CZĘŚĆ 4

…Rozłożyłam dokument na stole, obok rozpływającego się tortu.

Była osiemnasta dwanaście.

Kartka miała nagłówek fundacji rodzinnej założonej przez matkę Valenty Pietrownej, jeszcze zanim zachorowała. Nazwisko mojej teściowej widniało jako jednego z zarządców, ale niżej znajdowała się lista osób uprawnionych do korzystania z pieniędzy.

Na trzecim miejscu byłam ja.

Nie jako żona Igora.

Jako osoba, która przez pięć lat prowadziła warsztat, spłacała jego zobowiązania i miała otrzymać udział w przedsiębiorstwie po ukończeniu sześćdziesiątego roku życia Valenty.

— To niemożliwe — powiedziałam.

Valentina usiadła ciężko na krześle. Złota bransoletka zsunęła się jej na dłoń.

— Jest możliwe. Tylko Igor nie chciał, żebyś się dowiedziała.

— Dlaczego?

— Bo warunek był prosty. Warsztat miał być prowadzony uczciwie. Jeśli zarządca dopuści się oszustwa, jego udział przepada, a kontrolę przejmuje osoba wskazana jako następna.

Spojrzałam na Igora.

Stał przy wieszakach, z jedną ręką na klamce. Pod jego butem chrzęścił fragment rozbitego kieliszka.

— Ty wiedziałaś? — spytałam.

— Od początku — odpowiedziała Valentina.

— Wiedziałaś, że przelał pieniądze?

— Nie od razu. Podejrzewałam go od miesięcy. Dlatego poprosiłam kancelarię o sprawdzenie dokumentów. Dzisiaj miały przyjść potwierdzenia.

Igor odwrócił się gwałtownie.

— Mamo, robiłem to dla rodziny!

— Dla siebie — odparła.

— Miałem długi.

— Wziąłeś je bez pytania.

— Chciałem uratować warsztat!

Teresa parsknęła gorzko.

— Warsztat miał zysk. Ty ratowałeś mieszkanie, które kupiłeś swojej kochance.

W salonie zapadła cisza tak głęboka, że usłyszałam kapanie kremu na talerz.

Spojrzałam na Igora.

— Kochańce?

Jego twarz drgnęła.

— To nie tak.

— Więc jak?

Valentina wyjęła z torebki kolejną kopertę.

— Na rachunek tej kobiety trafiło sto dwadzieścia tysięcy. Mam wyciąg bankowy.

Igor zrobił krok w moją stronę.

— Marina, posłuchaj mnie. To było chwilowe. Chciałem mieć miejsce, gdzie mógłbym zacząć od nowa, kiedy przejmiemy warsztat.

— Kiedy przejmiemy?

— Ty miałaś zostać cichym wspólnikiem. Ja miałem decydować.

Poczułam, że nie boli mnie już jego zdrada. Bolało mnie to, że przez tyle lat naprawdę uważałam jego pewność siebie za siłę.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Wszyscy baliśmy się ogromnego, oszpeconego bliznami weterana, kiedy zbliżał się do ważącej zaledwie dziewięćset gramów dziewczynki — dopóki nie odkryłam, dlaczego tylko jego serce potrafiło ją uspokoić

— Dlatego opróżniłeś moje konto?

— Potrzebowałem pieniędzy.

— Dlatego podrobiłeś mój podpis?

— Bałem się, że mnie zniszczysz.

— Nie — powiedziałam. — Bałeś się, że przestaniesz być jedynym człowiekiem, który zna prawdę.

Wtedy do mieszkania wszedł Piotr Nowak z przedstawicielem banku. Mężczyzna trzymał skórzaną teczkę i identyfikator zawieszony na granatowej smyczy.

— Pani Marino — powiedział — potwierdzamy wstrzymanie sprzedaży. Zabezpieczyliśmy również rachunki związane z przelewami.

Igor ruszył ku niemu.

— Nie ma pan prawa!

— Mam pełnomocnictwo banku i dokumenty dostarczone przez panią Teresę — odpowiedział mężczyzna.

— Teresa! — wrzasnął Igor. — Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem?

— Zapłaciłeś mi pensję za pracę — powiedziała. — Nie kupiłeś mojego sumienia.

To zdanie trafiło w niego mocniej niż krzyk.

Podpisałam dokumenty o zabezpieczeniu majątku. Każda kreska długopisu wydawała mi się ciężka, ale pewna. Przy podpisie nie przechylałam nazwiska w lewo ani w prawo. Napisałam je powoli, tak jakbym po raz pierwszy naprawdę należała do własnego życia.

Valentina podsunęła mi statut fundacji.

— Chcę, żebyś została zarządczynią warsztatu — powiedziała.

— Po tym wszystkim?

— Właśnie po tym wszystkim.

— A Igor?

— Traci udział. Nie wyrzucę go na ulicę, ale nie będzie już zarządzał pieniędzmi ani ludźmi. Jeśli chce pracować, zacznie od naprawiania samochodów. Pod nadzorem.

Igor spojrzał na matkę, jakby czekał, że cofnie słowa.

— Mamo, jestem twoim synem.

— Wiem. Dlatego daję ci pracę, a nie kolejną szansę na kradzież.

Wyszedł z mieszkania bez płaszcza. Na korytarzu został jego telefon, który wypadł mu z kieszeni. Ekran rozświetlił się wiadomością od kobiety zapisanej jako „Alicja”.

„Czy pieniądze już są? Nie mogę dłużej czekać.”

Nie przeczytałam nic więcej. Oddałam telefon Valentinie.

— Nie chcę mieć tego w rękach.

— To nie ty go zniszczyłaś — odpowiedziała. — To on sam podciął sobie wszystkie deski.

W salonie goście zaczęli po cichu wychodzić. Nikt nie prosił już o kolację. Teresa zebrała ze stołu dokumenty, a przedstawiciel banku podał mi formularz dotyczący zarządzania rachunkiem warsztatu.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Znaleźliśmy psa zamkniętego na pustkowiu, lecz gdy wyciągnąłem rękę, mój najtwardszy przyjaciel nagle zbladł

— Jutro muszę tam pojechać — powiedziałam.

— Jutro jest niedziela — zauważyła Valentina.

— Wiem. Trzeba sprawdzić, czy pracownicy nadal mają z czego kupić części.

Przez chwilę patrzyła na mnie bez słowa, potem zdjęła z nadgarstka złotą bransoletkę i położyła ją obok statutu.

— Należała do mojej matki. Zostawiła ją dla osoby, która kiedyś uratuje ten warsztat.

— Nie uratowałam go sama.

— Ale jako jedyna próbowałaś.

O dwudziestej pierwszej zostałyśmy w kuchni tylko we trzy: ja, Valentina i Teresa. Na stole wciąż stał tort, z którego napis „najlepszej mamy” zaczął spływać na lukier.

Valentina ukroiła pierwszy kawałek i podała go mnie.

— Zjedz. Od rana nic nie jadłaś.

— To miał być twój jubileusz.

— Był. Tylko nie taki, jaki zaplanował Igor.

Wzięłam widelec. Krem był za słodki, biszkopt lekko suchy, a jednak przełknęłam pierwszy kęs z dziwnym uczuciem ulgi.

Następnego ranka w warsztacie pracownicy czekali przy podnośniku. Na tablicy ogłoszeń nadal wisiał plan, który Igor przygotował dla siebie: sprzedaż, zwolnienia i wyprowadzenie pieniędzy.

Zdjęłam kartkę.

Pod nią znalazłam starą fotografię matki Valenty, stojącej przed pierwszym budynkiem warsztatu. Na odwrocie ktoś napisał ołówkiem: „Nie oddawaj miejsca człowiekowi, który nie potrafi naprawić własnych błędów”.

Nie wiedziałam, czy napisała to ona, czy Valentina.

Nie pytałam.

W południe zadzwonił Igor. Odebrałam.

— Marina — powiedział zmęczonym głosem. — Mogę przyjść i porozmawiać?

— Możesz przyjść do warsztatu. O trzynastej zaczynasz przy stanowisku numer cztery.

— A ty?

Spojrzałam na tablicę z nazwiskami pracowników. Dopisałam swoje na samym dole, nie jako żona właściciela, lecz jako zarządczyni.

— Ja będę przy biurku, którego bałeś się otworzyć.

Po drugiej stronie zapanowała cisza.

— Marina…

— Przyjdź punktualnie. Teresa będzie sprawdzać każdą fakturę.

Rozłączyłam się i wsunęłam granatową teczkę do szuflady. Zatrzask zamknął się z cichym, metalicznym kliknięciem.