CZĘŚĆ 4 — Po nieudanej egzekucji Christy Pike prezydent odpowiedział na pytanie reportera, a stojący obok doradca nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

— Christa Pike nie była jedyną osobą, na której testowano ten zestaw — powiedział prezydent.

Poczułam, jak kartka wysuwa mi się z palców.

— Kto jeszcze? — zapytałam.

Trump oddał telefon Reedowi, ale ten go nie przyjął.

— Niech pan odpowie — powiedział prezydent.

Reed patrzył na ekran, jakby próbował zmusić wiadomość do zniknięcia.

— To poufne dane medyczne.

— Nie wtedy, gdy pieniądze publiczne kupiły ryzyko dla ludzi skazanych na śmierć — powiedziałam.

Jeden z lekarzy sięgnął po telefon.

— Wiadomość pochodzi od dyrektora kliniki — odczytał. — „Wyniki drugiego przypadku potwierdzają skuteczność preparatu. Możemy kontynuować badania po uzyskaniu zgody federalnej”.

Elena zasłoniła usta dłonią.

— Drugi przypadek był już po Christy — powiedziała. — Kogo mieli na myśli?

Reed oparł się o stół.

— To nie były badania na ludziach.

— Właśnie przyznał pan, że były — odpowiedział mój redaktor.

— Nie przyznałem niczego.

— Nie musi pan. Pański podpis jest na każdym dokumencie.

Wyjęłam z torby kartę pamięci i położyłam ją obok fiolki.

— A rejestr wejść pokaże, że doktor Voss pobrał zestawy dwa razy. Drugi raz trzy dni przed egzekucją innej osoby.

Elena zacisnęła szczękę.

— Pamiętam tę noc. Przyszedł do nas zespół z kliniki. Powiedzieli, że mają obserwować procedurę.

— Dlaczego nie powiedziała pani wcześniej? — zapytałam.

Jej oczy zaszkliły się.

— Bo mam syna, który potrzebuje mojego ubezpieczenia. Reed powiedział, że jeśli odmówię podpisania raportu, stracę pracę. Myślałam, że podpisuję dokument o błędzie w dostępie do żyły. Nie wiedziałam, że zatwierdzam użycie cudzych leków.

Reed odwrócił się do niej.

— Niech pani uważa.

— Uważałam przez siedem lat — odpowiedziała Elena. — To właśnie dlatego Christa prawie umarła w sposób, którego nie potrafiliście zaplanować.

Jej słowa uderzyły mocniej niż krzyk.

Do sali weszła kobieta w czarnym garniturze. Przedstawiła się jako Nora Bell, dyrektorka kliniki. W ręce trzymała skórzaną teczkę.

— Daniel — powiedziała. — Musimy porozmawiać prywatnie.

— Nie ma już prywatnie — odpowiedział prezydent.

Nora spojrzała na mnie.

— Pani jest dziennikarką?

— Tak.

— W takim razie powinna pani wiedzieć, że Daniel nie wymyślił tego programu.

Reed poderwał głowę.

— Nora, przestań.

— To ty kazałeś mi podpisać umowę, ale projekt rozpoczął ktoś inny.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj. Bo przez cały czas mówiłeś wszystkim, że jeśli procedura się nie powiedzie, stracisz stanowisko. To nieprawda. Ty miałeś stracić coś znacznie ważniejszego.

W sali zapanowała cisza.

— Co? — zapytałam.

Nora otworzyła teczkę.

— Kontrakt stanu z kliniką. Jeśli zestaw zostanie zatwierdzony, Reed otrzymałby prawo do udziału w spółce. Jeśli nie, musiałby zwrócić pieniądze i odejść.

Reed roześmiał się krótko, bez radości.

— To była inwestycja. Wszyscy inwestują.

— Nie w ciała ludzi — powiedziała Elena.

Nora wyjęła ostatni dokument.

— Christa Pike miała być pierwszym dowodem skuteczności. Kiedy przeżyła pierwszą dawkę, Daniel nakazał powtórzyć procedurę, bo raport obserwacyjny miał zostać przesłany do kliniki jeszcze tej nocy.

Zobaczyłam wtedy nie tylko twarz Reeda, lecz także jego dłonie. Jedna zaciskała się na krawędzi stołu. Druga drżała nad dokumentem.

— To nie miało tak wyglądać — powiedział.

— A jak miało? — zapytałam.

— Miała umrzeć spokojnie. Wszyscy mieli podpisać, że wszystko przebiegło prawidłowo.

Elena cofnęła się, jakby ją uderzył.

Prezydent spojrzał na Reeda z wyraźnym obrzydzeniem.

— Powiedział pan to przy świadkach.

— Nie obchodzi mnie, co pan sobie myśli.

— Powinno pana obchodzić, co pomyślą ludzie, którzy sfinansowali pański kontrakt.

Reed nagle chwycił telefon i ruszył do wyjścia. Ochrona zagrodziła mu drogę, lecz prezydent uniósł rękę.

— Niech idzie. Niech spróbuje zadzwonić do kliniki.

Reed zatrzymał się.

— Co to znaczy?

Trump wskazał na telefon.

— Wiadomość, którą pan przeczytał, nie była od dyrektorki kliniki. Była od pańskiego wspólnika. Napisał, że wszystkie kopie umowy zostały przekazane mojemu zespołowi.

Twarz Reeda pobladła.

— To niemożliwe.

— Możliwe — powiedziała Nora. — To ja je przekazałam.

Reed spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Po tylu latach?

— Po tej nocy. Kiedy przeczytałam, że Christa przeżyła, zrozumiałam, że nie prowadzimy badania. Prowadzimy zakład.

Później wydarzenia potoczyły się szybko, ale nie tak, jak oczekiwali wszyscy wokół. Władze stanu ogłosiły natychmiastowe wstrzymanie korzystania z preparatu i niezależny przegląd wszystkich procedur, w których go użyto. Klinika straciła kontrakt. Reed został odwołany ze stanowiska, a jego udziały zamrożono do czasu wyjaśnienia sprawy.

Nie było triumfalnej muzyki ani oklasków.

Były tylko telefony, płaczące rodziny i stos dokumentów, które trzeba było przeczytać, zanim ktokolwiek odważył się powiedzieć, że sprawiedliwości stało się zadość.

Najważniejszy telefon dostałam następnego dnia rano.

Dzwoniła prawniczka Christy Pike.

— Christa wie, co pani zrobiła — powiedziała.

— Ja tylko opublikowałam dokumenty.

— Nie. Pani nie odwróciła wzroku.

— Chce ze mną porozmawiać?

— Chce pani coś pokazać.

Pojechałam do więzienia dwa tygodnie później. Nie wpuszczono mnie do sali egzekucyjnej. Spotkałyśmy się w małym pomieszczeniu z plastikowym stołem i dwoma kubkami herbaty. Christa miała na sobie szary sweter. Na nadgarstku wciąż nosiła fioletową wstążkę z wyszytą srebrną gwiazdą.

— Myślałam, że nie pamiętam twarzy zza szyby — powiedziała.

— A pamiętasz?

— Panią. Miała pani ołówek, który pękł.

Uśmiechnęłam się bez radości.

— To był jedyny przedmiot, który mogłam wtedy uratować.

— Nie. Uratowała pani coś większego.

— Christo, ja nie mogłam zmienić wyroku.

— Ale sprawiła pani, że ludzie dowiedzieli się, co zrobiono z moim ciałem.

Przez chwilę obie patrzyłyśmy na wstążkę.

— Moja córka dała mi ją przed egzekucją — powiedziała Christa. — Powiedziała, że jeśli przeżyję, mam ją oddać komuś, kto nie pozwoli, żeby ta noc została opisana jako zwykły błąd.

Wyciągnęła rękę.

— To dla pani.

— Nie mogę tego przyjąć.

— Może pani. Wstążka nie jest nagrodą. Jest świadkiem.

Kiedy wyszłam z więzienia, nie zabrałam jej ze sobą. Zostawiłam ją w redakcji, przypiętą do tablicy nad moim biurkiem. Obok umieściłam pęknięty ołówek i kopię pierwszej kartki z podpisem Reeda.

Nie dlatego, że chciałam pamiętać jego nazwisko.

Chciałam pamiętać moment, w którym pielęgniarka spojrzała na mnie zza bariery i powiedziała, o co naprawdę należy zapytać.

Kilka dni później dostałam od Christy krótki list. Na końcu było jedno zdanie, napisane nierównym pismem:

„Jeśli kiedyś zabraknie pani słów, proszę pokazać ludziom tę gwiazdę”.