CZĘŚĆ 4

Na korytarzu pachniało środkiem do dezynfekcji i rozgrzanym plastikiem. Stałem pod drzwiami sali operacyjnej z metalowym pudełkiem w dłoni, a Adrian siedział trzy metry dalej, pochylony nad kolanami.

Nie patrzył na mnie.

— Znasz ten głos? — zapytałem.

— Nie.

— Znasz magazyn przy nabrzeżu?

— Każdy w tej branży go zna.

— Nie każdy wie, że tam mam pojechać.

Adrian przetarł twarz. Pod jego paznokciem tkwiła cienka smuga atramentu.

— Łukasz, jeśli pójdziesz tam sam, możesz nie wrócić.

— To troska czy ostrzeżenie?

— Jedno i drugie.

Drzwi windy otworzyły się na końcu korytarza. Wysiadła z niej doktor Bennett, zdejmując rękawiczki. Na jej czole połyskiwał pot.

— Zabieg się udał — powiedziała.

Przez chwilę nie usłyszałem nic poza własnym oddechem.

— Elena?

— Żyje. Dziecko również. Ale jest bardzo słaba. Najbliższe godziny będą decydujące.

Oparłem dłoń o ścianę.

— Mogę ją zobaczyć?

— Za kilka minut. Proszę nie podnosić głosu i nie poruszać tematu, który doprowadził ją do tego stanu.

Spojrzała na Adriana.

— Żadnych wizyt bez mojej zgody.

Mój brat podniósł głowę.

— Nie jestem jej wrogiem.

— Pacjentka miała siniaki na nadgarstkach, była skrajnie niedożywiona i przez tygodnie nie otrzymała leków. Niech pan nie zmusza mnie, żebym sama wyciągała wnioski.

Adrian wstał, lecz Marco stanął przed nim.

— Zostajesz tutaj — powiedziałem.

— Nie możesz mnie więzić.

— Nie muszę. Wystarczy, że twoje odciski są na każdej stronie dokumentów, które cię pogrążają.

Wtedy z metalowego pudełka wyjąłem kopię testamentu ojca. Na ostatniej stronie widniała klauzula, której wcześniej nie zauważyłem. Jeśli Adrian przejmie fundusz przez oszustwo albo wstrzymanie świadczeń należnych Elenie, wszystkie udziały przechodzą na fundację medyczną noszącą imię mojej matki.

Adrian parsknął.

— To nie jest ważne. Oryginał zaginął.

— Nie zaginął — powiedziałem.

Irena, która dotąd stała przy automacie z kawą, podeszła do nas. W ręce trzymała drugą kopertę, tym razem zapieczętowaną czerwonym woskiem.

— Pańska matka kazała mi ją przekazać dopiero wtedy, kiedy Elena będzie bezpieczna.

Adrian zrobił krok w tył.

— Pani Ireno, proszę tego nie robić.

— Robiłam to, o co poproszono mnie cztery lata temu.

Podała mi kopertę. W środku znajdowała się notatka mojej matki i numer rachunku powierniczego. Przez ostatnie cztery lata co miesiąc wpływały tam pieniądze z udziałów, które ojciec oficjalnie uznał za sprzedane. Odbiorcą był Adrian.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mąż ugodził mnie, broniąc dawnej ukochanej, lecz gdy lekarz wszedł do sali, jego ręka nagle drgnęła

Nie wydał ich jednak na siebie.

Pieniądze kierował do trzech spółek należących do ludzi z portu, tych samych, których nazwiska widziałem na sfałszowanych zdjęciach Eleny.

— On ich opłacał — powiedziałem.

Adrian usiadł ciężko.

— Ojciec kazał mi.

— A ty wykonywałeś rozkazy?

— Groził, że skrzywdzi Elenę. Potem groził mnie. Powiedział, że jeśli przestanę, pokaże ci dokumenty, według których to ja ukradłem pieniądze firmy.

— Ukradłeś je.

— Tak — przyznał. — Ale nie dla siebie.

Ta odpowiedź nie unieważniała niczego. Nie sprawiała, że Elena przestawała głodować. Nie usuwała siniaków z jej nadgarstka.

Ale nagle zrozumiałem, dlaczego Adrian tak panicznie chciał odzyskać pudełko. Bał się nie tylko utraty firmy. Bał się, że ujawnienie rachunków pokaże także jego własne przestępstwa.

— Człowiek z telefonu to twój wspólnik? — zapytałem.

Adrian spojrzał na zegar.

— To Piotr Wrona. Był księgowym ojca.

— I ma oryginał testamentu.

— Ma coś gorszego. Zna wszystkie nazwiska.

O ósmej rano nie pojechałem do magazynu sam. Nie dlatego, że ufałem Marco bez zastrzeżeń, ale dlatego, że tym razem nie zamierzałem pozwolić komuś odciąć mnie od prawdy pod pretekstem ochrony.

W magazynie było zimno. Dach przeciekał, a w kałużach odbijały się żółte lampy nabrzeża. Piotr Wrona czekał przy stalowym stole. Miał sześćdziesiąt lat, skórzaną teczkę i twarz człowieka, który od dawna nie sypiał.

— Gdzie Adrian? — zapytał.

— W szpitalu. Pilnuje, żeby lekarze nie wyrzucili go z korytarza.

Piotr odetchnął z ulgą.

— Pański ojciec zlecił mi przygotowanie dokumentów rozwodowych. Sfałszował wiadomości Eleny. Zapłacił ludziom, żeby ją śledzili. Ale kiedy dowiedziałem się o dziecku, chciałem odejść.

— Czemu tego nie zrobiłeś?

— Bo miałem córkę. Pański ojciec wiedział, gdzie pracuje.

Otworzył teczkę. Na stole położył oryginał testamentu, księgi rachunkowe i jedną kartkę z podpisem Adriana.

— Ten podpis przekazał mi pański brat. W zamian za obietnicę, że pański ojciec zostawi Elenę przy życiu.

Wpatrywałem się w dokument.

— Adrian próbował ją chronić, a jednocześnie ją niszczył.

— Tak wygląda strach, kiedy trwa zbyt długo — powiedział Piotr.

— Dlaczego zadzwoniłeś dopiero teraz?

— Bo Elena napisała do mnie tydzień temu. Nie wiedziała, że jestem po jej stronie. Wysłała tylko jedno zdanie: „Jeśli Łukasz kiedyś wróci, nie pozwól mu uwierzyć, że mnie porzucił”.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Po ślubie znalazłam w kieszeni garnituru męża przedmiot, którego nie powinno tam być — a kiedy go zobaczył, pobladł

Zamknąłem oczy.

Przez trzy miesiące wierzyłem, że moje okrutne kłamstwo było tarczą. Tymczasem stało się kluczem, którym zamknięto Elenę w pokoju bez pomocy.

— Co chcesz w zamian za dokumenty? — zapytałem.

— Żeby pańska matka miała fundację, o której marzyła. I żeby pieniądze wróciły do ludzi, którym je zabrano.

— A ty?

— Chcę przestać uciekać.

Przekazałem teczkę Marco. Potem zadzwoniłem do zarządu funduszu, do księgowej i do człowieka, który od lat prowadził rodzinne księgi. Nie uruchomiłem medialnej burzy. Nie potrzebowałem widowiska.

Potrzebowałem, żeby każda złotówka trafiła na właściwe konto, a każdy dokument do właściwych rąk.

Adrian stracił stanowisko jeszcze tego samego dnia. Fundusz przejął zarząd powierniczy. Pieniądze przeznaczone dla Eleny wróciły do jej rachunku, a środki przesyłane ludziom z portu zostały zamrożone. Piotr podpisał zeznania i przekazał księgi, zanim ktokolwiek zdążył je spalić.

Adrian nie uciekł.

Wieczorem przyszedł do sali Eleny. Lekarka pozwoliła mu wejść na pięć minut, ale stałem przy łóżku.

Elena była blada, lecz przytomna. Na stoliku obok leżała mała kartka z godziną zabiegu.

— Nie chcę go widzieć — powiedziała.

Adrian skinął głową.

— Rozumiem.

— Nie rozumiesz. Gdybyś rozumiał, nie stałbyś tutaj.

Przyjął te słowa bez obrony.

— Masz rację.

Elena spojrzała na mnie.

— Powiedział mi, że Łukasz mnie nie kocha. Że podpisał rozwód, bo nie chce dziecka.

— To było kłamstwo — powiedziałem.

— Wiem. Ale przez trzy miesiące było jedyną rzeczą, którą miałam.

Adrian wyjął z kieszeni kartę bankową i położył ją na stoliku.

— To dostęp do rachunku, na który wpłacałem pieniądze. Wszystkie. Hasło jest na odwrocie. Nie proszę o wybaczenie. Chcę tylko, żebyś nie musiała już wybierać między jedzeniem a lekami.

Elena nie dotknęła karty.

— Oddaj ją Łukaszowi.

Adrian spojrzał na mnie.

— Zrobię to.

— I powiedz mu wszystko, czego jeszcze nie powiedziałeś — dodała.

Mój brat spuścił wzrok.

— Ojciec żył, kiedy podpisywałeś rozwód. Nie umarł wcześniej, jak ci powiedziałem. Zmarł dwa dni później. Do końca kazał mi pilnować, żebyś nie wrócił do Eleny.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Po śmierci Marka lekarz wybiegł za mną ze szpitala, a kiedy podał mi kopertę, jego twarz nagle pobladła

Poczułem zimno w palcach.

— Dlaczego mi tego nie powiedziałeś?

— Bo po jego śmierci nadal słyszałem jego głos.

Nie odpowiedziałem. Nie mogłem cofnąć jego strachu ani własnego kłamstwa.

Adrian wyszedł bez pożegnania.

Usiadłem przy Elenie i położyłem dłoń obok jej dłoni, nie dotykając jej bez pozwolenia.

— Nie oczekuję, że mi wybaczysz — powiedziałem. — Chcę tylko, żebyś wiedziała, że od tej chwili każda decyzja będzie należeć do ciebie.

Przez długą chwilę patrzyła na mój nadgarstek. Nosiłem tam cienki zegarek po matce, zatrzymany dokładnie o 22:03 w dniu jej pogrzebu.

— Zatrzymałeś go? — zapytała.

— Nigdy nie umiałem go naprawić.

Elena przesunęła palcem po szkle.