Lekarze dawali mi pięć dni życia, a żona przy moim łóżku wyszeptała coś, po czym jej kochanek przestał się uśmiechać

Lekarz powiedział mojej żonie, że zostało mi najwyżej pięć dni życia, a ona uśmiechnęła się tak, jakby właśnie wygrała los na loterii.

Stałem się wtedy więźniem własnego ciała. Leżałem w sali intensywnej terapii szpitala świętego Judy, podłączony do przewodów, pomp i monitora, który co kilka sekund wydawał krótki, metaliczny sygnał. Za oknem lał deszcz. Krople spływały po szybie jak cienkie, drżące żyły.

Wanessa siedziała przy moim łóżku w kremowym płaszczu, z torebką wartą więcej niż roczna pensja pielęgniarki. Wyglądała pięknie. To właśnie bolało najbardziej. Przez dwadzieścia dwa lata znałem każdy ruch jej dłoni, każdy sposób, w jaki odgarniała włosy. Kochałem ją nawet wtedy, gdy nie mogłem już unieść głowy.

Do sali wszedł lekarz z tabletem.

— Panie Arturze, pański organizm przestaje reagować na leczenie — powiedział cicho. — Musimy przygotować rodzinę na najgorsze.

— Ile czasu? — zapytała Wanessa.

Lekarz zawahał się.

— Trzy do pięciu dni.

Poczułem, jak coś zimnego zaciska się wokół mojego serca.

Wanessa wstała, podeszła do okna i przyłożyła palec do szyby, jakby sprawdzała, czy deszcz nadal pada.

— Rozumiem — powiedziała. — Zrobimy wszystko, żeby miał spokój.

Kiedy lekarz wyszedł, przez chwilę panowała cisza. Słyszałem tylko pompę infuzyjną i własny przyspieszony oddech.

Wanessa pochyliła się nade mną.

— Twoja godzina prawie nadeszła, Arturze.

Nie mogłem się poruszyć. Nawet powieki wydawały się ważyć kilogramy.

— Przestałam udawać oddaną żonę — szepnęła. — Julian i ja wybraliśmy już dom w Malibu. Z basenem, widokiem na ocean i garażem na cztery samochody.

W środku mnie coś pękło.

— Ty zarobiłeś pieniądze — mówiła dalej. — My będziemy mieli przyjemność je wydawać.

Spróbowałem krzyknąć. Z gardła wydobył się tylko chrapliwy dźwięk.

Wanessa położyła dłoń na mojej piersi.

— Spokojnie. Nie umieraj, zanim nie skończę się żegnać.

Jej perfumy pachniały jaśminem. Ten zapach przez lata kojarzył mi się z naszym pierwszym mieszkaniem. Teraz stał się dla mnie zapachem zdrady.

— Trucizna działa doskonale — powiedziała. — Pamiętasz suplementy, które kazałam ci przyjmować każdego wieczoru? Te małe białe kapsułki w szklanym słoiku z miedzianą zakrętką?

Pamiętałem. Wanessa zawsze pilnowała, żebym połknął je po kolacji.

— Mówiłaś, że to witaminy — wyszeptałem w myślach, choć usta nie chciały mnie słuchać.

Ona poprawiła makijaż w lustrze nad umywalką, potem pocałowała mnie w czoło.

— Pogrzeb będzie krótki. Nie ma sensu marnować pieniędzy na człowieka, który i tak jest już przegrany. Czeka na mnie nowy samochód.

Wyszła bez oglądania się za siebie.

Łzy spłynęły mi po skroniach. Nie płakałem z powodu śmierci. Płakałem za latami, które oddałem kobiecie kradnącej mi życie po jednej kapsułce.

Około drugiej w nocy drzwi otworzyły się ponownie. Do sali wszedł Kaleb, nocny pracownik oddziału. Miał podkrążone oczy, mokre rękawy i plastikową plakietkę przekrzywioną na smyczy.

— Panie Arturze, powinien pan odpoczywać — powiedział.

— Podejdź — wymusiłem.

Kaleb spojrzał na mnie podejrzliwie.

— Jeśli chce pan, żebym zrobił coś nielegalnego, nie mogę.

— Właśnie dlatego cię wybrałem.

Z szuflady wyciągnąłem telefon, który ukryłem pod kocem. Wcześniej, jeszcze zanim straciłem głos, przygotowałem dostęp do rachunków, spółek i nieruchomości. Kaleb patrzył na ekran, a jego twarz powoli bledła.

— Osiemdziesiąt dwa miliony dolarów — szepnął.

— Wszystko może być twoje.

— Prawie się nie znamy.

— Wiem o tobie więcej, niż sądzisz. O twojej siostrze. O operacji, na którą nie masz pieniędzy. O tym, że od miesięcy pracujesz po dwie zmiany.

Kaleb zacisnął palce na plakietce.

— Czego pan chce?

— Prawdy. I odwagi.

Wtedy jego telefon zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość od nieznanego numeru. Kaleb przeczytał ją, podniósł wzrok i ruszył w stronę drzwi.

— Kto przychodzi? — zapytałem.

— Pański prawnik. Powiedział, że mam nikomu nie ufać i przygotować długopis.

Następnego ranka o siódmej czterdzieści pięć drzwi sali otworzyły się gwałtownie. Wszedł mężczyzna w białym fartuchu, lecz nie był lekarzem. Za nim pojawił się mój adwokat z czarną teczką, a Kaleb zamknął drzwi i przekręcił zamek.

Adwokat położył na stoliku plik dokumentów oraz małe urządzenie z czerwonym przyciskiem.

— Panie Arturze — powiedział — jeśli jest pan pewien, musimy zrobić to teraz.

Jego dłoń przesunęła się w stronę pierwszej kartki, a ja zobaczyłem, że na dole czekało miejsce na mój podpis…

CZĘŚĆ 2

Jego dłoń przesunęła się w stronę pierwszej kartki, a ja zobaczyłem, że na dole czekało miejsce na mój podpis…

— To pełnomocnictwo medyczne, przeniesienie udziałów i oświadczenie o stanie świadomości — wyjaśnił adwokat. — Ale zanim pan podpisze, musi pan zrozumieć ryzyko.

Nazywał się Tomasz Wolski. Znałem go od piętnastu lat. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby miał tak zaciśniętą szczękę.

— Jakie ryzyko? — zapytałem ochryple.

— Jeśli pańska żona dowie się, że odzyskał pan głos i świadomość, spróbuje zniszczyć dowody. Może też próbować przyspieszyć pańską śmierć.

Kaleb stał przy drzwiach. Trzymał w dłoni mały rejestrator schowany w opakowaniu po bandażach.

— A jeśli on umrze przed zakończeniem postępowania? — zapytał.

— Wtedy dokumenty wejdą w życie, ale nie wszystko będzie możliwe do odzyskania — odpowiedział Tomasz.

Wziąłem długopis. Był ciężki, czarny, z pękniętą srebrną skuwką. Palce drżały mi tak mocno, że pierwsza linia podpisu zamieniła się w krzywy ślad.

— Proszę się nie spieszyć — powiedział adwokat.

— Nie mam czasu.

Tomasz spojrzał na mnie długo.

— Ma pan więcej, niż myślą ci, którzy pana trują.

Podpisałem.

Tego samego dnia o dziesiątej trzydzieści Wanessa siedziała w prywatnym klubie przy porcie. Wiedziałem to, bo Kaleb zdobył zdjęcie z kamery przy wejściu. Miała na sobie czarną sukienkę i unosiła kieliszek szampana. Naprzeciwko niej siedział Julian, mój wieloletni dyrektor finansowy.

— Za zdrowie wdowca — powiedział Julian.

Wanessa roześmiała się.

— Nie mów tak głośno. Jeszcze ktoś pomyśli, że jestem niecierpliwa.

— Lekarze dali mu pięć dni.

— Lekarze nie wiedzą o kapsułkach.

Julian przechylił głowę.

— Jesteś pewna, że nie odkrył niczego?

— Przez trzy miesiące połykał wszystko, co mu podałam. Nawet dziękował.

Tomasz zatrzymał nagranie. W sali zapadła cisza.

Poczułem, że znów nie mogę oddychać. Tym razem nie przez chorobę. Słowa Wanessy były gorsze od każdego wyniku badań.

— To wystarczy do zawiadomienia prokuratury? — spytał Kaleb.

— Nie samo nagranie — odpowiedział Tomasz. — Potrzebujemy potwierdzenia medycznego, źródła substancji i dowodu, że kapsułki pochodziły od niej.

O siedemnastej pielęgniarka przyniosła mi kolację. Na tacy stała zupa, kromka chleba i szklany słoik z miedzianą zakrętką.

Zamarłem.

— Kto to przyniósł? — zapytałem.

— Pańska żona. Powiedziała, że to pański codzienny suplement.

Kaleb natychmiast zabrał słoik.

— Nie dotykać — polecił.

Tomasz zadzwonił do toksykologa. Próbka trafiła do laboratorium jeszcze tej nocy. Wynik miał przyjść rano.

O drugiej czterdzieści siedem obudził mnie dźwięk telefonu. Numer należał do Wanessy.

— Kochanie — powiedziała miękko. — Jak się czujesz?

— Lepiej.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— To dobrze. Jutro przyjadę.

— Przyjedź sama.

Jej oddech stał się płytki.

— Oczywiście.

— Wanesso?

— Tak?

— Czy pamiętasz, co mówiłaś wczoraj przy moim łóżku?

Cisza trwała tak długo, że usłyszałem odległy szum ulicy.

— Byłeś nieprzytomny — odparła w końcu.

— Nie odpowiedziałaś.

Rozłączyła się.

Rano lekarz prowadzący wszedł do sali z wynikami. Miał w ręku przezroczystą kopertę zabezpieczoną czerwoną taśmą. Tomasz zamknął drzwi, Kaleb stanął przy oknie, a ja patrzyłem na miedzianą zakrętkę leżącą w woreczku dowodowym.

— Panie Arturze — powiedział lekarz — znaleźliśmy w kapsułkach substancję, która wyjaśnia wszystkie pańskie objawy.

Tomasz podniósł wzrok.

— Powiedzmy to jasno. Czy to było zatrucie?

Lekarz odłożył kopertę na stół.

— Tak. Ale jest jeszcze coś. W nocy laboratorium wykryło drugą substancję, znacznie groźniejszą. Ktoś podał ją panu także przez kroplówkę.

Kaleb odwrócił się od okna.

— Przez kroplówkę? Kto miał dostęp do sali?

Lekarz spojrzał na listę dyżurów, a jego twarz nagle stężała.

— Tylko personel i osoba wpisana jako najbliższy krewny. A tej nocy przy pańskim łóżku nie było nikogo poza pańską żoną…

W tym samym momencie telefon Tomasza zadzwonił. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, po czym wyłączył głośnik.

— Co się stało? — zapytałem.

Adwokat spojrzał na mnie z czymś, czego wcześniej u niego nie widziałem. Z trwogą.

— Wanessa właśnie zgłosiła policji, że próbował pan ją zamordować…

CZĘŚĆ 3

Wanessa właśnie zgłosiła policji, że próbował pan ją zamordować…

— Co? — Kaleb zrobił krok w stronę Tomasza.

— Twierdzi, że groziłem jej przez telefon — powiedziałem. — I że z powodu choroby jestem niepoczytalny.

Tomasz otworzył teczkę.

— Właśnie dlatego podpisaliśmy dokumenty. Ale najpierw musimy ujawnić wszystko.

Lekarz postawił na stole przezroczysty pojemnik. W środku znajdowały się trzy kapsułki, a obok raport toksykologiczny.

— Substancja z kapsułek uszkadzała nerki i wątrobę — wyjaśnił. — Druga, znaleziona w kroplówce, mogła zatrzymać akcję serca w ciągu kilku godzin.

Poczułem zimno w palcach.

— Czyli lekarze się mylili? Nie umierałem z powodu choroby?

— Był pan osłabiony, ale miał pan szansę na powrót do zdrowia. Pański stan pogarszano celowo.

Tomasz włączył nagranie.

Najpierw rozległ się szum restauracji. Potem głos Wanessy.

„Trucizna działa doskonale. Przez trzy miesiące połykał wszystko, co mu podałam.”

Julian roześmiał się na nagraniu.

„A jeśli zacznie coś podejrzewać?”

„Nie zacznie. Całe życie wierzył, że go kocham.”

Gdy nagranie się skończyło, nikt się nie poruszył.

Łzy napłynęły mi do oczu. Tym razem nie były łzami bezsilności. Były dowodem, że wciąż żyję.

— To nie wystarczy — powiedziałem. — Ona zaprzeczy.

Tomasz wyjął drugi dokument.

— Mamy też zapis z kamery w korytarzu. Wanessa weszła do pańskiej sali o pierwszej osiemnaście, kiedy pielęgniarka wyszła po lekarza. W ręku miała strzykawkę.

Kaleb zacisnął usta.

— A potem powiedziała, że była tu tylko przez chwilę.

— Jest jeszcze jeden dowód — dodał Tomasz. — Analiza odcisków na zakrętce i przelew z konta Juliana dla firmy, która dostarczyła kapsułki.

Wtedy drzwi otworzyły się. Do sali wszedł policjant z dwiema funkcjonariuszkami.

— Panie Arturze, pańska żona twierdzi, że jest pan niebezpieczny — powiedział. — Czy zgadza się pan na zabezpieczenie telefonu?

— Tak. Ale chcę, żebyście najpierw wysłuchali nagrania.

Tomasz nacisnął przycisk.

Policjant słuchał z kamienną twarzą. Jedna z funkcjonariuszek zapisała coś w notesie. Po zakończeniu nagrania spojrzała na mnie.

— Czy może pan mówić wyraźnie?

— Mogę.

— Czy żona wiedziała, że odzyskał pan świadomość?

— Nie. Myślała, że nadal jestem sparaliżowany.

Policjant wyjął telefon.

— W takim razie musimy działać szybko. Ona jest już w drodze do szpitala.

Kilka minut później Wanessa weszła na oddział, ubrana w jasny płaszcz i okulary przeciwsłoneczne. Za nią szedł Julian oraz ich adwokat.

— Arturze — powiedziała, udając wzruszenie. — Jak dobrze, że czujesz się lepiej.

— Nie dotykaj go — ostrzegł Kaleb.

Wanessa spojrzała na niego z pogardą.

— Kim ty w ogóle jesteś?

— Świadkiem.

Jej twarz straciła kolor.

Tomasz wstał.

— Pani Wanesso, policja zabezpieczyła nagrania, kapsułki, dokumentację medyczną i przepływy pieniędzy.

— To absurd — syknęła. — Mój mąż jest chory. Ktoś nim manipuluje.

— W takim razie nie będzie pani miała nic przeciwko temu, żeby odpowiedzieć, dlaczego jej odciski znaleziono na pojemniku z trucizną — powiedział policjant.

Julian cofnął się o krok.

— Wanesso, mówiłaś, że wszystko jest pod kontrolą.

— Zamknij się! — krzyknęła.

To jedno zdanie zawisło w sali jak wyrok.

Policjant poprosił ją o ręce. Wanessa zaczęła płakać, ale nie patrzyła na mnie. Patrzyła na Juliana.

— Powiedz im, że to był jego pomysł — powiedziała.

Julian zbladł.

— To ty kupowałaś kapsułki.

Policjant odprowadził ich na korytarz. Ja zostałem z Tomaszem i Kalebem.

— To koniec? — spytał Kaleb.

— Nie — odpowiedział Tomasz. — To dopiero początek. Prokurator właśnie dostał akta, ale przed chwilą otrzymałem wiadomość z banku.

— Jaką?

Tomasz odwrócił ekran telefonu.

— Ktoś próbował przelać całe pańskie osiemdziesiąt dwa miliony dolarów na konto fundacji założonej wczoraj. Przelew zatwierdzono pańskim cyfrowym podpisem.

Spojrzałem na telefon.

— To niemożliwe. Nie zatwierdzałem żadnego przelewu.

Tomasz podniósł wzrok.

— Właśnie dlatego musimy sprawdzić, kto miał dostęp do pańskiego starego komputera. Bo osoba, która próbowała ukraść pańskie pieniądze, nadal jest na wolności…