Przyjęłam nocną pracę w wieżowcu mafijnego bossa, a kiedy upuściłam notes, jego ochroniarz nagle zamilkł

W chwili, gdy drzwi prywatnej windy zamknęły się za mężczyzną, którego bało się całe Chicago, mój telefon zaczął dzwonić bez przerwy.

Była 20:17. Stałam w marmurowym holu wieży Morettiego, ściskając w dłoni telefon i patrząc, jak na ekranie pojawia się imię Granta Mercera. Nad wejściem odbijały się światła miasta, a wózek z pościelą, który przed chwilą omal nie uderzył w właściciela budynku, skrzypiał złowrogo przy moim boku.

Nie odebrałam.

— To on? — zapytała Denise Warren, kierowniczka personelu sprzątającego.

— Kto?

— Mężczyzna, przez którego uciekłaś z domu.

Zamarłam. W kieszeni fartucha poczułam mały mosiężny klucz do zastawionego komputera. Jego ząb wbijał mi się w skórę jak wyrzut sumienia.

— Nie wiem, o czym pani mówi.

— W tym budynku wszyscy wiedzą więcej, niż powinni. I właśnie dlatego nie przeżywają długo ci, którzy zadają niewłaściwe pytania.

Telefon zadzwonił ponownie. Tym razem wiadomość była krótka: „Wiem, gdzie jesteś. Kierowca czeka pod wieżą”.

Serce uderzyło mi tak mocno, że na chwilę straciłam oddech. Grant zawsze mówił spokojnie, nawet kiedy zamykał drzwi na klucz. W jego głosie nie było gniewu. Była pewność, że prędzej czy później i tak wrócę.

— Muszę skończyć zmianę — powiedziałam, bardziej do siebie niż do Denise.

— Musisz przede wszystkim nie wejść na drogę pana Morettiego.

O 20:42 dostałam zadanie przygotowania apartamentu na trzydziestym ósmym piętrze. Winda służbowa zatrzymała się między piętrami, więc Denise kazała mi użyć bocznej klatki schodowej. Metalowa poręcz była zimna, a moje nowe buty ślizgały się na stopniach. Każdy krok przypominał mi, że za trzydzieści sześć godzin mogłam nie mieć ani pokoju nad pralnią, ani pieniędzy, ani gdzie uciec.

Drzwi apartamentu otworzyły się bezszelestnie.

W środku pachniało cedrem, kawą i czymś ostrym, jak dym po burzy. Na biurku leżała zamknięta skórzana teczka. Obok niej stała szklanka z wodą, nietknięta, oraz zegarek kieszonkowy z pękniętym szkłem.

Nie powinnam była patrzeć.

Mimo to zauważyłam, że wskazówki zegarka zatrzymały się na 23:14.

— Nie dotykaj rzeczy na biurku — powiedział męski głos za moimi plecami.

Odwróciłam się tak gwałtownie, że ścierka wypadła mi z ręki.

Dante Moretti stał przy oknie. Bez marynarki wyglądał jeszcze groźniej, jakby cały ciężar miasta spoczywał na jego barkach.

— Nie dotknęłam.

— Patrzenie też bywa początkiem kłopotów.

— W takim razie powinien pan zasłonić biurko.

Przez sekundę w jego oczach pojawiło się coś, czego się nie spodziewałam. Nie złość. Zaskoczenie.

— Wszyscy inni spuszczają wzrok.

— Ja nie mam dziś siły udawać, że jestem kimś innym.

W apartamencie zapadła cisza. Zza szyb dobiegał odległy pomruk pociągu, a zegarek na biurku tykał mimo zatrzymanych wskazówek.

Dante zrobił krok w moją stronę.

— Jak długo zamierzasz tu pracować?

— Do końca zmiany.

— To nie była odpowiedź.

— Na razie do czasu, aż będę mogła odzyskać komputer.

Jego twarz stężała.

— Jaki komputer?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, na korytarzu rozległy się trzy krótkie uderzenia. Marco Russo wszedł bez pukania i zamknął za sobą drzwi.

— Dante, mamy problem. Człowiek przy głównym wejściu podał nazwisko Norah Hail. Twierdzi, że jest jej narzeczonym.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

Dante spojrzał na mnie, potem na Marco.

— Czy ochroniarze go wpuścili?

— Nie. Ale ma przy sobie dokumenty i dwóch ludzi.

Telefon znów zawibrował. Tym razem na ekranie pojawiło się zdjęcie mojego pokoju nad pralnią. Grant zrobił je przez okno.

Dante zobaczył fotografię.

Jego głos stał się cichy.

— Co dokładnie uciekło za tobą do mojego budynku?

— Nie wiem.

Marco podszedł do biurka i położył na nim czarny notes, który wcześniej wypadł z mojej torby.

— Znaleźliśmy coś jeszcze — powiedział. — W środku jest nazwisko, którego nie powinno tu być.

Otworzył notes, a jego palec zatrzymał się na jednej stronie. Dante sięgnął po kartkę. Jego dłoń zastygła nad papierem…

CZĘŚĆ 2

Na stronie widniało nazwisko mojego ojca.

„Elias Hail. Księgowość portowa. 23:14. Nie ufać Mercerowi”.

Była 20:51, a ja stałam w apartamencie Dantego Morettiego, patrząc, jak mężczyzna, który przed chwilą wydawał się niezdolny do jakiejkolwiek emocji, blednie.

— Skąd to masz? — zapytał.

— Od ojca.

— Twój ojciec nie żyje od sześciu lat.

— Wiem.

— Odpowiedz mi, Norah.

Jego głos nie był głośny, ale ścisnął mi gardło mocniej niż krzyk Granta.

— To mój notes. Ojciec dał mi go na tydzień przed śmiercią. Powiedział, żebym zapisywała rzeczy, których nie rozumiem. Potem wszystko się skończyło.

Marco zamknął drzwi na dodatkowy zamek. W korytarzu przemknęły cienie ochroniarzy. Słyszałam trzask krótkofalówek i własny oddech.

— Co ma z tym wspólnego Grant Mercer? — spytał Dante.

— To mój narzeczony. A właściwie ktoś, przed kim próbuję uciec.

— Narzeczony nie wysyła zdjęć pokoju kobiety przez okno.

— Grant nie jest normalnym narzeczonym.

Przycisnęłam palce do metalowego guzika przy mankiecie. Był pęknięty i ostry, a ja odruchowo obracałam go zawsze wtedy, gdy bałam się powiedzieć prawdę.

Opowiedziałam im o długu ciotki Lydii, o wymuszonych zaręczynach i o tym, jak Grant zabrał mój komputer przenośny, kiedy znalazł w nim stare dokumenty ojca. Nie powiedziałam jednak, że przed ucieczką zdążyłam skopiować część plików na kartę pamięci ukrytą w podszewce torby.

Dante słuchał bez ruchu.

— Twój ojciec pracował dla mnie — powiedział w końcu.

— Nigdy o tym nie wspominał.

— Miał powody.

— Jakie?

— Takie, przez które ludzie przestają wspominać o nim po jego śmierci.

O 21:06 zjechaliśmy do pomieszczenia ochrony. Ściany pokrywały monitory. Na jednym z nich widziałam główne wejście: Grant stał za szybą w płaszczu do kolan, z rękami założonymi na piersi. Obok niego czekali dwaj mężczyźni.

— Chcę z nim porozmawiać — powiedziałam.

— Nie — odparł Dante.

— To przez niego tu jestem.

— Właśnie dlatego nie wyjdziesz.

Grant podniósł głowę, jakby słyszał nas przez kamery. Uśmiechnął się i wskazał na zegarek.

— On wie, że czas działa na jego korzyść — mruknął Marco.

— Na jego? — zapytałam.

Dante spojrzał na mnie.

— Jeśli w twoim komputerze jest to, czego szukał, nie chodzi o ciebie. Chodzi o to, co odziedziczyłaś po ojcu.

Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

— Nie odziedziczyłam niczego.

— Każdy coś dziedziczy. Pieniądze, nazwisko albo wrogów.

O 21:19 Denise zeszła do ochrony z kluczem do schowka pracowniczego. Przyniosła moją torbę, którą zostawiłam przy wejściu. Kiedy ją otworzyłam, zauważyłam rozdarte szwy przy bocznej kieszeni.

Karta pamięci zniknęła.

— Grant musiał ją zabrać — powiedziałam.

Dante wziął torbę i obejrzał podszewkę.

— Nie. Ktoś wyciągnął ją tutaj.

W tej samej chwili wszystkie monitory zgasły.

Przez trzy sekundy pomieszczenie pogrążyło się w ciemności. Potem zapaliło się czerwone światło awaryjne.

Na ekranie pojawił się obraz z korytarza trzydziestego ósmego piętra. Drzwi mojego pokoju otwierały się same.

— Nikt nie ma dostępu do tego piętra — powiedział Marco.

Dante wyciągnął broń spod marynarki.

— Teraz już ma.

Ruszyliśmy schodami. Na klatce pachniało kurzem i rozgrzanym metalem. W połowie drogi usłyszałam trzask zamykanych drzwi.

Na piętrze czekał nieznajomy mężczyzna w uniformie technika.

— Szukasz tego? — zapytał, podnosząc małą kartę pamięci.

Dante uniósł broń.

— Odłóż ją.

Mężczyzna uśmiechnął się i cofnął ku otwartym drzwiom apartamentu.

— Zanim ją weźmiesz, zapytaj swojej nowej pokojówki, dlaczego jej ojciec nagrał rozmowę właśnie z tobą…

CZĘŚĆ 3

Mężczyzna nie zdążył zrobić kolejnego kroku. Marco uderzył go w nadgarstek, karta pamięci spadła na marmurową podłogę, a Dante przycisnął intruza do ściany.

Była 21:27. W apartamencie paliła się tylko lampa stojąca przy biurku, rzucając na twarze ostre, żółte światło. Na dywanie leżała karta pamięci, mała jak paznokieć i ciężka jak całe moje życie.

— Jak się nazywasz? — zapytał Dante.

— Victor Hale.

— Dla kogo pracujesz?

Victor zacisnął zęby.

— Dla człowieka, który wie, że Elias Hail zostawił po sobie więcej niż córkę uciekającą przed ślubem.

Dante zabrał kartę i podał ją Marco. Po kilku minutach na ekranie komputera pojawił się folder zabezpieczony hasłem. Wpisałam datę śmierci ojca. Nic.

— Spróbuj godziny — powiedział Dante.

Wprowadziłam 23:14.

Folder otworzył się.

Znalazłam tam kopie przelewów, listę nazwisk i nagranie dźwiękowe. Przycisnęłam przycisk odtwarzania. Najpierw usłyszałam szum wentylatora. Potem głos ojca.

— Jeśli ktoś tego słucha, Grant Mercer od miesięcy pierze pieniądze przez rodzinne przedsiębiorstwo Hailów. Pieniądze pochodzą z transportów Morettiego, ale znikają, zanim trafiają do jego ludzi. Mam dowody, że Mercer zapłacił za upozorowanie mojego wypadku.

Zrobiło mi się zimno.

— To niemożliwe — wyszeptałam.

Na nagraniu rozległ się drugi głos.

— Elias, nie mieszaj w to Norah.

Głos rozpoznałam natychmiast. Grant.

— Ona odziedziczy archiwum, jeśli coś mi się stanie — odpowiedział ojciec. — I wtedy wszystko wyjdzie na jaw.

Nagranie urwało się trzaskiem.

Nie pamiętam, kiedy usiadłam. Pamiętam tylko chłód skóry fotela pod plecami i metalowy guzik, który wbił mi się w palec tak mocno, że pojawiła się krew.

Dante stał przy oknie, nieruchomy.

— Przez trzy lata szukałem tego archiwum — powiedział.

— Dlatego nie ufałeś żadnej kobiecie?

Jego oczy przesunęły się na mnie.

— Kobieta, którą kochałem, przekazała Mercerowi informacje o mojej rodzinie. Przez nią zginęli ludzie. Myślałem, że jeśli nikogo nie dopuszczę, nikt więcej nie będzie mógł mnie wykorzystać.

— A ja?

— Ty nie przyszłaś po moje pieniądze.

— Przyszłam po czterysta dolarów.

Po raz pierwszy prawie się uśmiechnął.

— Właśnie.

Victor nagle roześmiał się cicho.

— Myślicie, że nagranie wam wystarczy? Mercer już wie, że karta została odzyskana. A jutro rano Norah ma podpisać dokumenty, które oddają mu prawa do całego archiwum.

— Nie podpiszę niczego — powiedziałam.

— Podpiszesz, jeśli nie chcesz, żeby ciotka Lydia trafiła do więzienia. Wszystkie długi są na jej nazwisko.

Dante spojrzał na Marco.

— Sprawdź, gdzie jest Lydia.

Telefon Marca zadzwonił niemal natychmiast. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, po czym jego twarz zmieniła kolor.

— Jest w domu Mercera — powiedział. — I nie jest tam sama.

Na moim telefonie pojawiła się nowa wiadomość. Zdjęcie ciotki siedzącej na krześle, z rękami związanymi za plecami.

Pod zdjęciem widniało jedno zdanie: „Przywieźcie kartę do północy. Inaczej Norah straci ostatnią osobę z rodziny”.

Dante wyrwał mi telefon z dłoni.

— Nie pojedziesz tam — powiedział.

— To moja ciotka.

— I właśnie dlatego Mercer wie, że przyjedziesz.

Na dole, przed wieżą, Grant podniósł telefon i spojrzał prosto w kamerę. Potem przesunął palcem po gardle.

Dante już sięgał po płaszcz, kiedy z głośników rozległ się alarm. Ktoś wszedł do podziemnego garażu.

Marco spojrzał na ekran.

— Nie przyjechali po kartę.

Dante zrozumiał pierwszy.

— Przyjechali po Norah…