CZĘŚĆ 4 — Dałem córce pokojówki trzy życzenia, lecz po pierwszym moja prawa ręka nagle zamilkła i odsunęła wzrok

CZĘŚĆ 4

Wybiegłem z archiwum, zanim strażnik skończył mówić.

Maya biegła za mną, potykając się o własny fartuch.

— Ellie! — krzyknęła.

W rezydencji włączyły się czerwone światła alarmowe. Korytarze, które zwykle lśniły od polerowanego marmuru, nagle wyglądały jak labirynt bez wyjścia.

Na podłodze przy pralni leżała jedna mała czerwona spinka do włosów.

Maya uklękła i podniosła ją drżącymi palcami.

— Ona była przy mnie sekundę temu.

— Zamknąć bramy — rozkazałem przez radio. — Nikt nie opuszcza terenu.

— Brama północna nie odpowiada — odezwał się ochroniarz.

— A Victor?

— Wciąż jest w archiwum.

Odwróciłem się. Victor stał kilka metrów dalej między dwoma strażnikami. Na jego twarzy nie było już strachu.

Był zadowolony.

— Oddaj mi księgę — powiedział.

— Nie mam jej.

— Masz trzydzieści minut, zanim przestanę mieć wpływ na ludzi, którzy trzymają dziecko.

Maya rzuciła się na niego, lecz ochroniarze ją zatrzymali.

— Ty potworze!

Victor nawet nie drgnął.

— Pani Collins, to nie ja nauczyłem świat, że samotne matki można uciszyć pieniędzmi.

Uderzyłem go pięścią.

Nie powinienem był.

Ale kiedy upadł na kolano, usłyszałem tylko płacz Ellie w głowie.

— Jeśli coś jej zrobisz, nie będziesz potrzebował sądu — powiedziałem.

Victor otarł krew z wargi.

— Właśnie dlatego ukryłem ją tam, gdzie nie odważysz się strzelać.

Maya chwyciła mnie za ramię.

— Roman, nie trać czasu.

Miała rację.

Dwadzieścia minut później siedziałem w samochodzie, a na siedzeniu obok leżała kopia księgi. Victor podał mi miejsce spotkania: opuszczony magazyn przy rzece Calumet.

Wiedziałem, że to pułapka.

Pojechałem mimo to.

W magazynie panował zapach mokrego betonu i oleju. Z sufitu zwisały przewody, a pod ścianą stały puste skrzynie. Na środku, przy metalowym stole, siedziała Ellie.

Jej ręce były związane szeroką taśmą, lecz królik wciąż znajdował się przy jej piersi.

Maya wydała z siebie zduszony jęk.

— Mamo!

— Ellie!

Wtedy z ciemności wyszli uzbrojeni ludzie.

Victor stanął za nimi.

— Księga.

Położyłem ją na stole.

— Najpierw dziecko.

— Nie jesteś w pozycji, żeby stawiać warunki.

— A ty nadal myślisz, że ją porwałeś dla przewagi.

Victor zmarszczył brwi.

— Co to znaczy?

Wyjąłem z kieszeni telefon i włączyłem nagranie z archiwum.

— Cała twoja rozmowa jest już u prokuratora. Technik wysłał pliki, zanim tu przyjechaliśmy.

Jego twarz stężała.

— Kłamiesz.

— Nie. Ale możesz zadzwonić do swojej prawniczki.

Victor wyciągnął telefon. Po kilku sygnałach usłyszeliśmy kobiecy głos.

— Victor, nie będę cię reprezentować. Dokumenty przekazano policji. Twoje konta są zablokowane.

— Co ty mówisz?

— Powiedziałam, że to koniec. Nie dzwoń więcej.

Połączenie się urwało.

Victor patrzył na telefon, jakby właśnie przestał rozumieć własne ręce.

— Oni mnie zdradzili.

— Nie — powiedziałem. — Po prostu usłyszeli, co mówiłeś przez lata.

Przygotowałem drugie nagranie. Tym razem z magazynu numer cztery. Głos Victora wypełnił halę.

„Roman niczego nie sprawdzi. Jeśli zapyta, powiedz, że kierowca zawalił”.

Victor zamarł.

Usłyszał własne słowa z boku, bez kontroli nad tonem, bez możliwości przerwania rozmowy. Zobaczył siebie na ekranie telefonu, spokojnego i pewnego, kiedy wydawał polecenia ludziom, których uważał za pionki.

— Wyłącz to — wyszeptał.

— To ty powiedziałeś.

— Wyłącz!

Jeden z uzbrojonych mężczyzn opuścił broń.

— Mówiłeś, że nie ma nagrań — powiedział do Victora.

Drugi zrobił to samo.

— Mówiłeś, że pieniądze są bezpieczne.

Victor cofnął się.

Wtedy z zewnątrz dobiegły syreny.

Policja otoczyła magazyn.

Victor rzucił się do Ellie, ale zatrzymałem go przed nią. Strażnicy odsunęli go na beton, a Maya dopadła do córki i przecięła taśmę.

Ellie przytuliła się do niej tak mocno, że jej królik spadł na podłogę.

Podniosłem go. Żółta nić zwisała z rozdartego ucha.

— Naprawimy go — powiedziałem.

Ellie spojrzała na mnie zapłakanymi oczami.

— A mama będzie mogła spać?

— Tak.

— Naprawdę?

— Naprawdę.

Victor został aresztowany jeszcze tej nocy. Proces trwał kilka miesięcy. Udowodniono mu kradzież, szantaż, pranie pieniędzy i zlecenie porwania. Ludzie, którzy dla niego pracowali, zeznali jeden po drugim.

Nie poszedłem na każdą rozprawę.

Nie chciałem patrzeć, jak człowiek, którego kiedyś nazywałem bratem, próbuje sprzedać własną winę za niższy wyrok.

Maya wyprowadziła się z pokoju za pralnią trzy tygodnie później.

Dałem jej mieszkanie niedaleko jeziora, lecz tym razem nie nazwałem tego prezentem. Podpisałem z nią umowę pracy na nowych warunkach. Została kierowniczką domu, a potem zaczęła zarządzać całym personelem.

— Nie wiem, czy potrafię — powiedziała podczas rozmowy w moim gabinecie.

— Potrafi pani od dawna. Do tej pory tylko nikt nie chciał tego zauważyć.

Ellie dostała pokój z żółtymi zasłonami i półką na książki. W każdą sobotę robiły z Mayą naleśniki w dużej kuchni.

Pierwszy raz, kiedy zapach smażonego ciasta dotarł do mojego gabinetu, zatrzymałem się przy drzwiach.

— Możesz wejść — powiedziała Maya.

— Nie przeszkadzam?

Ellie podniosła głowę znad talerza.

— Masz drugie życzenie.

Usiadłem przy stole.

— Jakie?

— Możesz zjeść z nami.

To było najprostsze zaproszenie, jakie kiedykolwiek otrzymałem.

Przyjąłem je.

Minęły cztery miesiące.

Przestałem jeść kolacje samotnie. Ograniczyłem nocne spotkania. Zamknąłem dwa kluby, które przynosiły pieniądze, lecz odbierały mi resztki spokoju. Legalne firmy zostały poddane niezależnemu audytowi, a wszystkim pracownikom wypłacono zaległe pieniądze.

Nie stałem się dobrym człowiekiem w jeden wieczór.

Po prostu przestałem udawać, że nie widzę ludzi, którzy cierpią pod moim dachem.

Pewnego grudniowego poranka spadł pierwszy śnieg. Ellie siedziała na dywanie w salonie i rysowała kredkami. Maya przygotowywała herbatę, a ja próbowałem naprawić rozdarte ucho królika.

— Krzywo szyjesz — stwierdziła Ellie.

— Jestem właścicielem kilku firm. Nie muszę umieć szyć.

— Teraz musisz.

Miała rację.

Tego samego dnia dostałem wiadomość od Victora. Była krótka.

„Roman, pozwól mi wyjaśnić. Po wszystkim możemy wrócić do tego, co było”.

Patrzyłem na ekran długo.

Potem odpisałem:

„Nie chcę wracać do tego, co było”.

Usunąłem wiadomość i odłożyłem telefon.

Nie czułem triumfu.

Tylko ulgę.

Wieczorem Ellie położyła królika na stole. Nowa nić była czerwona, gruba i nieco nierówna. Ucho nadal odstawało, lecz zabawka nie rozpadała się już przy każdym dotyku.

Dziewczynka pogładziła materiałowy brzuch.

— Teraz jest silniejszy.

Spojrzałem na Mayę. Uśmiechała się przez parę unoszącą się nad kubkiem.

Za oknem śnieg przykrywał kamienne ścieżki, żelazną bramę i wszystkie ślady tamtej nocy.

A ja po raz pierwszy od śmierci matki nie bałem się, że odpoczynek będzie kosztował mnie wszystko.

Odłożyłem igłę.

Królik miał krzywe ucho, ale wciąż trzymał się razem.

Tak jak my.