Narzeczona najgroźniejszego mafiosa Mediolanu spoliczkowała mnie przy dwunastu rodzinach, lecz nagle jego ręka drgnęła

Policzek Vivian Romano rozległ się po marmurowym korytarzu willi Moretti jak wystrzał, a ja poczułam na języku metaliczny smak krwi.

Nie poruszyłam się.

Przez dwa lata nauczyłam się znosić rzeczy, przed którymi inni uciekali. Śmierć męża. Puste konto. Czynsz, którego nie miałam z czego zapłacić. I spojrzenia ludzi przekonanych, że skoro sprzątam ich domy, to sama muszę być nikim.

Vivian uwielbiała takie spojrzenia.

Stała przede mną w czerwonej sukni, z diamentami przy szyi i dłonią wciąż uniesioną nad ramieniem. Za jej plecami, pod kryształowymi żyrandolami, siedziało dwanaście najpotężniejszych rodzin przestępczych Mediolanu.

— Rozlałaś sok na perski dywan — syknęła. — Wiesz, ile kosztuje taka rzecz?

— To był wypadek — odpowiedziałam cicho.

— Ludzie tacy jak ty zawsze tak mówią.

Poczułam, jak paznokcie wbijają mi się w dłonie. Nie dlatego, że się bałam. Bałam się. Ale wiedziałam, że krzyk dałby jej dokładnie to, czego chciała.

Wtedy z korytarza dla personelu wybiegła Emma.

Moja trzyletnia córka była boso, a w ramionach ściskała niebieskiego wełnianego królika. Sama go uszyłam z rękawa starego swetra Daniela, mojego zmarłego męża. Jedno ucho zawsze opadało na lewą stronę, a przy każdym ruchu w środku cicho grzechotał mały plastikowy koralik.

— Nie waż się rozkazywać mojej mamie! — krzyknęła Emma.

— Emma, chodź do mnie — poprosiłam.

Nie ruszyła się.

— Moja mama pracuje ciężej niż wszyscy tutaj — powiedziała, patrząc na Vivian. — A ty tylko sprawiasz, że ludzie płaczą.

W sali zapadła cisza tak głęboka, że usłyszałam tykanie zegara w kształcie srebrnego lwa.

Twarz Vivian stężała.

— Naucz dziecko, gdzie jest jej miejsce.

Uniósła rękę po raz drugi.

— Vivian.

Jeden głos wystarczył, by zamarła cała willa.

Alessandro Moretti stał na drugim końcu korytarza. Ubrany na czarno, nieruchomy, z twarzą zimną jak kamień. Mężczyźni, którzy kontrolowali porty, kasyna i całe dzielnice, odruchowo przestali oddychać.

Postawił kieliszek na konsoli. Ciche stuknięcie zabrzmiało jak ostrzeżenie.

— Przeproś panią Bennett — powiedział.

Vivian roześmiała się nerwowo.

— Alessandro, kochanie, ona jest tylko sprzątaczką.

— Jest pod moją ochroną. Uderzyłaś ją w moim domu.

Nawet stary Don Ricci spuścił wzrok.

Vivian wymamrotała przeprosiny, lecz Alessandro już jej nie słuchał. Minął narzeczoną i uklęknął przed Emmą.

— Nic ci nie jest, mała?

Emma przyjrzała mu się uważnie.

— A panu nic nie jest? Pan Królik mówi, że wygląda pan na smutnego.

Na sekundę w oczach Alessandra pojawiło się coś ludzkiego. Potem jego palce dotknęły opadającego ucha zabawki.

Zatrzymał się.

Spod niebieskiej wełny wystawał maleńki czarny znak, przypominający trzy połączone ciernie. Alessandro pobladł tak nagle, jakby ktoś wyciągnął z niego całe życie.

— Skąd ona ma tego królika? — zapytał.

Jego głos był cichy.

Wszyscy uzbrojeni mężczyźni przy ścianach sięgnęli pod marynarki. Vivian cofnęła się o krok. Don Ricci upuścił kieliszek, a szkło rozprysło się po marmurze.

Alessandro spojrzał na mnie.

— Grace, kto dał jej tę zabawkę?

Chciałam odpowiedzieć, ale wtedy z kieszeni jego ochroniarza dobiegł krótki sygnał telefonu. Mężczyzna przeczytał wiadomość, podniósł wzrok i podszedł do stołu, na którym leżała czarna skórzana teczka.

Alessandro wyciągnął rękę w jej stronę…

CZĘŚĆ 2

Alessandro wyciągnął rękę w stronę teczki, ale nie dotknął jej od razu. Patrzył na mnie, jakby odpowiedź na jego pytanie mogła zmienić los wszystkich ludzi w sali.

— Daniel dał ją Emmie — powiedziałam.

Imię mojego męża spadło między nas ciężej niż rozbite szkło.

Don Ricci odsunął się od stołu.

— Twój mąż nie żyje od dwóch lat — powiedział. — Nie mógł niczego dać dziecku.

— Uszyłam królika sama — wyjaśniłam. — Daniel zostawił mi swój niebieski sweter. Kiedy Emma miała rok, zrobiłam z niego zabawkę. Ten znak nie był tam wtedy.

Alessandro otworzył teczkę. W środku znajdowała się cienka latarka, lupa i para białych rękawiczek.

— Nikt nie dotyka zabawki — rozkazał.

Vivian parsknęła.

— To absurd. Czarny ścieg na dziecięcym króliku ma przestraszyć całą salę?

— Ten znak — odpowiedział Alessandro — oznaczał ludzi, którzy zdradzili mojego ojca.

Wyszeptano coś przy jednym ze stołów. Nazwisko „Ciernie” przebiegło po sali jak iskra po suchej trawie.

Emma mocniej przycisnęła królika do piersi.

— Nie zabierajcie Pana Królika.

— Nikt ci go nie skrzywdzi — powiedział Alessandro łagodniej. — Obiecuję.

— Tak samo obiecywaliście, kiedy tata pojechał do pracy? — zapytałam.

Nie planowałam tych słów. Wyrwały się same.

Twarz Alessandra zmieniła się.

— Co powiedział Daniel przed wyjazdem?

— Że jeśli kiedyś ktoś zapyta o zabawkę, mam nie ufać nikomu, kto nosi srebrną spinkę w kształcie kruka.

Powoli spojrzałam na gości.

Don Ricci miał taką spinkę przy mankiecie.

Jego palce zacisnęły się na lasce.

— To przypadek — warknął.

— Mój mąż nie wierzył w przypadki — odpowiedziałam.

Ochroniarz Alessandra przyniósł małe narzędzia. W bibliotece, o dwudziestej trzeciej czterdzieści, położyli królika na zielonym filcu. Za oknami deszcz uderzał w szyby, a zapach wosku do mebli mieszał się z ostrą wonią kawy.

Emma siedziała na moich kolanach i trzymała mnie za palec.

— Mamo, oni są źli?

— Nie wiem — szepnęłam. — Ale dowiemy się.

Alessandro przeciął kilka szwów pod brzuszkiem zabawki. Wewnątrz, obok plastikowego koralika, znalazł płaski metalowy pojemnik wielkości paznokcia.

Vivian przestała się uśmiechać.

— To niemożliwe — powiedziała.

Alessandro spojrzał na nią.

— Skąd wiesz, co znaleźliśmy?

Jej usta rozchyliły się, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

W pojemniku była karta pamięci owinięta folią. Alessandro włożył ją do czytnika. Na ekranie pojawił się jeden plik dźwiękowy, zapisany w noc śmierci Daniela.

Usłyszałam własny głos sprzed dwóch lat, drżący i zduszony przez płacz.

„Daniel, odbierz. Proszę, odbierz…”

Potem trzask drzwi samochodu. Męski głos. I słowa, których nigdy wcześniej nie znałam.

— Masz pięć minut, żeby powiedzieć, komu oddałeś księgę — mówił nieznajomy.

Daniel odpowiedział:

— Nigdy nie dostaniecie nazwisk.

Nagranie urwało się, zanim padła najważniejsza odpowiedź. Alessandro zacisnął szczękę.

— To nie jest pełny plik — powiedział.

Wtedy czytnik zamigotał. Na ekranie pojawił się drugi dokument, zabezpieczony hasłem. Pod nim widniała data: dzień, w którym Daniel zginął.

A obok daty jedno nazwisko: Grace Bennett…

CZĘŚĆ 3

A obok daty widniało moje nazwisko.

Przez chwilę słyszałam tylko deszcz i przyspieszony oddech Emmy. Czułam pod palcami szorstką wełnę królika, jakby ta mała zabawka nagle stała się cięższa od całego domu.

— To ona zna hasło — powiedziała Vivian.

Odwróciłam się do niej.

— Skąd wiesz?

— Daniel wszystko ci mówił. Byłaś jego żoną.

— Nie. Daniel przez ostatnie miesiące prawie ze mną nie rozmawiał. Wracał późno, budził się w nocy i chował dokumenty w piecu. Myślałam, że miał problemy finansowe.

Alessandro wyjął telefon.

— Przenieście wszystkich do sali balowej. Nikt nie opuszcza willi.

— Nie możesz zamknąć tu dwunastu rodzin — sprzeciwił się Don Ricci.

— Właśnie to zrobiłem.

Ochroniarze zamknęli drzwi. Zamek kliknął, a ja poczułam zimno pod łopatkami.

Alessandro położył przede mną kartkę z trzema pytaniami. Były to daty, które znałam tylko ja i Daniel: dzień naszego ślubu, imię położnej Emmy oraz nazwa kawiarni, w której pierwszy raz się pocałowaliśmy.

Wprowadził odpowiedzi.

Plik się otworzył.

Na ekranie pojawił się zapis księgi rachunkowej. Setki przelewów prowadziły do sędziów, policjantów i pośredników. Obok każdej kwoty zapisano inicjały. Na ostatniej stronie widniał plan przejęcia portu i nazwiska ludzi, którzy mieli zginąć podczas uroczystości zaręczyn Alessandra i Vivian.

Jedno nazwisko powtarzało się najczęściej.

Vivian Romano.

Drugie należało do Dona Ricciego.

Alessandro patrzył na ekran bez mrugnięcia.

— Daniel odkrył, że to oni finansowali Ciernie — powiedział. — Chciał przekazać księgę mojemu ojcu, ale został zabity.

— Wypadek samochodowy — wyszeptałam.

— Nie było żadnego wypadku. Hamulce przecięto wcześniej.

Poczułam, jak świat przechyla się pod moimi stopami.

— Wiedziałeś?

— Wiedziałem, że ktoś go uciszył. Nie wiedziałem kto.

Vivian cofnęła się do kominka.

— To fałszerstwo.

Na ekranie pojawił się film. Daniel siedział związany na krześle w magazynie. Kamera była ukryta wysoko pod sufitem. Naprzeciw niego stała Vivian, jeszcze bez pierścionka zaręczynowego.

— Jeśli nie oddasz księgi, twoja żona też zniknie — mówiła.

— Grace nic nie wie.

— Właśnie dlatego będzie łatwa do kontrolowania.

Obok niej stał Ricci ze srebrną spinką w kształcie kruka.

Vivian zaczęła płakać.

— Chciałam tylko, żebyś oddał dokumenty. Nie wiedziałam, że go zabiją.

— Kłamałaś — powiedział Alessandro.

Ricci rzucił się do drzwi, ale dwóch strażników powaliło go na podłogę. Vivian osunęła się na kolana. Ja nie czułam triumfu. Czułam pustkę po dwóch latach, które spędziłam, obwiniając siebie za śmierć Daniela.

Nagle zadzwonił telefon leżący przy komputerze.

Na wyświetlaczu pojawił się numer zastrzeżony.

Alessandro odebrał.

— Jeśli chcecie, żeby dziewczynka przeżyła noc, przyjedźcie sami na dworzec Garibaldi — powiedział kobiecy głos. — I przywieźcie kobietę, która uszyła królika.

Spojrzałam na Emmę.

Drzwi biblioteki zatrzasnęły się za nami, a Alessandro pobiegł do ochroniarzy. Wtedy zobaczyłam, że z kieszeni Vivian wystaje klucz z wygrawerowanym adresem opuszczonego magazynu…