CZĘŚĆ 4

— Pani Eleno, znaleźliśmy jeszcze jedną osobę powiązaną z pańską sprawą. Twierdzi, że pańska matka nie była jedyną osobą, którą Nathan próbował uciszyć. Musi pani przyjechać dziś wieczorem, bo ten człowiek właśnie zniknął z hotelu…

Przez chwilę słyszałam tylko własny oddech.

— Czy jest w niebezpieczeństwie? — zapytałam.

— Tego nie wiemy. Wiemy, że zostawił wiadomość z pańskim nazwiskiem.

Nathan zrobił krok w stronę telefonu.

— Oddaj mi to.

Adrian natychmiast odsunął mnie za siebie.

— Nie zbliżaj się.

Mecenas Borkowski zamknął teczkę.

— Panie Cole, pański samochód czeka przy bocznym wyjściu. Funkcjonariusze są już w drodze.

Nathan roześmiał się krótko, nerwowo.

— Funkcjonariusze? Naprawdę wierzycie w ten cyrk?

Stephanie patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami.

— Powiedz mi, że to nieprawda.

Nathan milczał.

To milczenie było odpowiedzią.

Jeszcze tego samego wieczoru w hotelowym pokoju śledczych zobaczyłam mężczyznę, którego nazwisko znałam z dawnych dokumentów. Nazywał się Tomasz Wrona. Sześć lat wcześniej pracował jako główny programista w firmie Nathana.

Siedział na brzegu krzesła i nerwowo obracał w palcach plastikową zakrętkę od butelki.

— Przepraszam, że uciekłem — powiedział. — Bałem się.

— Czego?

— Że jeśli oddam pani te pliki, Nathan znajdzie sposób, żeby mnie zniszczyć.

— Dlaczego teraz pan mówi?

Tomasz podniósł wzrok.

— Bo pańska matka przysłała mi list. Napisała, że jeśli coś jej się stanie, mam przekazać pani prawdę. Nie zrobiłem tego. Zabrakło mi odwagi.

Adrian położył na stole kopertę.

— A dziś znalazł ją w swoim pokoju.

Tomasz skinął głową.

— W środku była karta pamięci. Na niej kopia nagrania rozmowy Nathana i Stephanie z dnia, kiedy ukradli projekt.

Przesłuchujący włączył nagranie.

Najpierw usłyszałam szum klimatyzacji, potem głos Stephanie.

— Jeśli Elena wyjedzie, nie będzie chciała wracać.

— Właśnie o to chodzi — odpowiedział Nathan. — Jej ból ją wypchnie z miasta, a wtedy wszystko będzie moje.

— A jeśli odkryje, co zrobiłeś?

— Nie odkryje. Będzie zbyt zajęta myśleniem, że wybrałem ciebie.

Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Wysłali mnie do samotnego ranczera jako ponury żart, lecz gdy wysiadłam z dyliżansu, jego uśmiech nagle zniknął

Słuchałam własnego życia opowiedzianego cudzymi głosami.

Nie wspomnienia bolały najbardziej.

Najgorsze było to, że Nathan planował moją samotność jak etap w interesach.

Następnego ranka zadzwonił do mnie jego adwokat.

— Pani mąż powinien rozważyć ugodę — powiedział chłodno. — Jeśli wycofa pani zawiadomienie, może zachować część udziałów.

— Nie chcę jego udziałów.

— W takim razie czego pani chce?

Spojrzałam na porcelanową jaskółkę leżącą na parapecie hotelowego pokoju. Złote skrzydło było pęknięte, ale ptak nadal stał prosto.

— Chcę, żeby przestał nazywać cudzą pracę swoją własnością.

— To może potrwać latami.

— Mam czas.

Postępowanie trwało dziewięć miesięcy.

W tym czasie Nathan próbował odzyskać kontrolę na każdy możliwy sposób. Dzwonił do dawnych znajomych. Wysyłał mi kwiaty. Przysłał nawet list, w którym napisał, że wszystko zrobił z miłości, bo bał się, że nigdy nie będę dla niego wystarczająca.

Nie odpowiedziałam.

Najtrudniejszy moment przyszedł podczas przesłuchania w sądzie.

Na ekranie odtworzono nagranie z kaplicy. Nathan musiał słuchać własnych słów, tych samych, które wypowiedział sześć lat wcześniej, gdy powiedział mi, że potrzebuje „czegoś innego”.

— To nie brzmi jak ja — szepnął.

Sędzia spojrzała na niego.

— To pański głos.

— Byłem wtedy pod presją.

— Presja nie zmienia pańskiego głosu — odpowiedziałam.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że naprawdę rozumie. Nie żałował jeszcze tego, co zrobił. Zrozumiał tylko, że nie może już opowiedzieć tej historii po swojemu.

Stephanie zeznawała trzy dni później.

Miała na sobie skromną granatową sukienkę i nie nosiła pierścionka. Kiedy mnie zobaczyła, spuściła wzrok.

— Myślałam, że jeśli będę miała Nathana, wreszcie przestanę porównywać się z Eleną — powiedziała.

— I przestałaś?

Pokręciła głową.

— Nigdy. Każdego dnia bałam się, że spojrzysz na mnie i zobaczysz, że wygrałam tylko jego.

Nie poczułam triumfu.

Tylko zmęczenie.

— Nie wygrałaś mnie — odpowiedziałam. — To jedyna rzecz, której nie mogłaś mi odebrać.

Sąd uznał, że projekt należy do mnie. Nathan musiał oddać prawa, zapłacić odszkodowanie i poniósł odpowiedzialność za oszustwa finansowe swojej firmy. Stephanie zawarła ugodę i wyprowadziła się z miasta.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Moja narzeczona upokorzyła pokojówkę, myśląc, że nikt nie słucha — lecz gdy odłożyłem telefon, jej uśmiech zniknął

Nie poszłam patrzeć, jak opuszczała dom.

Nie potrzebowałam tego.

Kilka dni później wróciłam do mieszkania mamy, żeby zabrać ostatnie rzeczy. W jej gabinecie pachniało lawendą i kurzem. Na biurku stała pusta podstawka po porcelanowej jaskółce.

Wzięłam ją do ręki.

Miejsce po figurce miało kształt małego półksiężyca.

Przez sześć lat myślałam, że to ja uciekłam z domu.

Dopiero wtedy zrozumiałam, że mama zostawiła mi drogę powrotną.

Trzy miesiące później zamieszkałam z Adrianem w małym domu nad jeziorem, dwie godziny od Chicago. Nie był biały i nie miał ciemnych okiennic, które kiedyś planowałam z Nathanem. Miał zielone drzwi, skrzypiące schody i kuchnię, w której Adrian przypalał naleśniki w każdą sobotę.

Nie przeszkadzało mi to.

Rano pracowałam przy rozwoju własnej firmy. Po południu chodziłam nad wodę. Wieczorami zapalałam lampkę w gabinecie mamy i czytałam jej listy, już bez gniewu.

Pewnego listopadowego dnia spadł pierwszy śnieg.

Adrian wrócił z drewutni z mokrymi włosami. Na stole leżała porcelanowa jaskółka, naprawiona przez miejscowego rzemieślnika. Pęknięte skrzydło nadal było widoczne, ale wzdłuż szczeliny pojawiła się cienka linia złota.

— Nie chciałaś jej wymienić? — zapytał Adrian.

— Nie.

— Dlaczego?

Przesunęłam palcem po naprawionym skrzydle.

— Bo teraz wiem, że pęknięcie też jest częścią jej historii.

Tego wieczoru dostałam ostatnią wiadomość od Nathana.

„Możemy zacząć od nowa. Tym razem bez kłamstw.”

Patrzyłam na ekran przez dłuższą chwilę.

Potem odpisałam tylko jedno zdanie.

„Nie chcę zaczynać od nowa. Wreszcie zaczęłam naprawdę.”

Usunęłam wiadomość i odłożyłam telefon.

Za oknem śnieg przykrywał ślady na ścieżce. Adrian nastawił czajnik, a z kuchni dobiegł zapach cynamonu.