CZĘŚĆ 4

— Kto próbuje? — zapytałem.

Doktor Morrow ściszyła głos.

— Nie wiem. Ale karta Clemmy została wyjęta z zamykanej szafy. Pielęgniarka znalazła ją na korytarzu.

Ścisnąłem telefon tak mocno, że paznokcie wbiły mi się w dłoń.

— Czy dziecko jest bezpieczne?

— Przy niej jest personel. Proszę natychmiast wrócić.

Rozłączyłem się.

Jaye patrzyła na mnie, jakby właśnie usłyszała wyrok.

— Co powiedziała?

— Wyniki krwi Clemmy nie zgadzają się z dokumentami.

Jej usta rozchyliły się bez słowa.

Cashton przestał się cofać.

— Nie mieszajcie do tego szpitala — powiedział. — To nie ma nic wspólnego z wypadkiem.

— Właśnie dlatego ma — odparła Nivea. — Ktoś bardzo chce, żeby wszyscy skupili się na schodach.

Spojrzałem na Dee.

Po raz pierwszy tego dnia naprawdę się przestraszyła.

Nie Cashton.

Dee.

— Co wiesz? — spytałem.

— Nic — odpowiedziała zbyt szybko.

— Dokąd zabrałaś Jaye w dniu porodu?

Jej palce zaczęły drżeć na uchu plastikowej torby.

Jaye poderwała głowę.

— Mamo?

Dee zacisnęła powieki.

— Nie tutaj.

— Właśnie tutaj — powiedziałem.

Tough nadjechał kilka minut później starym ciągnikiem, a za nim szła ciotka Shannondoa, wspierając się na lasce. Miała osiemdziesiąt cztery lata, lecz poruszała się szybciej niż większość ludzi przy stole poprzedniego dnia.

— Opowiesz im — powiedziała do Tougha.

— Nie mogę.

— Możesz. Tylko nie chcesz.

Tough spojrzał na Jaye.

— Twoja matka nie zabrała cię do szpitala, kiedy zaczęłaś rodzić — powiedział. — Zawieźliśmy cię do kliniki przy starej drodze. Tam urodziłaś córkę.

Jaye pobladła.

— Urodziłam Clemmy w szpitalu w Little Rock.

— Tak napisano w papierach — odparł Tough. — Ale dokumenty zostały zmienione.

Wszyscy zamilkli.

Dee odstawiła torbę na ziemię.

— Dziecko, które urodziłaś, nie przeżyło pierwszej nocy — powiedziała.

Jaye wydała z siebie zduszony jęk.

— Nie.

— Lekarz powiedział, że to była wada serca. Bałam się, że tego nie wytrzymasz. Tego samego dnia w klinice leżała kobieta, która nie chciała albo nie mogła zatrzymać swojej córki. Cashton znał pielęgniarkę. Zabrał dziecko.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Przyjęłam pracę w rezydencji po wypadku bliźniaka, a gdy wsunęłam pytanie pod filiżankę, jego wujek nagle zbladł

Spojrzałem na Cashtona.

— Ukradłeś Clemmy?

— Nie — odpowiedział. — Uratowałem ją.

— Od kogo?

— Od systemu. Od ludzi, którzy oddaliby ją obcym.

Nivea wyjęła kolejną kartkę.

— Jej biologiczna matka nie oddała dziecka dobrowolnie. Była nieprzytomna po porodzie. Dziecko zniknęło, zanim zdążyła je zobaczyć.

Jaye zakryła usta obiema dłońmi.

— Dlaczego mi nie powiedzieliście, że moje dziecko umarło?

Dee spojrzała na nią z czymś, co przypominało wstyd, ale było twardsze.

— Bo nie umarłaś razem z nią. Patrzyłaś na to maleństwo i walczyłaś. Bałam się, że jeśli zabiorą je od ciebie, nie przeżyjesz.

— Więc daliście mi cudze dziecko?

— Cashton chciał pieniędzy — powiedział Tough. — Nie od razu. Później. Matka biologiczna dostała odszkodowanie z funduszu kliniki, a on próbował przejąć część pieniędzy przez fałszywe dokumenty. Kiedy się sprzeciwiła, zaczął ją szantażować.

Cashton rzucił się ku Nivei.

Tough zagrodził mu drogę. Obaj uderzyli w bok samochodu. Metal zagrzechotał.

— Zostaw ją! — krzyknąłem.

Cashton osunął się na kolana, lecz nadal patrzył na mnie z nienawiścią.

— Wszystko zrobiłem dla rodziny.

— Dla pieniędzy — powiedziała Jaye.

— Dla gospodarstwa! Bez tych pieniędzy Dee straciłaby dom.

Dee odwróciła twarz.

— Nie prosiłam cię o to.

— Kłamałaś, że mnie potrzebujesz!

Wtedy zrozumiałem, czego naprawdę chciał Cashton. Nie Clemmy. Nie nawet przebaczenia Jaye. Chciał, by każdy człowiek wokół niego był tak zależny od jego sekretu, żeby nikt nie mógł go wyrzucić z własnego życia.

W szpitalu czekała na mnie doktor Morrow wraz z pracownicą opieki nad dziećmi. Na stole leżała karta porodowa, przecięta wzdłuż starej zszywki.

— Znalazł ją pan? — spytałem.

— Pielęgniarka zobaczyła Cashtona przy archiwum — odpowiedziała lekarka. — Uciekł, kiedy go zawołała.

— Czyje dane są prawdziwe?

Doktor Morrow podała mi drugi dokument.

Widniało na nim nazwisko: Lorna Vail.

— To biologiczna matka Clemmy — powiedziała. — Od jedenastu lat próbuje odnaleźć córkę. Wczoraj wieczorem zgłosiła się do szpitala.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Nauczyciel nazwał mnie kłamcą, gdy pokazałem zdjęcie mamy, lecz po otwarciu drzwi sali jego twarz nagle zbladła

Drzwi otworzyły się za moimi plecami.

Kobieta stojąca na korytarzu miała krótkie, jasne włosy, twarz zmęczoną jak po wieloletniej chorobie i dłonie zaciśnięte na małej, wyblakłej bransoletce ze szpitalnym numerem.

Popatrzyła na mnie.

— Czy ona ma znamię w kształcie półksiężyca pod lewym uchem? — zapytała.

Dotknąłem własnej szyi.

Clemmy miała takie znamię.

Lorna zrobiła krok naprzód, lecz zatrzymała się przy progu.

— Nie chcę jej zabierać — powiedziała. — Chcę tylko wiedzieć, czy jest bezpieczna.

To było więcej, niż potrafiła powiedzieć Jaye.

Wpuściłem ją do sali.

Clemmy spała, a monitor kreślił zielone, równe linie. Lorna podeszła do łóżka. Nie dotknęła dziecka. Położyła tylko bransoletkę na brzegu materaca.

Jaye weszła za nią.

Przez chwilę obie kobiety patrzyły na tę samą małą twarz z różnych stron łóżka.

— To moja córka — wyszeptała Jaye.

— Wiem — odpowiedziała Lorna. — Ja ją urodziłam.

Jaye zaczęła płakać.

Nie było w tym krzyku ani złości, ani ulgi. Tylko żałoba po dziecku, które umarło, i strach o dziecko, które zostało.

Usiadłem między nimi.

— Clemmy potrzebuje nas wszystkich, ale żadna z was nie będzie decydować o niej sama.

Lorna skinęła głową.

Jaye spojrzała na mnie.

— Czy możesz mi wybaczyć?

— Nie dzisiaj — odpowiedziałem. — Dzisiaj możesz tylko zostać i powiedzieć jej prawdę, kiedy będzie wystarczająco duża, żeby ją usłyszeć.

Tego samego popołudnia Cashton został zatrzymany za próbę wejścia do archiwum i wcześniejsze znęcanie się nad dzieckiem. Nie patrzyłem, jak go wyprowadzają. Wiedziałem, że jego największą karą nie będzie cela.

Gospodarstwo zostało zamknięte przez bank. Dee musiała oddać klucze do domu, który tak desperacko próbowała ocalić. Tough podpisał zeznanie, mimo że wiedział, iż straci wszystko, co budował przez czterdzieści lat.

Jaye pojechała ze mną do Little Rock. Siedziała na tylnym siedzeniu obok Clemmy i ani razu nie zasnęła.

Lorna jechała za nami osobnym samochodem.

Przed salą pooperacyjną Jaye wyjęła z kieszeni telefon. Na ekranie miała stare zdjęcie Clemmy z dnia, gdy przywieźliśmy ją do domu. W tle wisiał papierowy girlandowy napis, a na jej maleńkim nadgarstku była czerwona wstążka z numerem porodowym.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Moja siostra wyśmiała mnie przy całej rodzinie w najdroższej restauracji, nie wiedząc, że to ja zapłaciłam za kolację — chwilę później wojskowy dowódca wszedł do sali, zasalutował i nazwał mnie generałem

— To nie jej numer — powiedziała.

— Nie — odparłem.

— Ale to wciąż moje zdjęcie.

— Tak.

Wtedy drzwi sali uchyliły się i pielęgniarka podała mi maleńką plastikową opaskę, którą zdjęto z ręki Clemmy przed badaniem.

Na opasce widniało nazwisko Lorna Vail.

Jaye wyciągnęła rękę, lecz zatrzymała ją w połowie.

Lorna stała kilka kroków dalej.

Spojrzałem na obie kobiety, potem na opaskę.

— Zachowamy ją razem — powiedziałem.

Lorna dotknęła jej jednym palcem.