CZĘŚĆ 4

Ktoś właśnie próbował sprzedać klinikę, a podpis na umowie należał do osoby, która od dwóch lat oficjalnie nie żyła.

Ewa ścisnęła telefon tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— To niemożliwe — powiedział Sergio.

— Właśnie dlatego jest niebezpieczne — odparła. — Umowa została złożona dziś rano w elektronicznym rejestrze. Jeśli przelew zostanie zatwierdzony, pański wuj straci kontrolę nad trzema placówkami.

— Kto podpisał?

Ewa spojrzała na mnie.

— Nicolás Valcárcel.

W pokoju zapadł ciężar, który niemal zagłuszył aparaturę.

Nicolás nie żył od trzech lat. Widziałam jego akt zgonu. Pamiętałam nawet mokry dzień, kiedy policjant przyniósł mi wiadomość o wypadku. Pamiętałam telefon, który wypadł mi wtedy z ręki i rozbił się o betonowy chodnik.

— To fałszerstwo — powiedziałam.

— Oczywiście — odrzekła Ewa. — Ale fałszerstwo wykonane przez kogoś, kto miał dostęp do jego podpisu, dokumentów i konta.

Sergio ruszył w stronę drzwi.

Teresa zastąpiła mu drogę.

— Nigdzie nie pójdziesz.

— Odsuń się.

— Przez trzy lata odsuwałam się przed tobą. Wystarczy.

Doktor Ledesma odłożył strzykawkę na stolik. Ręce trzęsły mu się tak bardzo, że metal uderzył o szkło.

— Sergio, ja nie wiedziałem o sprzedaży.

— Wiedziałeś o wszystkim, Ramiro.

— Wiedziałem tylko, że mam podawać lek.

— I że masz wystawić akt zgonu, kiedy przestaną działać nerki.

Słowa wyrwały się z niego szybciej, niż zdążył je zatrzymać.

Zobaczyłam, jak Sergio odwraca głowę.

Ewa natychmiast zapisała coś w telefonie.

— Powtórz to — powiedziała.

— Nie.

— Właśnie powtórzyłeś to za siebie.

Sergio spojrzał na mnie.

— To wszystko miało być dla rodziny.

— Dla rodziny? — zapytałam. — Próbowałeś zabić własnego wuja, żeby przejąć jego firmy.

— Álvaro miał zamiar oddać wszystko temu dziecku!

— To mój syn. Nie rzecz.

— Twój syn nie powinien istnieć w żadnym rejestrze.

Poczułam, jak Mateusz porusza się przy mojej piersi. Jego mała dłoń zacisnęła się na pasku mojej torby.

Álvaro patrzył na niego z wysiłkiem.

— Nicolás… chciał go poznać — powiedział.

Były to pierwsze pełne słowa, które wypowiedział przy mnie.

Ewa uklękła przy łóżku.

— Álvaro, musi pan powiedzieć Klarze wszystko. Nie przez mruganie. Teraz.

Mężczyzna długo walczył o oddech.

— Bałem się — wyszeptał. — Sergio pokazał mi zdjęcia jej mieszkania. Wiedział, gdzie mieszkała. Wiedział, kiedy wracała z pracy. Powiedział, że jeśli spróbuję odnaleźć dziecko, ona zniknie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Wszedłem do prywatnego gabinetu dyrektorki przez pomyłkę, a następnego ranka położyła pieniądze na stole i nagle pobladła

— A potem podawał panu lek — powiedziałam.

— Tak.

— Dlaczego zatrudniliście mnie?

Jego oczy wypełniły się łzami.

— Nie zatrudniłem cię. Zrobiła to Ewa. Wysłałem jej opis Mateusza, który zostawił Nicolás. Kiedy zobaczyłem twoje nazwisko, kazałem jej sprowadzić cię do domu, zanim Sergio znalazł was pierwszy.

Spojrzałam na Ewę.

— Wiedziała pani, kim jestem?

— Podejrzewałam. Nie miałam pewności, dopóki laboratorium nie potwierdziło pokrewieństwa.

— A więc zostałam tu przysłana jako przynęta?

Ewa spuściła wzrok.

— Jako ochrona. Ale rozumiem, dlaczego czuje się pani zdradzona.

Czułam gniew, ulgę i strach jednocześnie. Każda z tych emocji miała własny ciężar.

Wtedy na dole rozległ się trzask tłuczonego szkła.

Ewa podniosła głowę.

— Ktoś jeszcze jest w domu.

Zamknęłam dłoń na ramieniu Mateusza.

Teresa pobiegła do schodów. Po chwili wróciła blada.

— Zniknęła kasetka z dokumentami pana Álvara.

— Kto ją zabrał? — zapytała Ewa.

Teresa nie odpowiedziała od razu.

— Pani pielęgniarka. Ta, która przychodziła nocą.

Sergio uśmiechnął się krzywo.

— Myśleliście, że Ledesma działał sam?

Przez następne dwadzieścia minut dom wypełniły odgłosy biegu, telefonów i przesuwanych mebli. Nie wezwałyśmy nikogo z firmy Sergia. Ewa skontaktowała się z niezależnym zespołem medycznym, a Teresa z ochroniarzem, który od lat pracował dla Álvara, lecz nie przyjmował pieniędzy od jego siostrzeńca.

Najważniejsze było jednak to, co znajdowało się w kasetce.

Jeśli pielęgniarka wywiozła oryginał testamentu, Sergio mógł przez wiele dni podważać wszystko, co właśnie wyszło na jaw.

O dwunastej trzydzieści usłyszałyśmy samochód na żwirowym podjeździe. Pielęgniarka wysiadła z niego z kasetką pod pachą. Nie próbowała uciekać. Weszła do holu i poprosiła o rozmowę z Álvarą.

Miała na imię Marta.

— Pracowałam dla Sergia, ale kasetkę zabrałam, żeby ją ocalić — powiedziała. — W środku nie ma testamentu. Jest coś gorszego.

Położyła kasetkę na stole.

Wewnątrz znajdowały się rachunki, pieczęć kliniki i koperta zaadresowana do mnie. Na kopercie widniało moje pełne nazwisko oraz data sprzed dziewięciu miesięcy.

Otworzyłam ją drżącymi palcami.

List napisał Nicolás.

Nie zginął w chwili wypadku. Przeżył jeszcze cztery godziny i odzyskał przytomność w karetce. Wiedział, że może nie dojechać do szpitala. Zostawił wiadomość, w której prosił ojca, aby odnalazł jego syna i powiedział mu, że nigdy go nie porzucił.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Teściowa zepchnęła mnie ze schodów, a gdy lekarz poprosił o wyjaśnienia, mój mąż nagle pobladł

List kończył się jednym zdaniem:

„Jeśli Klara kiedyś przeczyta te słowa, niech wie, że wybrałem dla niej i dla naszego dziecka każde możliwe wyjście, tylko zabrakło mi czasu”.

Przycisnęłam papier do ust.

Álvaro odwrócił twarz do ściany.

— Miałam prawo znać prawdę — powiedziałam.

— Tak — odpowiedział. — I nie mam prawa prosić cię o wybaczenie.

Nie wybaczyłam mu wtedy.

Ale nie odeszłam.

Zostałam przy jego łóżku, dopóki nowy lekarz nie zmienił leczenia i nie potwierdził, że jego stan może się poprawić. Ledesma przekazał Ewie wszystkie przelewy. Marta oddała kopię wiadomości Sergia, który przez miesiące płacił jej za nocne zastrzyki. Teresa podpisała zeznanie, choć wiedziała, że straci pracę.

Sergio nie dostał klinik. Umowy zostały zablokowane, a jego nazwisko zniknęło z pełnomocnictw, zanim zdążył przelać choćby jedno euro. Nie dlatego, że nagle stał się słaby. Po prostu każdy człowiek, który dotąd bał się mówić, położył na stole własny fragment prawdy.

Najtrudniejsza rozmowa odbyła się trzy dni później w pokoju Álvara.

Mateusz spał w wiklinowym koszu, który Teresa znalazła na strychu. Ja siedziałam przy łóżku, trzymając list Nicolása.

— Co teraz zrobisz? — zapytał Álvaro.

— Nie wiem.

— Możesz zabrać dziecko i wszystko, co mu się należy.

— Nie chcę, żeby dorastał wśród ludzi, którzy wyceniali jego życie.

— Więc sprzedam willę.

Spojrzałam na niego.

— Nie. Klinika ma zostać. Nicolás chciał, żeby leczyła ludzi, nie żeby była nagrodą dla kogoś takiego jak Sergio.

Álvaro długo milczał.

— Co mam zrobić z pieniędzmi?

— Załóż fundusz dla dzieci, których rodzice nie mogą opłacić leczenia. I nazwij go imieniem Nicolása. Nie moim. Nie Mateusza.

Kiwnął głową.

— A ty?

— Będę pracować jako pielęgniarka. Nie opiekunka, którą można zamknąć w domu i uciszyć. Pielęgniarka.

Ewa pomogła mi zapisać się na kurs i dopilnowała, by wszystkie dokumenty Mateusza zostały poprawione. W akcie urodzenia pojawiło się nazwisko Nicolása, ale moje pozostało na pierwszym miejscu. Álvaro otrzymał prawo widywania wnuka wyłącznie wtedy, gdy ja byłam obecna.

Nie odbudowaliśmy rodziny jednym uściskiem.

Zaczęliśmy od rzeczy mniejszych.

Od ćwiczeń oddechowych Álvara.

Od tego, że każdego ranka pytał, czy Mateo spał.

Od dnia, kiedy po raz pierwszy samodzielnie podniósł rękę i dotknął wnuka w policzek.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mąż wyrzucił mnie z domu po tym, jak uderzył moją matkę, lecz gdy zobaczył mój telefon, nagle przestał krzyczeć

Sergio poprosił o spotkanie przed wyjazdem z miasta. Znalazłam go w pustej sali konferencyjnej, przy stole, na którym kiedyś rozkładał plany przejęcia klinik.

— Chciałem, żeby wszystko zostało w rodzinie — powiedział.

— Chciałeś, żeby wszystko zostało w twoich rękach.

— Nie rozumiesz, ile straciłem.

— Rozumiem dokładnie. Straciłeś życie, które budowałeś na cudzym oddechu.

Pochylił głowę.

— Czy Álvaro mnie wydziedziczył?

— Nie. Sam podpisał dokument, w którym zabrał ci tylko to, co próbowałeś ukraść.

Sergio spojrzał na mnie z niedowierzaniem.

— Co to znaczy?

— Że nie dostaniesz pieniędzy za odejście. Masz pracować przez pięć lat w ośrodku, który finansuje fundusz Nicolása, za pensję zwykłego administratora. Każdego dnia będziesz patrzył na ludzi, których życie nie jest udziałem w spółce.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy dokumenty przekażemy dalej.

Nie odpowiedział.

Wyszłam, zanim zdążył uczynić ze swojej krzywdy kolejną broń.

Tego popołudnia Álvaro poprosił, żebym przyniosła mu list Nicolása. Położyłam kartkę na stoliku, obok jego dłoni.

— Przeczytaj mu kiedyś — powiedział.

— Mateusz jest jeszcze za mały.

— Niech usłyszy głos ojca, nawet jeśli nie zna jego twarzy.

Wzięłam syna na ręce. Álvaro dotknął palcem pierwszej linijki listu, a potem wskazał na dziecko.

Mateusz wyciągnął rękę i ścisnął jego palec.

Monitor zaczął wybijać spokojny rytm.

Nie był to rytm śmierci ani dziedziczenia.