Zasypiałam z synkiem na ramieniu obcego mężczyzny, lecz gdy się obudziłam, jego spokojna mina nagle zniknęła

— Mogę? — zapytał Luca, wyciągając w moją stronę mały, gładki drewniany owal.

Przedmiot miał wielkość monety i był wyrzeźbiony w drobne spirale. Na jego brzegu wisiał krótki skórzany sznurek, a w środku znajdował się maleńki otwór, jakby kiedyś był częścią dziecięcej zawieszki. Nie wiedziałam, dlaczego widok tej rzeczy ścisnął mnie w gardle.

— Co to jest? — spytałam, przyciskając Jaimego do piersi.

— Zabawka. Jeśli mi pani pozwoli.

Nie znałam tego mężczyzny. Nie wiedziałam, dlaczego stewardesa mówiła do niego z takim szacunkiem ani dlaczego inni pasażerowie udawali, że nie słyszą rozmowy. Wiedziałam tylko, że mój syn zaraz znów zacznie płakać, a ja byłam zbyt zmęczona, żeby walczyć ze wszystkim naraz.

Podałam mu Jaimego na chwilę wzrokiem, nie rękami.

Luca poruszył drewnianym owalelem nad małą twarzyczką. Światło z okna przesuwało się po rzeźbieniach, tworząc na suficie niespokojne cienie. Jaime zamilkł. Najpierw patrzył z zaciekawieniem, potem chwycił zabawkę pulchnymi palcami.

— Działa — szepnęłam.

— Dzieci lubią rzeczy, które nie udają, że są czymś więcej.

Nie zrozumiałam, co miał na myśli.

Przez kilka minut słyszałam tylko silniki i ciche mlaskanie Jaimego. W końcu jego głowa opadła na moje ramię. Luca wyciągnął rękę, lecz zatrzymał ją w połowie drogi.

— Ma pani pas zapięty? — spytał.

— Tak.

— Proszę pokazać.

— Słucham?

Jego spojrzenie stwardniało.

— Ten fotel przy turbulencjach nie wybacza nieuwagi.

Miał rację, ale sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że poczułam się jak dziecko przyłapane na kradzieży. Opuściłam wzrok i sprawdziłam klamrę. Metal był zimny pod palcami.

— Zadowolony?

— Teraz tak.

Turbulencje zaczęły się dziesięć minut później.

Samolot szarpnął, a Jaime obudził się z krzykiem. Butelka potoczyła się pod siedzenie, moja torba spadła na podłogę, a starsza kobieta po drugiej stronie przejścia wydała z siebie pełne oburzenia westchnienie.

— Proszę przestać! — syknęła. — Niektórzy próbują podróżować w spokoju.

— To niemowlę — odpowiedziałam, czując, jak policzki płoną. — Ono nie robi tego specjalnie.

— W takim razie powinna pani była zostać w domu.

Luca odwrócił głowę.

— Proszę uważać na słowa — powiedział.

Nie podniósł głosu. Nie musiał. Cała jego twarz nagle stała się nieruchoma.

Kobieta zamilkła.

Ja również.

Wtedy po raz pierwszy pomyślałam, że nie siedzę obok zwykłego bogatego pasażera. Bogaci ludzie prosili. Luca wydawał polecenia.

Kiedy samolot wreszcie się uspokoił, zauważyłam na jego nadgarstku cienką bliznę w kształcie półksiężyca. Zasłaniał ją zegarek, ale mankiet przesunął się podczas turbulencji.

— Jest pan lekarzem? — spytałam, żeby przerwać ciszę.

— Nie.

— Wojskowym?

— Też nie.

— Więc czym pan jest?

Spojrzał przez okno na chmury.

— Człowiekiem, który nauczył się nie odpowiadać na każde pytanie.

Poczułam irytację. I coś jeszcze. Niepokój, który przylgnął do mnie jak wilgoć do karku.

Po pół godzinie zasnęłam ponownie, tym razem mocniej. Obudził mnie dźwięk telefonu, którego Luca nie odebrał. Ekran rozświetlił się na moment. Zobaczyłam tylko jedno zdanie: „Mamy problem na lotnisku”.

Luca natychmiast odwrócił urządzenie.

— Czy wszystko w porządku? — spytałam.

— Nie.

Odpowiedź była tak spokojna, że przeszedł mnie dreszcz.

— Powinnam się martwić?

— Od tej chwili tak.

Serce uderzyło mi mocniej. Przyciągnęłam Jaimego bliżej i zaczęłam szukać w torbie telefonu. Był rozładowany. Oczywiście.

Luca nacisnął przycisk przy fotelu i poprosił stewardesę, żeby nikt nie podchodził do naszego rzędu. Potem spojrzał na śpiącego Jaimego.

— Jak długo zna pani jego ojca? — zapytał.

Zamarłam.

— To nie pana sprawa.

— Ma pani rację.

— Więc dlaczego pan pyta?

Przez chwilę milczał. Drewniana zawieszka nadal tkwiła w dłoni mojego syna.

— Bo ktoś na dole czeka, aż pani wysiądzie z tego samolotu.

Poczułam, jak zimno rozlewa się po plecach.

— Kto?

Luca sięgnął po skórzaną teczkę spod siedzenia. Zatrzask otworzył się z cichym kliknięciem. Na wierzchu leżała fotografia, częściowo wsunięta pod dokumenty. Zobaczyłam na niej mężczyznę, którego twarzy nie znałam, i kobietę bardzo podobną do mnie.

Luca położył dłoń na zdjęciu, zanim zdążyłam je wyciągnąć.

— Proszę nie ruszać tej teczki — powiedział.

— Dlaczego jest w niej moja fotografia?

Jego palce zacisnęły się na krawędzi.

— To właśnie próbuję ustalić.

Drzwi samolotu były jeszcze zamknięte, lecz przez małe okienko widziałam ludzi czekających przy rękawie. Dwóch mężczyzn w czarnych płaszczach stało zbyt nieruchomo jak na zwykłych pracowników lotniska.

Luca wyjął z teczki cienką, kremową kopertę i położył ją na kolanach.

— Ellie, kiedy ją otworzę, wszystko się zmieni.

— Niech pan jej nie otwiera.

— Jeśli tego nie zrobię, mogą zabrać pani syna.

Jego kciuk przesunął się pod zaklejony brzeg koperty. A ja, z Jaime’em wtulonym w pierś, patrzyłam, jak papier zaczyna się rozchylać…

CZĘŚĆ 2

…a spod papieru wysunął się cienki pasek czerwonego wosku, odciśnięty znakiem przypominającym koronę z trzema ostrymi ramionami.

Luca nie otworzył koperty od razu. Najpierw spojrzał na przejście, potem na drzwi samolotu. Mężczyźni za szybą nadal stali w tym samym miejscu.

— Oni są po pana? — spytałam.

— Nie.

— Po mnie?

— Nie wiem.

— To nie jest odpowiedź.

— To jedyna uczciwa odpowiedź, jaką mam.

Wyrwałam mu kopertę z kolan. Była cięższa, niż powinna. W środku coś twardego przesunęło się z suchym szelestem.

— Sama ją otworzę.

Luca złapał mnie za nadgarstek. Nie mocno, ale wystarczająco, żebym poczuła siłę jego dłoni.

— Proszę mnie posłuchać. Jeśli zobaczy pani nazwisko, którego nie zna, nie wolno pani reagować.

— Przestań wydawać mi polecenia!

Kilka osób odwróciło głowy. Luca natychmiast puścił moją rękę.

— Ma pani prawo się bać — powiedział cicho. — Ale nie ma pani prawa udawać, że to zwykły zbieg okoliczności.

Zacisnęłam palce na kopercie. Wosk pękł.

W środku znalazłam dwa dokumenty i mały mosiężny klucz. Na pierwszym widniało moje imię i nazwisko, zapisane bez błędu, choć nigdy wcześniej nie spotkałam Luki. Na drugim było imię mojego syna.

Jaime zaczął kwilić.

— Daj mi to — powiedział Luca.

— Nie.

— Pani ręce drżą.

— Bo jakiś obcy mężczyzna ma dokumenty mojego dziecka.

— Nie jestem obcy dla tych dokumentów.

To zdanie wbiło się we mnie mocniej niż krzyk.

Przeczytałam pierwszą linijkę. Była tam data sprzed dziewięciu miesięcy. Data, której nie mogłam zapomnieć, bo właśnie tego dnia ojciec Jaimego zniknął z mojego mieszkania, zostawiając na stole pustą filiżankę i obietnicę, że wróci po pieniądze.

— Skąd pan to ma? — spytałam.

— Od człowieka, który nie powinien był tego przechowywać.

— Kto nim jest?

Luca nie odpowiedział. Odłożył dokumenty, a potem nacisnął przycisk przy fotelu. W słuchawce odezwał się męski głos.

— Panie Castellano, mamy potwierdzenie. Samochód czeka przy wyjściu północnym.

— Zablokujcie wyjście główne — polecił Luca. — I nikogo nie wpuszczajcie do strefy odbioru.

— A kobieta?

Luca spojrzał na mnie.

— Jest ze mną.

Słowo „ze mną” zabrzmiało jak kajdanki.

— Nigdzie z panem nie idę — powiedziałam.

— W takim razie wyjdzie pani sama i zaryzykuje.

— Nie wiem, czy większym zagrożeniem są ci ludzie, czy pan.

Po raz pierwszy coś drgnęło w jego twarzy.

— Powinna pani była zadać to pytanie wcześniej.

Samolot zatrzymał się przy rękawie. Pasażerowie zaczęli wstawać, wyciągać bagaże i narzekać na opóźnienie. Luca pozostał siedzący, jakby czekał na właściwy moment.

Stewardesa podeszła do nas z wymuszonym uśmiechem.

— Panie Castellano, funkcjonariusze proszą o rozmowę.

— Nie są funkcjonariuszami — odparł.

— Powiedzieli, że chodzi o bezpieczeństwo pasażerów.

— W takim razie proszę poprosić ich o nazwiska.

Kobieta pobladła i odeszła.

Luca wyjął z kieszeni mały metalowy klips i przypiął nim dokumenty do wewnętrznej kieszeni marynarki. Ruch był szybki, wyćwiczony. Zobaczyłam pod mankietem drugą bliznę.

— Kim pan jest? — zapytałam ponownie.

— Kimś, kogo pani matka próbowała znaleźć przez jedenaście lat.

Świat na chwilę ucichł.

— Zna pan moją matkę?

— Znałem kobietę, którą była, zanim zaczęła panią okłamywać.

— Moja matka umiera.

— Wiem.

— Skąd?

— Bo to ona przysłała mi wiadomość, kiedy urodził się Jaime.

Przycisnęłam syna do siebie. Drewniana zawieszka, którą dał mu Luca, stuknęła cicho o plastikową klamrę nosidełka.

— Co napisała?

Luca patrzył na mnie tak, jakby każde słowo mogło wysadzić nas w powietrze.

— Napisała, że jeśli kiedykolwiek zobaczę panią z dzieckiem, mam was zabrać do Georgii, zanim zrobi to rodzina Ferraro.

Nazwisko nie znaczyło dla mnie nic. A jednak Luca powiedział je z taką ostrożnością, jakby było zapalnikiem.

— A pan kim jest dla tej rodziny?

— Ich największym problemem.

Drzwi samolotu otworzyły się. Do środka wszedł mężczyzna w granatowym płaszczu. Nie miał identyfikatora. Za nim pojawił się drugi.

Luca wstał. Jego ramię zasłoniło mnie i Jaimego.

— Proszę teraz słuchać — powiedział. — Kiedy podejdą, poda mi pani dziecko i zrobi krok do tyłu.

— Nie oddam panu syna.

— Nie proszę, żeby mi go pani oddała. Proszę, żeby zaufała mi pani przez trzy sekundy.

Mężczyzna w granatowym płaszczu uśmiechnął się i sięgnął pod marynarkę.

Luca wsunął dłoń do własnej kieszeni, a jego głos stał się lodowaty.

— Ellie, proszę spojrzeć na jego lewą rękę. Jeśli ma pierścień z pękniętym herbem, niech pani zada mu tylko jedno pytanie: „Kto jest ojcem mojego syna?”…

CZĘŚĆ 3

…Mężczyzna miał taki pierścień.

Pęknięty herb błysnął przy jego lewej dłoni, gdy odsunął połę płaszcza.

— Kto jest ojcem mojego syna? — zapytałam, choć głos niemal uwiązł mi w gardle.

Jego uśmiech zniknął.

Luca wykonał jeden krok do przodu.

— Odpowiedz jej.

— To nie jest pani sprawa — powiedział mężczyzna.

— To moje dziecko.

— Dziecko należy do rodziny Ferraro.

Wtedy Luca wyciągnął telefon i nacisnął ekran. Z głośnika popłynął nagrany głos.

— Ellie nigdy nie może się dowiedzieć, kim jest ojciec dziecka. Jeśli Luca ją znajdzie, zabierzcie chłopca. Matka nie ma żadnych praw.

Głos należał do mojej matki.

Zrobiło mi się niedobrze. Znałam każde pęknięcie w jej wymowie, każdą chrypkę po papierosach. Nie dało się tego podrobić.

— To nagranie zostało wykonane trzy dni po narodzinach Jaimego — powiedział Luca. — A teraz posłuchajmy drugiego.

Kliknął.

Tym razem odezwał się mężczyzna. Głos był niski, zmęczony, ale znałam go. Słyszałam go kiedyś przez telefon, kiedy ojciec Jaimego przysięgał, że wróci przed świtem.

— Jeśli coś mi się stanie, chłopiec jest synem Luki. Nie mojego. Niech Eliza nigdy nie pozwoli Ferraro go dotknąć.

Świat przechylił się pod moimi stopami.

— Nie — wyszeptałam. — To niemożliwe.

Luca patrzył tylko na mnie.

— Pani były partner był moim bratem, Matteo.

Mężczyzna w płaszczu cofnął się.

— Panie Castellano, to nie musi tak wyglądać.

— Milcz, Bruno.

— Pana brat zdradził rodzinę.

— Mój brat próbował ocalić kobietę i dziecko.

Luca wyjął z koperty wynik badania. Papier zadrżał w jego dłoni, choć twarz nadal miał spokojną.

— Test wykonano na podstawie próbki pobranej od Jaimego i materiału genetycznego Matteo, który odzyskaliśmy po jego śmierci. Wynik jest jednoznaczny. Matteo był ojcem dziecka.

Poczułam, że kolana się pode mną uginają.

— A pan?

Luca zrobił długą pauzę.

— Jestem jego starszym bratem. I człowiekiem, który obiecał mu, że jeśli zginie, nie zostawię was samych.

Bruno prychnął.

— Castellano nie dotrzymują obietnic.

Luca spojrzał na niego tak, że tamten natychmiast spuścił wzrok.

— Dlatego twoi ludzie nie wyjdą stąd o własnych nogach, jeśli jeszcze raz spróbujesz zbliżyć się do dziecka.

Jaime zaczął płakać. Przycisnęłam go do siebie, a jego palce zacisnęły się na drewnianej zawieszce.

— Dlaczego moja matka mi nie powiedziała?

— Bo bała się Ferraro — odpowiedział Luca. — I dlatego, że to ona wydała Matteo.

— Nie wierzę.

— W nagranie też pani nie wierzy?

Nie miałam odpowiedzi.

Luca uklęknął przede mną. Po raz pierwszy nie wyglądał jak człowiek, który wydaje rozkazy. Wyglądał jak ktoś zmęczony dźwiganiem cudzej śmierci.

— Nie chcę pani więzić — powiedział. — Chcę zabrać panią do bezpiecznego domu, dopóki wszystko się nie skończy.

— A jeśli odmówię?

— Zorganizuję ochronę i samochód. Ale nie pozwolę pani wyjść samej.

Bruno nagle sięgnął po telefon.

— Wujek już wie, że znaleźliśmy chłopca — powiedział. — Za godzinę będzie tu cała rodzina.

Luca odebrał mu urządzenie jednym ruchem.

— Nie zdążą.

W tej samej chwili telefon Luki zadzwonił. Spojrzał na ekran i odebrał.

— Mów.

Słuchał przez kilka sekund. Jego twarz stężała.

— Kiedy?

Przerwa.

— Jesteś pewien?

Rozłączył się i podniósł wzrok.

— To była klinika w Georgii — powiedział. — Pani matka zmarła dwadzieścia minut temu.

Zamarłam.

Nie zdążyłam się pożegnać.

Luca chciał coś powiedzieć, ale jego telefon zadzwonił drugi raz. Tym razem na ekranie pojawił się nieznany numer.

Odebrał na głośniku.

— Luca Castellano — odezwał się kobiecy głos. — Jeśli chcesz dowiedzieć się, dlaczego Matteo naprawdę uciekł, przyjedź sam do magazynu przy rzece. Masz godzinę.

W tle rozległ się płacz dziecka.

Luca pobladł.

— To niemożliwe — wyszeptał.

A potem kobieta powiedziała imię, którego nie słyszałam od narodzin Jaimego…