CZĘŚĆ 4

…Helena zakończyła rozmowę i odłożyła telefon.

— Bank zablokował rachunek — powiedziała. — Policja jest już w drodze.

Victor rozejrzał się po kancelarii. Na stole leżały dokumenty, zdjęcie z garażu i nagranie jego własnego głosu. Rita stała przy oknie, blada jak ściana.

— To nieporozumienie — powiedział Victor. — Ktoś użył mojego telefonu.

— Telefon był przy panu — odparła Helena.

— Sarah, powiedz im, że to niemożliwe.

Patrzyłam na jego dłonie. Jeszcze niedawno trzymały mnie za rękę przed operacją.

— Nie będę już mówiła za ciebie — odpowiedziałam.

Victor próbował zadzwonić do swojego adwokata. Nikt nie odebrał. Za drugim razem sekretarka przekazała mu, że kancelaria nie będzie go reprezentować z powodu konfliktu interesów i dowodów dotyczących oszustwa.

— Nie możecie mnie zostawić teraz! — krzyknął.

Helena zamknęła teczkę.

— To nie my pana zostawiamy. To pan przez lata odsuwał wszystkich, którzy mogli powiedzieć prawdę.

Policjanci weszli kilka minut później. Jeden z nich poprosił Victora o telefon. Drugi odczytał mu pouczenie.

Rita zaczęła płakać.

— Victor, powiedz im, że to był twój pomysł.

— Przestań!

— Obiecałeś, że pożar zatrze ślady!

W pomieszczeniu zapadła cisza.

Victor spojrzał na nią z niedowierzaniem, jakby dopiero teraz usłyszał własne kłamstwa wypowiedziane cudzym głosem.

Policjant włączył nagranie z garażu jeszcze raz.

— Jeszcze kilka tygodni i będzie gotowa podpisać wszystko — powiedział z głośnika Victor.

Jego twarz zrobiła się szara.

— To nie brzmi jak ja — wyszeptał.

— Ale to pan mówi — odpowiedziałam.

Wstałam ostrożnie. Blizna ciągnęła przy każdym ruchu, lecz tym razem nie prosiłam nikogo o pomoc.

Na zewnątrz padał drobny deszcz. Przed apteką stał radiowóz, a niebieskie światła odbijały się w kałużach. Victor wyprowadzono pierwszy. Rita szła za nim, bez płaszcza, z rozmazanym makijażem.

Nie poczułam radości.

Poczułam ulgę.

Domu nie dało się uratować. Biegły ustalił, że pożar został wzniecony celowo, a firma ubezpieczeniowa odmówiła wypłaty odszkodowania Victorowi i Ricie. Dom należał wyłącznie do mnie, lecz jego wartość pokryła koszty odbudowy oraz długi, które Victor ukrywał przede mną.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Na rejsie poślubnym usłyszałam plan mojego męża, a gdy odsunęłam się od schodów, jego ojciec nagle zbladł

Najbardziej bolało mnie nie to, że spłonęły ściany.

Bolało, że przez dwadzieścia dwa lata wierzyłam, iż były naszym wspólnym życiem.

Tydzień później wróciłam na pogorzelisko z Teresą. Wśród popiołu znalazłyśmy metalową ramkę po fotografii ślubnej i mały kawałek stopionej klamki z drzwi wejściowych.

Teresa podała mi go ostrożnie.

— Chcesz to zatrzymać?

— Nie.

Położyłam go na ziemi.

— Nie chcę już nosić tego domu w kieszeni.

Znalazłam natomiast mosiężny dzwoneczek. Miałam go przy sobie tamtej nocy, kiedy dom płonął. Był poczerniały, ale nienaruszony. Potarłam go rękawem i usłyszałam ciche, czyste brzęknięcie.

— Widzisz? — powiedziała Teresa.

— Co?

— Nie wszystko się spaliło.

Trzy miesiące później wynajęłam niewielkie mieszkanie w Salem, niedaleko morza. Miało jedno piętro, wąski balkon i kuchnię tak małą, że dwie osoby nie mogły w niej swobodnie minąć się przy zlewie.

Było idealne.

Rano chodziłam na rehabilitację. Po południu pomagałam w bibliotece dla dzieci. W każdy czwartek prowadziłam zajęcia z czytania dla pierwszoklasistów.

Na biurku postawiłam mosiężny dzwoneczek.

Dzieci uwielbiały, kiedy nim dzwoniłam na koniec zajęć.

— Jeszcze jedną stronę! — prosiły.

— Jutro — odpowiadałam.

Pewnego listopadowego popołudnia mała dziewczynka o imieniu Lucy narysowała dla mnie dom. Był krzywy, miał czerwony dach i ogromne żółte okna.

— To pani nowy dom — powiedziała.

— A kto w nim mieszka?

Lucy zastanowiła się.

— Pani. I ktoś, kto panią lubi.

Przyjęłam rysunek i poczułam pieczenie pod powiekami.

— To bardzo dużo miejsca — powiedziałam.

— Bo pani nie jest meblem — odparła z pełną powagą.