CZĘŚĆ 4

— Niech nikt nie wychodzi z sali — powiedziała sędzia Miller.

Pani Wrona natychmiast zadzwoniła po ochronę. Mecenas Lis zamknął drzwi i stanął przy nich, choć był tylko prawnikiem, a nie strażnikiem.

Mój telefon zaczął dzwonić.

Numer nieznany.

Odebrałem.

— Myślisz, że wygrałeś? — zapytał Roman.

Jego głos był spokojny. Zbyt spokojny.

— Nie wiem, co myślę.

— Wycofaj się, zanim dzieci dojadą do twojego domu.

— One jeszcze nigdzie nie jadą.

— Sąd i tak ci ich nie da. Jesteś samotny, pracujesz w warsztacie i masz historię ucieczki. Wystarczy, że opowiem, jak zostawiłeś rodzeństwo.

Poczułem chłód pod koszulą.

— Nie zostawiłem ich.

— Oczywiście, że zostawiłeś. Wszyscy tak powiedzą.

Mecenas Lis pokazał mi gestem, żebym włączył głośnik. Zrobiłem to.

— Roman — powiedział prawnik — ta rozmowa jest rejestrowana.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Nie macie prawa…

— Ma pan zakaz kontaktowania się z dziećmi i z Markiem — przerwała sędzia. — Jeśli nadal będzie pan groził, policja otrzyma pełne nagranie.

Roman rozłączył się.

W tej samej chwili adwokatka państwa podeszła do sędzi.

— Wysoki sądzie, po tym, co usłyszeliśmy, konieczna jest natychmiastowa ocena ryzyka. Nie możemy przekazać dzieci panu Markowi.

— Nie zamierzam wydawać ich osobie, która grozi świadkowi — odpowiedziała sędzia. — Ale muszę również ocenić, czy pan Marek jest bezpiecznym opiekunem.

Mecenas Lis otworzył kolejną teczkę.

— Mam zaświadczenia, opinie psychologa, plan opieki, zgodę pracodawcy Marka na elastyczne godziny i raport z wizyty domowej.

— I pięć łóżek — dodałem.

Pani Wrona po raz pierwszy uśmiechnęła się blado.

— Widziałam je. Są solidne.

— Budowałem je do trzeciej nad ranem — powiedziałem.

— To nie jest dowód, że pan sobie poradzi — stwierdziła adwokatka.

— Nie — odpowiedziałem. — Dowodem będzie to, czy każdego dnia wstanę, nakarmię ich, zawiozę do lekarza, wysłucham ich krzyku i nie odejdę, kiedy będzie trudno.

Sędzia patrzyła na mnie długo.

— Co stało się z pańskim rodzeństwem? — zapytała.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Chciałem przepisać mieszkanie na żonę, a moja matka zjawiła się z własnym planem — kiedy usłyszała moje słowa, zbladła

W sali znów zrobiło się cicho.

— Rozdzielili nas. Przez kilka miesięcy wierzyliśmy, że to tymczasowe. Potem przestaliśmy pamiętać, jak brzmią nasze głosy. Najmłodsza siostra, Klara, miała trzy lata. Zmarła na zapalenie płuc w rodzinie, o której nikt z nas wcześniej nie słyszał. Dowiedziałem się o tym dopiero po dwóch latach.

Olek przestał płakać.

— A reszta? — spytał.

— Odnalazłem ich po kolei. Nie wszyscy chcieli ze mną rozmawiać. Niektórzy myśleli, że ich porzuciłem.

— A porzuciłeś? — zapytał chłopiec.

— Nie. Byłem dzieckiem, które nie mogło otworzyć drzwi.

Te słowa zostały w powietrzu.

Sędzia podpisała decyzję o tymczasowym umieszczeniu całej piątki u mnie, z natychmiastowym zakazem zbliżania się Romana. Nie był to wyrok. Nie był to cud. Był to pierwszy bezpieczny wieczór, na jaki te dzieci mogły liczyć.

Kiedy wychodziliśmy, Olek trzymał moją dłoń, a Zosia chwyciła brzeg mojego płaszcza.

Na parkingu czekał radiowóz.

Policjant podszedł do mnie.

— Musimy pojechać z panem do domu. Są ślady włamania przy tylnych drzwiach.

Serce podeszło mi do gardła.

— Dzieci są ze mną.

— Tym bardziej pojedziemy razem.

W domu rzeczywiście ktoś próbował wyważyć drzwi warsztatu. Na podłodze leżały drzazgi z framugi, a między nimi znalazłem mały, wilgotny skrawek papieru.

Było na nim tylko jedno zdanie: „Nie wiesz, co naprawdę stało się z Klarą”.

Mecenas Lis przeczytał wiadomość i pobladł.

— Marek, musimy sprawdzić akta jeszcze raz.

— Klara nie żyje. Widziałem dokument.

— Widziałeś dokument sprzed dwudziestu jeden lat. Ale ten, kto zostawił kartkę, twierdzi, że istnieje coś nowszego.

Tej nocy dzieci spały w jednym pokoju, na materacach ułożonych blisko siebie. Żadne nie chciało zostać samo.

O drugiej nad ranem zadzwonił telefon.

Dzwoniła kobieta przedstawiająca się jako pielęgniarka z małej kliniki na północy kraju.

— Panie Marku — powiedziała — znalazłam pańskie nazwisko w archiwum. Klara nie umarła w tamtym domu.

Usiadłem na podłodze, nie czując zimnych desek pod kolanami.

— Więc gdzie była?

Kobieta ściszyła głos.