Przygotowałam kwiaty na zamkniętą galę, a kiedy wyszłam na taras, człowiek, przed którym ostrzegali wszystkich, nagle zamilkł

W chwili, gdy ochroniarz zamknął za mną drzwi hotelowej sali, usłyszałam swoje nazwisko w rozmowie ludzi, którzy nie powinni byli go znać.

Stałam wtedy przy stole numer dwanaście i poprawiałam kompozycję z białych kalii, gdy z zaplecza dobiegł niski, nerwowy głos.

— Walsh? Ta od kwiatów?

— Tak. Ma samochód dostawczy na parkingu.

— W takim razie wszystko jest gotowe.

Zamarłam z nożyczkami w dłoni. Ostrza zacisnęły się tak mocno, że metal wbił mi się w skórę. Przez kilka sekund słyszałam tylko brzęk kieliszków i równy szum wentylacji.

Nie znałam tych mężczyzn. Jeden miał na sobie granatowy garnitur z mokrą plamą na mankiecie, drugi obracał w palcach srebrną zapalniczkę. Nie widzieli mnie, bo stałam za wysoką palmą ustawioną przy wejściu do kuchni.

Powinnam była odejść.

Zamiast tego zostałam.

— A jeśli Vane ją rozpozna? — zapytał ten z zapalniczką.

— Vane rozpoznaje tylko zagrożenia. Ona wygląda jak ktoś, kto przeprasza, kiedy potrąci ją drzwi.

Poczułam, jak twarz oblewa mi gorąco. Nie dlatego, że się obrazili. Dlatego, że ich słowa brzmiały tak, jakby od dawna obserwowali moje życie.

Wyszłam tylnym przejściem na taras. Zimne powietrze uderzyło mnie w policzki, a zapach mokrego kamienia na chwilę przywrócił mi oddech. Miałam na sobie prostą czarną sukienkę, tę samą, którą zakładałam na awaryjne poprawki podczas przyjęć. Przy lewym nadgarstku nosiłam cienką mosiężną bransoletkę z maleńkim sekatorem. Dostałam ją od mamy, kiedy otworzyłam własną pracownię.

Drzwi za mną otworzyły się po trzydziestu sekundach.

— Jeżeli przyszła pani powiedzieć, że stół dwunasty znowu się przechylił, uprzedzam, że dziś już niczego nie naprawię — powiedziałam, nie odwracając się.

— Stół dwunasty jest jedyną rzeczą w tej sali, która zachowuje się uczciwie.

Poznałam ten głos.

Declan Vane stanął obok balustrady. W świetle lamp jego twarz wyglądała ostrzej niż wewnątrz. Miał czterdzieści kilka lat, czarny garnitur bez jednej zmarszczki i spojrzenie człowieka, który nauczył się nie mrugać pierwszy.

W Nowym Jorku jego nazwisko wypowiadano głośno tylko w gazetach. W mojej dawnej dzielnicy mówiono je ciszej.

— Podsłuchałam rozmowę — powiedziałam.

— Wiem.

— To bardzo uspokajające. Zwłaszcza że nie wiem, kim byli ci ludzie.

— I właśnie dlatego powinna pani natychmiast wrócić do domu.

— Czy to rozkaz?

— Ostrzeżenie.

— Nie przyjmuję ostrzeżeń od mężczyzny, którego ochroniarze stoją przy każdym wyjściu.

Kącik jego ust drgnął, ale uśmiech nie zdążył się pojawić.

— Nie jestem tu po to, żeby panią przestraszyć.

— W takim razie po co pan tu przyszedł?

Spojrzał na moją bransoletkę. Maleńki sekator odbił światło.

— Żeby zapytać, czy ktoś prosił panią o przewiezienie czegoś poza kwiatami.

Serce uderzyło mi raz, mocno.

— Nie.

— Proszę się dobrze zastanowić.

— Zastanowiłam się.

Przez chwilę patrzył na mnie tak, jakby próbował odczytać odpowiedź z ruchu moich rąk. Później podał mi telefon. Na ekranie widniało zdjęcie mojego białego samochodu dostawczego stojącego pod hotelem.

— Ktoś włożył coś do pani auta — powiedział.

— Co?

— Tego jeszcze nie wiem. Ale moi ludzie znaleźli ślady otwierania zamka.

Wróciliśmy do korytarza. Ochroniarz czekał przy windzie, a obok niego stała czarna teczka z mosiężnym zatrzaskiem. Declan wyciągnął rękę w jej stronę.

— Jeśli to, co podejrzewam, jest w środku, pani życie właśnie się zmieniło — powiedział.

Jego palce dotknęły zatrzasku, który powoli zaczął się unosić…

CZĘŚĆ 2

Jego palce dotknęły zatrzasku, który powoli zaczął się unosić, a ja nagle zrozumiałam, że bardziej boję się zawartości teczki niż ludzi, którzy mogli ją tam zostawić.

O drugiej dwadzieścia rano parking pod hotelem był prawie pusty. Deszcz spływał po szybach mojego samochodu, a neon nad wjazdem mrugał jak uszkodzone światło ostrzegawcze.

Declan otworzył teczkę.

W środku leżał czarny notes, mała karta pamięci i zdjęcie mojego domu przy ulicy Harlow. Na odwrocie ktoś napisał ołówkiem: „Ona niczego nie wie”.

Przez moment nie mogłam oddychać.

— To nie moje — powiedziałam.

— Wiem.

— Skąd?

— Bo człowiek, który kłamie, patrzy najpierw na dowód. Pani spojrzała na fotografię domu.

Zabrałam mu zdjęcie. Widziałam na nim okno kuchni, donicę z rozmarynem i czerwony rower mojej sąsiadki. Ktoś zrobił je z drugiej strony ulicy.

— Od jak dawna mnie obserwują?

— Tego właśnie próbuję się dowiedzieć.

— A pan? Też mnie obserwował?

Declan milczał tak długo, że odpowiedź stała się oczywista.

— Od tygodnia — przyznał.

Ścisnęłam mosiężną bransoletkę na nadgarstku. Maleńki sekator wbił mi się w skórę.

— Więc jestem podejrzana.

— Była pani.

— To wielka różnica tylko dla ludzi, którzy mogą sobie pozwolić na ochronę.

Dołączył do nas mężczyzna o siwych skroniach. Declan przedstawił go jako Marcina Hale’a, swojego prawnika. Marcin obejrzał notes przez cienkie rękawiczki.

— Tego nie powinno być w jej samochodzie — powiedział.

— Co to jest? — zapytałam.

— Lista płatności i nazwisk. Niepełna, ale wystarczająca, żeby wywołać wojnę.

— Jaką wojnę?

Declan spojrzał na mnie.

— Taką, w której ludzie giną za samo posiadanie papieru.

O trzeciej rano siedzieliśmy w pustej sali konferencyjnej na piętnastym piętrze. Na stole leżały kubki zimnej kawy, a deszcz bębnił w ogromne okna. Marcin próbował odczytać kartę pamięci, ale była zabezpieczona hasłem.

— Nie mam nic wspólnego z waszym światem — powiedziałam. — Jestem florystką. Moje największe przestępstwo to rachunek za importowane róże.

— Wiem, czym się pani zajmuje — odparł Declan.

— Wie pan też, że moja matka zmarła trzy lata temu?

Jego spojrzenie zmieniło się ledwie zauważalnie.

— Tak.

— Że ojciec odszedł, zanim skończyłam sześć lat?

— Tak.

— Że nie mam nikogo, kto mógłby mi pomóc?

— Dlatego panią obserwowałem.

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Nie jestem bezbronna tylko dlatego, że nie mam ochroniarza.

— Nie powiedziałem, że jest pani bezbronna.

— Ale zachowuje się pan tak, jakbym była paczką, którą trzeba zabezpieczyć.

Declan również wstał. Po raz pierwszy zobaczyłam w nim nie chłód, lecz zmęczenie.

— Gdyby chciał panią wykorzystać mój wróg, już dawno by to zrobił. Problem w tym, że ktoś sądzi, iż może panią zmusić do otwarcia tej karty.

— A jeśli nie otworzę?

— Wtedy zaczną naciskać mocniej.

O szóstej piętnaście Marcinowi udało się odzyskać jeden plik. Było to nagranie dźwiękowe, zniekształcone i pełne trzasków. Usłyszeliśmy głos mężczyzny.

— Przywiezie notes kobieta od kwiatów. Vane pomyśli, że ją kontroluje. Gdy zobaczy, co jest na liście, zacznie szukać we własnym domu.

Nagranie urwało się.

Declan pobladł.

— Zna pan ten głos? — zapytałam.

— Tak.

— Czyj?

Zanim odpowiedział, telefon Marcina zadzwonił. Prawnik odebrał, słuchał w milczeniu, a potem podał aparat Declanowi.

Twarz Declana stężała.

— Co się stało? — spytałam.

— Ktoś włamał się do pani pracowni.

— Ukradli kwiaty?

— Nie. Zabrali tylko jedną rzecz.

— Jaką?

Spojrzał na moją bransoletkę, a potem powiedział cicho:

— Pudełko po matce. To, którego nigdy pani nie otwierała…

CZĘŚĆ 3

Pudełko po matce. To, którego nigdy pani nie otwierała.

Przez kilka sekund słyszałam tylko deszcz uderzający o szyby. Pudełko leżało w mojej pracowni od dnia pogrzebu, owinięte w płótno i schowane za zapasowymi donicami. Matka powiedziała kiedyś, że mam je otworzyć dopiero wtedy, gdy przestanę ufać ludziom.

A ja nie ufałam już nikomu.

O ósmej rano wróciliśmy do pracowni. Drzwi były wyważone, na podłodze walały się liście eukaliptusa, a ciężki zapach mokrej ziemi mieszał się z wonią spalonego drewna.

— Niczego nie dotykaj — polecił Declan.

— To moje miejsce.

— Właśnie dlatego ktoś chciał je przeszukać.

Na ścianie wisiały zdjęcia bukietów. Jedno z nich spadło i roztrzaskało ramkę. Pod szkłem znalazłam pusty prostokąt po pudełku.

Marcin przywiózł technika, który odczytał drugą część karty pamięci. Tym razem zamiast nagrania pojawił się film z hotelowego korytarza.

Na ekranie zobaczyłam siebie, jak o dziewiętnastej czterdzieści wnoszę skrzynkę z białymi kaliami. Za mną szedł mężczyzna z obsługi technicznej. Zatrzymał się przy moim samochodzie, otworzył tylne drzwi i wsunął czarną teczkę pod wiadro z wodą.

Nie zauważyłam go.

— To on — powiedział Declan.

— Kto?

— Tomasz Rusk, mój zastępca.

Odwróciłam się do niego.

— Twój człowiek podłożył to w moim aucie?

— Mój człowiek pracował dla kogoś innego.

Marcin włączył dźwięk. Tym razem głos był wyraźny.

— Dziewczyna ma być czysta. Nie może wiedzieć, co przewozi. Jeśli Vane ją zabije, stracimy jedyny ślad do księgi.

Poczułam zimno w palcach.

— Powiedział „czysta”.

Declan spojrzał na mnie, jakby to jedno słowo było ważniejsze od całej reszty.

— Nie wiedziałem, czy to prawda, dopóki pani nie wyszła ze mną na taras — powiedział.

— Co ma do tego taras?

— Ludzie wysłani do kłamstwa nie mówią o kwiatach. Nie poprawiają cudzych aranżacji. Nie patrzą na człowieka tak, jak pani patrzyła na mnie.

— To nie jest dowód.

— Dla mnie był.

O jedenastej Tomasz wszedł do sali hotelowej, gdzie ukryliśmy się przed ludźmi Ruska. Miał rozcięty łuk brwiowy i ręce skute kajdankami przez ochronę Declana.

— Powiedz jej — rozkazał Declan.

Tomasz splunął na podłogę.

— Nie muszę nic mówić.

Marcin położył przed nim fotografię z kamery.

— Masz trzydzieści sekund.

— To nie ja prowadziłem całą operację — wyszeptał Tomasz. — Rusk dostał rozkaz od człowieka, który od lat płacił mu za informacje.

— Od kogo? — zapytał Declan.

Tomasz popatrzył na mnie.

— Od twojego ojca.

Świat przechylił się jak stół dwunasty.

— Mój ojciec nie żyje — powiedziałam.

— Tak miało wyglądać.

Declan podszedł do stołu. Jego twarz stała się zupełnie nieruchoma.

— Gdzie jest Rusk?

Tomasz uśmiechnął się bez radości.

— Już wie, że mamy nagranie. I wie, że Nora ma coś, czego szukał jej ojciec.

W tej samej chwili telefon Marcina zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru. Było w niej tylko zdjęcie mojej matki, stojącej obok nieznanego mężczyzny, oraz jedno zdanie:

„O północy przywieź córkę na dworzec. Jeśli nie, następne zdjęcie będzie z jej pogrzebu…”