CZĘŚĆ 4 — Wróciłam ze szpitala wcześniej, a w moim mieszkaniu zobaczyłam kobietę ubraną jak ja — mój mąż nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

…Paweł włączył głośnik.

W holu zapadła cisza.

— Powtórz — powiedział spokojnie.

Po drugiej stronie odezwał się męski głos.

— Nie udawaj bohatera. Wiesz, co stanie się z twoją rodziną.

— Z kim rozmawiam? — zapytał Paweł.

Rozmówca rozłączył się.

Aleksiej próbował wyrwać rękę z uścisku funkcjonariusza.

— To nie ma ze mną nic wspólnego!

— Właśnie dlatego tak się pan przestraszył — odpowiedział Paweł.

Telefon zadzwonił ponownie. Tym razem numer należał do doktora Domańskiego, który siedział już w radiowozie przed domem.

— Proszę posłuchać — powiedział lekarz. — Ja nie byłem pomysłodawcą. Dostawałem polecenia od dyrektora kliniki, doktora Wiktora Sadowskiego. To on zmieniał wpisy i miał dostęp do dokumentów pacjentki.

Olga zaczęła drżeć.

— Wiktor obiecał, że wszystko załatwi. Mówił, że mieszkanie jest warte więcej niż życie jednej kobiety.

Spojrzałam na nią.

— Jednej kobiety?

— Nie chciałam, żebyś umarła — wyszeptała.

— Ale chciałaś, żebym zniknęła.

Nie odpowiedziała.

Wtedy Aleksiej usłyszał nagranie własnego głosu. Paweł odtworzył rozmowę z mieszkania, tę, w której mówił o mojej śmierci, dokumentach i sprzedaży lokalu. Słowa rozeszły się po holu, odbijając od lustra i drewnianej poręczy.

Aleksiej słuchał nieruchomo.

— To nie brzmi jak ja — powiedział.

— To pan — odparłam.

— Byłem zdenerwowany.

— Byłeś spokojny.

— Marina, możemy to wyjaśnić.

— Próbowałeś mnie zabić.

— Kochałem cię.

— Nie. Kochałeś to, co mogłeś mi odebrać.

Po raz pierwszy nie znalazł odpowiedzi.

Następnego ranka śledczy przeszukali klinikę. Znaleźli rejestry zmian dawek, rachunki za fałszywe dokumenty i nagrania z kamer, na których Aleksiej przekazywał pieniądze Domańskiemu. W komputerze dyrektora odkryto listę kolejnych pacjentów, których majątkiem interesowała się ta sama grupa.

Sprawa przestała dotyczyć tylko mnie.

Ale ja nie czekałam na zemstę. Chciałam odzyskać powietrze.

Aleksiej został tymczasowo aresztowany. Olga przyznała się do udziału w podawaniu leków i fałszowaniu dokumentów. Nadia podpisała zeznania, a w zamian za pełną współpracę uniknęła więzienia. Wiktor Sadowski próbował uciec przez granicę, lecz zatrzymano go na dworcu.

Mieszkanie zabezpieczono.

Kiedy weszłam do niego po raz pierwszy, świece wciąż stały na stole. Wino skwaśniało, a frezje opadły na obrus. W sypialni znalazłam pustą szafę po Aleksieju. Zabrał ubrania, zegarek i wszystkie wspólne zdjęcia.

Jedno zostawił.

Fotografia z naszego ślubu leżała pod łóżkiem, pęknięta na pół. Na odwrocie widniał mój odręczny napis: „Na zawsze, bez względu na wszystko”.

Podarłam ją na dwie równe części.

Mosiężny liść, który ściskałam tamtej nocy, wypadł mi z dłoni i potoczył się pod komodę. Przez długą chwilę nie mogłam go znaleźć. Kiedy wreszcie go podniosłam, był pokryty kurzem i zaschniętą kroplą herbaty.

Nie wyrzuciłam go.

Sześć miesięcy później mieszkałam w Lublinie z siostrzenicą Leną. Miała osiem lat i zwyczaj rysowania słońc na każdym skrawku papieru. Wynajmowałam małe mieszkanie nad piekarnią, pracowałam w aptece i codziennie o szóstej rano słyszałam metaliczny szczęk rolet.

Pewnego grudniowego wieczoru Lena usiadła przy stole.

— Ciociu, boisz się jeszcze?

— Czasami.

— A teraz?

Spojrzałam przez okno. Padał pierwszy śnieg, a światła samochodów przesuwały się po mokrej ulicy.

— Teraz wiem, co zrobić, kiedy ktoś próbuje odebrać mi głos.

Lena wsunęła mi rysunek.

Były na nim dwie osoby trzymające się za ręce i małe zielone drzewo.

— To nasz dom — powiedziała. — Taki, w którym nikt nie kłamie.

Przytuliłam ją mocno.

Wiosną sąd skazał Aleksieja za usiłowanie zabójstwa, fałszowanie dokumentów i oszustwo. Olga otrzymała wyrok w zawieszeniu oraz obowiązek zapłaty odszkodowania. Domański i Sadowski zostali skazani na wieloletnie więzienie. Pieniądze odzyskano, mieszkanie pozostało moje, a dokumenty z kliniki pomogły wszcząć postępowania w sprawie innych pacjentów.

Nie byłam na ogłoszeniu wyroku.

Nie chciałam patrzeć, jak ktoś przegrywa.

Chciałam patrzeć, jak ja zaczynam wygrywać własne życie.

Pewnego dnia listonosz przyniósł kopertę od Aleksieja. W środku znajdowało się sześć zdań.

„Marino, minęło dużo czasu. Zrozumiałem swoje błędy. Potrzebuję tylko jednej rozmowy. Przyjdź sama. Wciąż jesteś moją żoną.”

Przeczytałam list przy kuchennym oknie.

Potem odpisałam jednym zdaniem.

„Nie jestem już osobą, którą mogłeś skrzywdzić i nazwać swoją.”

Nie poszłam do więzienia.

Nie zadzwoniłam.

Spaliłam list w metalowym naczyniu na balkonie, a popiół wysypałam do doniczki z rozmarynem. Lena powiedziała, że roślina pachnie jak lato.

Wieczorem zawiesiłam klucze przy drzwiach. Mosiężny liść odbił światło lampy i przez chwilę wyglądał jak mała, ciepła gwiazda.

Dotknęłam go palcem.

Tym razem nie drżałam.

Drzwi zamknęły się za mną bez strachu.