Odnaleziony po 39 latach autobus miał pustą kabinę, lecz gdy mężczyzna wskazał siódme nazwisko, Lana nagle pobladła

Mężczyzna stojący przy odnalezionym autobusie szkolnym wskazał moje nazwisko na liście zaginionych dzieci, a potem powiedział, że znał mnie, zanim się urodziłam.

Przez chwilę myślałam, że źle usłyszałam. W lesie Morning Lake panował duszny, wilgotny poranek. Koparka stała nieruchomo przy świeżo rozkopanej ziemi, a zardzewiały autobus wystawał z niej jak metalowa trumna. Na szybach rosły białe pajęczyny. W środku wciąż tkwiły zapięte pasy, połamane siedzenia i różowa metalowa śniadaniówka pokryta mchem.

Trzymałam w dłoni kartkę znalezioną przy desce rozdzielczej. Piętnaście imion. Piętnaście dzieci, które wiosną 1986 roku wyruszyły na wycieczkę i nigdy nie wróciły. Na samym dole, czerwonym flamastrem, ktoś napisał: „Nigdy nie dotarliśmy do Morning Lake”.

— Oddaj mi tę listę — powiedział mężczyzna.

Stał po drugiej stronie taśmy policyjnej. Miał około pięćdziesięciu lat, buty oblepione świeżym błotem i twarz człowieka, który przez całą drogę biegł, choć nie chciał, żeby ktokolwiek to zauważył.

— Najpierw proszę powiedzieć, kim pan jest — odpowiedziałam.

Nie spojrzał na mnie. Patrzył wyłącznie na kartkę.

— Przeczytaj siódme nazwisko.

Przesunęłam palcem w dół.

— Tomasz Rivera. Dziesięć lat.

Mężczyzna zamknął oczy. Kiedy je otworzył, wyglądał tak, jakby właśnie usłyszał własny wyrok.

— To byłem ja.

Za moimi plecami ktoś gwałtownie wciągnął powietrze. Starsza kobieta w zielonym płaszczu zaczęła płakać. Jej córka zaginęła razem z Tomaszem, a nazwisko Rivera przez trzydzieści dziewięć lat pojawiało się w każdej gazecie opisującej tragedię.

— Tomasz Rivera zaginął w tym autobusie — powiedziałam.

— Wiem.

— Rodzice rozpoznali jego ubrania. Policja uznała go za zaginionego.

— Policja miała uznać za zaginionych wszystkich.

Podszedł bliżej. Na jego prawym nadgarstku zauważyłam bliznę w kształcie półksiężyca. Zrobiło mi się zimno, choć słońce grzało przez ciężkie gałęzie sosen.

— Skąd pan wie o śniadaniówce pod trzecim rzędem? — zapytałam.

Jego wzrok natychmiast powędrował do wnętrza autobusu.

— Ana upuściła ją, zanim wysiedliśmy. Podniosłem ją. Miała na pokrywce naklejkę z żółtym księżycem.

Odwróciłam głowę. Naklejka rzeczywiście tam była, ledwie widoczna pod mchem.

— Gdzie wysiedliście? — spytałam.

Tomasz przełknął ślinę.

— Nie tutaj.

— Więc dlaczego autobus został zakopany w tym lesie?

— Żebyście przez prawie czterdzieści lat szukali dzieci w niewłaściwym miejscu.

Wtedy pod autobusem coś ciężko zgrzytnęło. Metalowa belka osunęła się w ziemię. Robotnicy cofnęli się, a policjant krzyknął, żeby nikt się nie zbliżał.

Tomasz pobladł.

— Nie kopcie dalej — powiedział.

— Co jest pod nim?

Nie odpowiedział. Wyciągnął rękę i wskazał kartkę, którą ściskałam przy piersi.

— Pani Delaney napisała listę przed wyjazdem. Ale czerwony napis pojawił się później.

— Kto go napisał?

Tomasz spojrzał na drzewa.

— Pamiętam, kto trzymał flamaster.

— Kto?

Jego palce zacisnęły się na powietrzu, jakby próbował zatrzymać wspomnienie.

— Człowiek, który czekał na nas przy tunelu.

W oddali rozległ się trzask łamanej gałęzi. Tomasz odwrócił się tak gwałtownie, że błoto prysnęło na jego spodnie.

— On nadal żyje — szepnął.

Zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie, wyjął z kieszeni mały mosiężny gwizdek z trzema nacięciami. Taki sam, jaki znaleziono kiedyś w rzeczach nauczycielki Delaney.

— Jeśli zobaczy ten gwizdek, będzie wiedział, że wróciłem — powiedział.

Potem wyciągnął dłoń po listę. Zawahałam się tylko na sekundę i podałam mu kartkę. Tomasz rozłożył ją na masce samochodu, a jego palec zatrzymał się przy własnym nazwisku.

— Chcesz wiedzieć, dlaczego przeżyłem? — zapytał.

— Tak.

— W takim razie musisz najpierw zobaczyć, co ukryli pod podłogą autobusu…

CZĘŚĆ 2

— Pod podłogą autobusu nie ma żadnych dzieci — powiedział Tomasz, gdy robotnicy odsunęli się od wykopu. — Jest coś, czego bali się bardziej niż naszych ciał.

Stałam przy tylnej osi, a mosiężny gwizdek leżał w mojej dłoni. Trzy nacięcia na jego powierzchni były głębokie i nierówne. Pamiętałam go z fotografii pani Delaney. Na każdym zdjęciu nauczycielka trzymała go przy szyi, zawieszonego na czerwonym sznurku.

— Kto czekał przy tunelu? — zapytałam.

Tomasz spojrzał na policjantów pilnujących taśmy.

— Nie tutaj.

— Wszyscy słyszeli, że zna pan prawdę.

— Prawda nie lubi tłumu. Tłum zawsze wybiera łatwiejsze kłamstwo.

W południe przeniesiono nas do namiotu śledczych. Pachniało mokrym płótnem, kawą i rdzą. Na stole leżały fotografie autobusu, kartka z nazwiskami oraz znaleziony pod siedzeniem dziecięcy but. Jego sznurówki skamieniały w błocie.

— Ten but nie należał do żadnego z dzieci — powiedział Tomasz.

— Skąd możesz wiedzieć?

— Bo dzieci miały granatowe obuwie z naszywką szkoły. Ten jest brązowy. Pojawił się w autobusie później.

Detektyw Mara Collins pochyliła się nad stołem.

— Panie Rivera, oficjalnie zginął pan trzydzieści dziewięć lat temu. Ma pan dokumenty?

Tomasz wyjął z kieszeni zmięty dowód osobisty. Nazwisko brzmiało Tomasz Vale.

— Zmieniałem je cztery razy — powiedział. — Za każdym razem, kiedy ktoś mnie znajdował.

— Kto?

Nie odpowiedział. Spojrzał na mnie.

— Twoja matka nadal mieszka przy ulicy Brzozowej?

Serce uderzyło mi w gardło.

— Skąd znasz moją matkę?

— Nie znam jej. Znałem Anę. Jej siostrę.

Ana była powodem, dla którego przyjechałam do Morning Lake. Moja matka nigdy nie przestała czekać na swoją młodszą siostrę. W domu nadal trzymała jej zdjęcie w drewnianej ramce, a co roku w dniu zaginięcia kupowała ciasto, którego nikt nie jadł.

— Ana powiedziała mi, że ma siostrę — dodał Tomasz. — Miałaś wtedy dopiero kilka miesięcy.

W namiocie zrobiło się cicho.

— Co wydarzyło się przy tunelu? — spytała Mara.

Tomasz przesunął kciukiem po krawędzi listy.

— Autobus skręcił z drogi, bo nauczycielka dostała rozkaz od kierowcy. Powiedział, że musimy poczekać na drugą ciężarówkę. Za tunelem stał człowiek w jasnym płaszczu. Miał flamaster.

— Jak się nazywał?

Tomasz zacisnął szczękę.

— Warren Bell.

Nazwisko wywołało poruszenie. Bell był wtedy dyrektorem szkoły. Później został członkiem rady hrabstwa, a przez dwadzieścia lat kierował fundacją pomagającą rodzinom zaginionych dzieci.

— Bell nie żyje od ośmiu lat — powiedziała Mara.

— On nie był sam — odparł Tomasz. — I ktoś, kto mu pomagał, nadal może wyłączyć światło w tym mieście.

O czternastej robotnicy podnieśli część podłogi. Pod warstwą rdzy znaleźli wąską metalową skrzynkę przykręconą od spodu. W środku była kaseta magnetofonowa, klucz oraz złożony kawałek materiału.

Na kasecie widniała data: 18 maja 1986 roku.

— Nie mamy sprzętu — powiedziała Mara.

— Ja mam — odpowiedziałam.

W samochodzie woziłam stary odtwarzacz, bo moja matka dała mi kiedyś kasetę z głosem Any. Nigdy nie działał dobrze, ale teraz po kilku uderzeniach obudową taśma zaczęła się obracać.

Najpierw usłyszeliśmy szum. Potem płacz dzieci. Następnie głos pani Delaney.

— Jeśli ktoś to znajdzie, niech nie wierzy liście z gazety. Dzieci nie zginęły w autobusie. Musiałam je ukryć, zanim przyjadą po nie ludzie Bella.

Tomasz oparł dłonie o stół.

— Dalej — szepnął.

Głos na kasecie zadrżał.

— Tomasz uciekł przez tunel. Pozostali są w domu przy starej przepompowni. Jeśli nie wrócę przed świtem, zanieście im klucz. Pod podłogą jest druga wiadomość. Nie ufajcie człowiekowi, który nosi srebrny zegarek…

Taśma nagle zamilkła.

Mara spojrzała na mnie.

— Kto w Morning Lake nosi taki zegarek?

Tomasz nie patrzył na nią. Patrzył przez wejście namiotu, prosto na starszego mężczyznę stojącego za policjantami. Mężczyzna miał białe włosy, elegancki płaszcz i srebrny zegarek, którego tarcza błysnęła w słońcu.

Tomasz odsunął się od stołu.

— Nie — powiedział.

— Kto to jest? — zapytałam.

— Człowiek, który znalazł mnie pierwszy.

Starszy mężczyzna podniósł rękę. Na jego nadgarstku wisiał zegarek z pękniętym szkłem.

— To mój ojciec — powiedział Tomasz. — I on właśnie usłyszał, że odkryliśmy przepompownię…

CZĘŚĆ 3

— To mój ojciec — powiedział Tomasz. — I on właśnie usłyszał, że odkryliśmy przepompownię…

Starszy mężczyzna nie próbował uciekać. Stał za taśmą z rękami opartymi na srebrnej lasce. Przedstawił się jako Adrian Rivera, choć jego twarz nie miała nic wspólnego z twarzą Tomasza.

— Nie dotykajcie tej kasety — powiedział spokojnie. — Jest nieważna.

— Pański syn twierdzi coś przeciwnego — odpowiedziała Mara.

Adrian spojrzał na Tomasza.

— Syn? Przez całe życie udawałeś, że nie żyjesz, a teraz wracasz z bajką o dzieciach w tunelu?

— To ty powiedziałeś mi, żebym milczał — odparł Tomasz. — Ty i Warren Bell.

Zaczęłam drżeć. Mara włączyła nagrywanie w telefonie.

— Proszę mówić dalej — powiedziała.

Tomasz wziął oddech.

— Bell zorganizował przemyt chemikaliów przez dawny tunel kolejowy. Ciężarówka wiozła beczki z zakładów przy jeziorze. Tamtego dnia jedna pękła. Dwóch ludzi zginęło. Dzieci widziały wszystko.

— Dlaczego ich nie wypuścili? — zapytałam.

— Bo Delaney zobaczyła dokumenty. Wiedziała, że wypadek nie był przypadkiem.

Adrian uderzył laską w ziemię.

— Kłamiesz.

Mara otworzyła metalową skrzynkę i wyjęła klucz.

— Klucz pasuje do przepompowni. Jedziemy tam teraz.

O szesnastej znaleźliśmy budynek za zarośniętym nasypem. W środku pachniało pleśnią i starym olejem. Klucz przekręcił się w zamku pod schodami. Za deskami ukazały się schody prowadzące pod ziemię.

W małym pokoju stał magnetofon, sześć metalowych łóżek i ściana pokryta dziecięcymi rysunkami. Na jednym z nich piętnaścioro dzieci trzymało się za ręce. Nad nimi ktoś narysował czerwone słońce.

Na magnetofonie czekała druga kaseta.

Głos Delaney był cichszy, ale wyraźny.

— Dzieci żyją. Wyprowadziłam je tunelem do domu opiekunki Helen Moore. Każde otrzyma nowe nazwisko, dopóki Bell i Adrian Rivera nie trafią przed sąd. Tomasz uciekł, zanim zdążyłam go zatrzymać. Jeśli wróci, powiedzcie mu, że nie porzuciłam pozostałych.

Na taśmie rozległ się płacz Any.

— Pani Delaney, czy Lana wie, że jej mama czeka?

Zamarłam.

Moje imię padło z głośnika po trzydziestu dziewięciu latach.

— Ana jest bezpieczna — odpowiedziała nauczycielka. — Jej siostra wychowa córkę i będzie na nią czekać.

Upadłam na kolana. Przez całe życie sądziłam, że matka opłakiwała siostrę. Tymczasem Ana żyła. Przynajmniej wtedy.

Tomasz zakrył twarz dłońmi.

— Wszyscy żyliśmy — powiedział. — Ale zabrano nas w różne miejsca. Nigdy nie pozwolono nam się spotkać.

Na końcu kasety Delaney wymieniła nowe nazwiska dzieci. Przy każdym dopisała miasto. Ana otrzymała nazwisko Anna Moore i wyjechała do Portland. Tomasz trafił do rodziny w Kanadzie. Pozostałych rozdzielono po całym kraju.

Mara wyłączyła magnetofon.

— To dowód porwania, fałszowania dokumentów i ukrywania świadków — powiedziała.

Adrian stał w drzwiach. Jego twarz była biała.

— Nie możecie tego użyć. Bell nie żyje.

— Ale pan żyje — odpowiedziała Mara.

Wtedy mój telefon zadzwonił. Numer był nieznany.

— Pani Lano — powiedział kobiecy głos. — Nazywam się Anna Moore. Jeśli znalazła pani nagranie, proszę nie ufać Tomaszowi. To on podpalił przepompownię w 1986 roku.

Spojrzałam na Tomasza. Jego oczy rozszerzyły się z przerażenia.

— Ana? — wyszeptał.

W słuchawce zapadła cisza. Potem kobieta powiedziała:

— On nie uciekł z tunelu. To on otworzył drzwi…