na stole stygnęła herbata. Na talerzu leżał niedojedzony kawałek tortu z jedną maliną na środku. Miedziana zawieszka w kształcie liścia drżała przy moim pasku, bo wciąż zaciskałam na niej palce.

— Kto zlecił przygotowanie umowy? — spytałam.

Paweł spojrzał na Olega.

— Właśnie jedziemy się tego dowiedzieć.

— To Żanna — powiedział Oleg.

— Nie słuchaj go! — krzyknęła.

— Mam wiadomości — odpowiedział. — Mam przelewy.

Żanna rzuciła się do jego telefonu, ale policjant był szybszy. Zabrał urządzenie i schował je do zabezpieczonej koperty.

— Proszę się odsunąć.

— To moja rodzina! — wrzasnęła.

— Właśnie dlatego powinna pani przestać utrudniać czynności.

Oleg usiadł. Nagle wyglądał na dużo starszego, niż był rano.

Matka patrzyła na mnie bezradnie.

— Irina, zrób coś.

— Co mam zrobić?

— Powiedz, że to nieporozumienie.

— Nie jest.

— Przecież jesteśmy rodziną.

— Wiem. Dlatego boli bardziej.

Policjanci zabrali teczkę, telefon i kopię dokumentów. Żanna próbowała jeszcze dzwonić do kogoś z podwórza, lecz żaden z numerów nie odpowiadał.

W końcu podeszła do mnie.

— Możemy to odkręcić.

— Nie ma czego odkręcać. Niczego nie podpisałam.

— Wycofamy sprawę.

— To nie ja ją wszczęłam.

— Irina, pomyśl o matce.

Spojrzałam na Raisę Fiodorowną. Siedziała zgarbiona, trzymając w dłoniach serwetkę.

— Myślałaś o mnie, kiedy mówiłaś, że jestem bezdzietna i dom jest mi niepotrzebny?

Matka zaczęła płakać.

Nie poczułam satysfakcji.

Poczułam zmęczenie.

Wieczorem zabrałam Pawła i notariuszkę do kancelarii. Tam przesłuchaliśmy nagranie znalezione u prawnika z ogłoszenia. Jego głos był cichy, ale wyraźny.

— Dane są kompletne. A podpis?

— Podpis też będzie — odpowiedziała Żanna.

— Klient chce, żeby dokument wyglądał jak zgoda na przyłącze.

— Klientem jest mój mąż. Niech pan robi swoje.

Przy tych słowach Oleg spuścił głowę.

Słuchał własnej żony, która spokojnie omawiała kradzież domu. Po raz pierwszy usłyszał siebie z boku. Bez usprawiedliwień. Bez rodzinnego stołu, bez matki i bez podniesionego głosu.

— To nie tak miało być — szepnął.

— A jak? — zapytałam.

Nie odpowiedział.

Następnego dnia prokuratura wszczęła postępowanie w sprawie próby oszustwa, posłużenia się fałszywym dokumentem i wyłudzenia danych. Wierzyciel Olega wycofał wniosek dotyczący mojego domu, gdy zobaczył opinię notariuszki i zabezpieczone nagrania.

Żanna została wezwana na przesłuchanie. Oleg również.

Raisa Fiodorowna pojechała z Jurikiem do mieszkania w Balaszychu. Zanim wyszła, zatrzymała się przy drzwiach.

— Nie chciałam, żeby tak wyszło.

— Ale pozwoliłaś, żeby tak się zaczęło.

Nie miała już odpowiedzi.

Tydzień później sąd wydał zakaz zbliżania się Żanny i Olega do mojego domu do czasu zakończenia postępowania. W dniu posiedzenia Żanna przyszła w jasnym płaszczu, z twarzą pozbawioną makijażu.

— Irina, powiedz sędziemu, że to była rodzinna sprzeczka.

— To był plan.

— Chcesz zniszczyć mi życie?

— Nie. Chcę odzyskać swoje.

Oleg przyznał się do udziału w przygotowaniu dokumentów. Żanna nadal zaprzeczała, dopóki prokurator nie odtworzył jej własnych słów z nagrania.

— Trzecią stronę podpisze na dole. Nie przeczyta, jeśli wszyscy będą patrzeć.

Jej głos odbił się od ścian sali.

Żanna zamknęła oczy.

Wtedy zrozumiała, że nie walczy już z moim słowem. Walczy z własnym głosem.

Sąd uznał dokument za nieważny, a postępowanie karne zakończyło się skazaniem Żanny za próbę oszustwa i wykorzystanie cudzych danych. Oleg dostał karę w zawieszeniu, obowiązek naprawienia szkody oraz zakaz kontaktowania się ze mną przez rok. Żanna musiała zapłacić grzywnę i pokryć koszty postępowania.

Nie cieszyłam się z tego.

W domu czekała mnie inna kara.

Pusta duża sypialnia.

Na półce zostały dwa słoiki po dżemie, które Żanna przywiozła na urodziny. W szafie znalazłam przesunięte ubrania. Na dnie szuflady leżała zielona metalowa puszka po herbacie. Pokrywka była wygięta, a w środku brakowało jednej kopii aktu własności.

Położyłam puszkę na stole.

Potem przez długi czas siedziałam w ciszy.

Minęły trzy miesiące.

Jesień przyszła szybko. Pomalowałam taras, wymieniłam zamek w furtce i zamówiłam nową lampę nad wejściem. Tołik pomógł mi naprawić schody, ale tym razem nie pozwoliłam mu zrobić wszystkiego samemu.

— Podzielimy rachunek — powiedziałam.

— Przecież jesteśmy sąsiadami.

— Właśnie dlatego chcę, żeby wszystko było jasne.

Założyłam małą pracownię rachunkową w pokoju, który wcześniej stał pusty. Zaczęłam obsługiwać drobnych przedsiębiorców z okolicy. Każdego ranka parzyłam kawę, otwierałam okno i zapisywałam plan dnia w grubym zeszycie.

Nie czekałam już, aż ktoś uzna mój dom za potrzebny.

Był potrzebny mnie.

W listopadzie odwiedził mnie Jurik. Przyniósł rysunek swojej małej córki. Na kartce stał dom z krzywym kominem, cztery żółte okna i ogromne czerwone słońce.

— Narysowała cię — powiedział.

— Dlaczego mam takie długie ręce?

— Bo podobno wszystko nimi naprawiasz.

Usiedliśmy przy kuchennym stole.

— Mama chce się z tobą spotkać — powiedział po chwili.

— A ty czego chcesz?

— Chcę, żebyś już nie musiała nikogo ratować.

To zdanie zabolało bardziej niż wszystkie słowa matki.

— Ja też tego chcę — odpowiedziałam.

Pierwszy śnieg spadł w grudniu. Nie był duży. Płatki topniały na schodach i zostawiały ciemne kropki na drewnie. Wyszłam rano przed dom z kubkiem kawy i zobaczyłam, że na śniegu zostały tylko moje ślady.

Wtedy dostałam wiadomość od Żanny.

„Możemy zacząć od nowa. Oleg ma problemy. Matka bardzo cierpi. Przyjedź chociaż na godzinę”.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam:

„Nie będę już wracać do miejsca, w którym musiałam bronić się przed rodziną. Życzę wam, żebyście znaleźli własną drogę”.

Usunęłam wiadomość.

Nie zablokowałam jej od razu. Najpierw odłożyłam telefon, weszłam do kuchni i wyjęłam z szuflady miedzianą zawieszkę w kształcie liścia. Przypięłam ją do nowych kluczy.

Klucze były cięższe niż dawniej.

Ale po raz pierwszy nie ciążyły.

Wieczorem zapaliłam lampę nad wejściem. Ciepłe światło padło na zasypany śniegiem próg.

Mój dom milczał.

I wreszcie był mój.