CZĘŚĆ 4

…Telefon w dłoni Irvina zadrżał jeszcze raz.

Tym razem dzwonił numer, którego nie znałam.

— Nie odbieraj — powiedziała Vanessa.

Wszyscy odwrócili się w jej stronę.

— Dlaczego? — zapytał Irvin.

— Bo to nic nie zmieni.

— Właśnie dlatego odbiorę.

Włączył głośnik.

— Panie Kowalski? — odezwał się męski głos. — Tu kancelaria notarialna przy ulicy Młyńskiej. Otrzymaliśmy informację, że wycofuje pan zgodę na sprzedaż działki.

— Wycofuję ją teraz — odpowiedział Irvin. — Nigdy nie udzielałem takiej zgody.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Rozumiem. W takim razie muszę poinformować, że wniosek został złożony przez pełnomocnika wskazanego w dokumencie.

— Jakiego pełnomocnika?

— Vanessę Radecką.

Vanessa zamknęła oczy.

Jej czerwone paznokcie wbiły się w skórę dłoni.

— Powiedz mu, że nie jestem pełnomocnikiem — wyszeptała.

— Właśnie to zamierzam zrobić — powiedział Irvin. — Ale proszę wysłać nam kopię wszystkich dokumentów i zablokować dalsze czynności.

— Oczywiście. Prześlemy je na adres podany we wniosku.

Połączenie się zakończyło.

Przez kilka sekund słychać było tylko skwierczenie kiełbasek na ruszcie.

Vanessa ruszyła do domu.

— Muszę zadzwonić do Marka.

Adam złapał ją za nadgarstek.

— Nie idź tam.

— Puść mnie.

— Marek już wie, że wszystko wyszło na jaw.

— Kłamiesz.

— Nie. To on kazał mi przyjechać.

Vanessa znieruchomiała.

Popatrzyłam na Adama.

— Kto to jest Marek?

— Właściciel spółki, która chce kupić nasze działki — odpowiedział. — Vanessa myślała, że dostanie pieniądze za każdą rodzinę, którą skłoni do sprzedaży. Ale Marek od początku trzymał ją na krótkiej smyczy.

Pani Halina uniosła brwi.

— Czyli ona też miała zostać oszukana?

Adam skinął głową.

— Umowa przewidywała wypłatę dopiero po zamknięciu całej transakcji. Gdyby ktokolwiek odkrył podstęp, Vanessa zostałaby z długami i żadną prowizją.

Vanessa odsunęła się od niego.

— Miałam dostać pieniądze.

— Miałaś dostać obietnicę pieniędzy — odparł Adam. — Tak jak wszystkim innym dawałaś obietnice.

Patrzyłam na kobietę, której jeszcze niedawno przyniosłam ciasto na powitanie.

Nagle zrozumiałam, że jej pewność siebie nie była siłą. Była zbroją sklejoną z cudzych słabości.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Mąż zostawił mnie w rozpadającym się zamku bez pieniędzy, lecz po moim pierwszym liście jego twarz nagle pobladła

— Dlaczego wybrałaś właśnie nasz dom? — zapytałam.

Vanessa nie odpowiedziała.

Irvin zrobił krok w jej stronę.

— Odpowiedz jej.

— Bo wasza działka zamykała cały pas od strony ulicy — powiedziała w końcu. — Bez niej Marek nie mógł zacząć budowy.

— A ja? — zapytałam. — Co miało się ze mną stać?

— Miałaś się zmęczyć. Miałaś sama odejść. Kobiety zwykle odchodzą, kiedy ich mężowie zaczynają patrzeć gdzie indziej.

— Nie patrzyłam na niego jak na mebel — powiedziałam. — Po prostu znałam jego charakter.

Irvin ścisnął moją dłoń.

Vanessa spojrzała na nasze splecione palce i roześmiała się gorzko.

— Myślisz, że wygrałaś? Nadal masz dokument z jego podpisem.

— Nie mam — odpowiedziałam.

Wyjęłam z torebki kopertę.

Włożyłam ją do pudełka przed przyjściem na przyjęcie. Nie pokazywałam jej wcześniej, bo czekałam na właściwy moment.

W środku znajdowała się opinia grafologa sporządzona na podstawie formularza, który Irvin podpisał w garażu.

— Zrobiłam kopię tego dokumentu następnego dnia — powiedziałam. — Poprosiłam znajomego, który pracuje przy zabezpieczeniach umów, żeby sprawdził papier. Podpis jest prawdziwy, ale został złożony na pustej stronie. Treść dopisano później.

Vanessa pobladła.

— Skąd wiedziałaś?

— Bo po twojej wizycie w garażu Irvin powiedział, że kartka pachniała twoimi perfumami. Nie tymi, których używasz na co dzień. Tymi, które zakładasz, kiedy chcesz kogoś przekonać.

Irvin spojrzał na mnie z bólem.

— Wiedziałaś od początku?

— Podejrzewałam. Nie wiedziałam, czy podpis jest prawdziwy.

— I nic mi nie powiedziałaś?

— Bałam się, że jeśli zapytam, Vanessa zorientuje się, że ją obserwujemy.

— Mogłaś powiedzieć mnie.

— Mogłam — przyznałam. — I przepraszam.

To była najtrudniejsza część całego wieczoru. Nie rozmowa z Vanessą. Nie lista nazwisk. Nie dokumenty.

Spojrzenie męża, który zrozumiał, że przez kilka tygodni próbowałam ochronić nasz dom samotnie, chociaż powinnam była pozwolić mu stać obok mnie.

Irvin podszedł bliżej.

— Nie musisz już robić tego sama.

— Wiem.

— Naprawdę?

— Teraz już tak.

Marek przyjechał dwadzieścia minut później. Nie wysiadł z samochodu od razu. Przez przednią szybę obserwował ludzi stojących w ogrodzie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Czterech chłopców przerwało moją zaplanowaną zaręczynową kolację, a gdy zobaczyłem ich twarze, moja matka nagle pobladła

W końcu wysiadł i poprawił mankiet koszuli.

— Vanessa — powiedział. — To miało być proste.

— Ty mi kazałeś działać.

— Kazałem ci rozmawiać z właścicielami, nie podrabiać dokumentów.

— Nie podrabiałam.

— Dopisałaś treść do podpisanej kartki.

— Bo inaczej nikt by nie sprzedał.

Marek spojrzał na Adama.

— A ty skąd się tu wziąłeś?

— Z twojej własnej umowy — odpowiedział Adam. — Vanessa zostawiła mi kopię, kiedy próbowała zmusić mnie do zrzeczenia się mieszkania.

Marek zrozumiał, że sytuacja wymknęła mu się z rąk.

Pani Halina wyjęła notes.

— Mam podpisane oświadczenia pięciu osób.

Roman podniósł teczkę.

— A ja mam dokumenty, które dostałem od niej.

Irvin wskazał na telefon.

— Bank ma już informację, że wniosek jest nieważny.

Marek cofnął się o krok.

— To nie jest miejsce na takie rozmowy.

— To ty wybrałeś miejsce — powiedziałam. — Wszedłeś w nasze życie przez człowieka, który myślał, że może kupić cudze małżeństwa.

— Proszę uważać na słowa.

— Nie muszę uważać. Mam kopie.

Wyjęłam z pudełka ostatni przedmiot. Była to mała metalowa pieczęć z wygrawerowanym napisem: „Nie podpisuj za mnie”.

Położyłam ją na stole.

— Kupiłam ją dla Irvina dzień po tym, jak podpisał pustą kartkę. Miała być żartem. Nie przypuszczałam, że stanie się dowodem, dlaczego ją zrobiłam.

Irvin spojrzał na pieczęć, potem na mnie.

— Mogłaś mi ją dać wcześniej.

— Wtedy nie zrozumiałbyś, po co.

— A teraz rozumiem.

Vanessa usiadła na krześle. Czerwone paznokcie, które tak często przesuwała po jego ramieniu, spoczęły bezwładnie na kolanach.

— Co ze mną będzie? — zapytała cicho.

Adam odpowiedział pierwszy.

— Podpiszesz odwołanie wszystkich pełnomocnictw i oddasz ludziom kopie dokumentów.

— A potem?

— Potem przestaniesz udawać, że cudze życie jest narzędziem do spłacania twoich długów.

Vanessa spojrzała na mnie.

— Ty naprawdę myślałaś, że możesz mnie zawstydzić jednym pudełkiem?

— Nie. Chciałam, żebyś sama otworzyła je przy wszystkich.

— Dlaczego?

— Bo przez cały czas wierzyłaś, że możesz kontrolować każdą rozmowę. Chciałam, żebyś choć raz nie wiedziała, co znajduje się przed tobą.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Rozlałam kawę na jego garnitur, a on odwołał najważniejsze spotkanie dnia — wtedy mój szef nagle pobladł

Jej oczy zaszkliły się, ale nie uroniła łzy.

— Nienawidzę cię.

— Możesz. Tylko nie przychodź już po mojego męża.

Irvin stanął obok mnie.

— Ani po nasz podpis.

Marek odszedł bez pożegnania. Vanessa została, dopóki nie podpisała wszystkich odwołań. Adam czytał każde zdanie. Pani Halina robiła zdjęcia dokumentów. Roman pilnował, żeby żadna kartka nie zniknęła pod obrusem.

Kiedy skończyliśmy, noc była już chłodna.

Vanessa wstała i podeszła do pudełka. Wzięła porcelanową figurkę kobiety między dwoma domami.

— To miało mnie upokorzyć?

— Nie — powiedziałam. — Miało ci przypomnieć, że domy mają właścicieli, a małżeństwa nie są działkami do przejęcia.

Odwróciła figurkę. Przeczytała napis na podstawie.

„Dla gospodyni, która lubi przebudowy”.

Potem położyła ją z powrotem na stole.

Irvin wziął metalową pieczęć i podał mi ją przez pudełko.

— Zostaw ją — powiedział.

— Po co?

— Żebyśmy już nigdy nie zapomnieli, że nawet pustą kartkę trzeba podpisywać razem.

Przycisnęłam pieczęć do czerwonego sosu rozlanego na obrusie.