CZĘŚĆ 4

…Głos po drugiej stronie należał do prawnika, którego nazwisko znałam z dokumentów dotyczących majątku rodziny.

— Nazywam się Leon Bielski — powiedział. — Pracowałem dla ojca Krzysztofa.

Spojrzałam na męża. Stał przy ścianie, a jego twarz była napięta jak maska.

— Czego pan chce?

— Żeby testament trafił do właściwej osoby. I żeby pani wiedziała, że badania, o których mówi Gertruda, nigdy nie istniały.

Krzysztof ruszył w stronę telefonu.

— Rozłącz się, Kasandro.

Nie posłuchałam.

— Gdzie jest ten dokument?

— W sejfie kancelarii. Mam go przy sobie. Zawiera też list pańskiego teścia.

Gertruda podniosła głowę.

— Leonie, nie rób tego.

— Robię to właśnie dlatego, że przez trzy lata milczałem — odpowiedział. — Myślałem, że chodzi o rodzinny konflikt. Wczoraj zobaczyłem dziecko na schodach. Zrozumiałem, że moje milczenie również kogoś krzywdzi.

Krzysztof chwycił mnie za nadgarstek.

— Nie będziesz słuchać obcego człowieka w środku nocy.

Wyrwałam rękę.

— Przez trzy lata słuchałam ciebie.

Doktor Hayes wezwał ochronę. Tym razem nikt nie musiał podnosić głosu. Wystarczyło, że Gertruda zobaczyła dwóch pracowników przy drzwiach.

Kloi nadal była na sali zabiegowej. Nie wiedziałam, czy igłę już wyjęto. Każda sekunda rozciągała się jak cienki drut.

Wyszłam na korytarz i zadzwoniłam do Leona.

— Przywieź dokument.

— Będę za dwadzieścia minut.

— Nie. Przyjedź teraz.

— Już jadę.

Krzysztof stanął przede mną.

— Kasandro, to nie wygląda tak, jak myślisz.

— Słyszałam cię.

— Nagranie można zmanipulować.

— Marta widziała was na poddaszu.

— Marta chce pieniędzy.

— Podpisałeś zgodę.

— Nie wiedziałem, co podpisuję.

Gertruda parsknęła gorzko.

— Kłamiesz nawet teraz. Powiedziałeś, że jeśli Kloi nie przejdzie prób, nie dostaniesz udziałów.

Krzysztof obrócił się ku niej.

— To ty mówiłaś, że dziecko musi zapłacić za swoje nazwisko!

— A ty ją trzymałeś, kiedy płakała!

Słowa zawisły w szpitalnym korytarzu. Pielęgniarka przechodząca obok zwolniła kroku. Gertruda zorientowała się, że powiedziała zbyt wiele, ale nie mogła już cofnąć zdania.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Mąż upokorzył mnie przed trzystoma gośćmi i wyrzucił tylnymi drzwiami, lecz po jedenastu minutach jego uśmiech zniknął

O piątej dziesięć Leon pojawił się w szpitalu z czarną skórzaną teczką. Zamek zatrzasnął się metalicznym kliknięciem.

— List jest od pańskiego teścia — powiedział do Krzysztofa. — Napisał go trzy dni przed śmiercią.

Krzysztof nie chciał go dotknąć.

— Nie masz prawa.

— Mam obowiązek.

Leon podał kartkę mnie.

Czytałam powoli.

Mój teść opisywał w niej, że po narodzinach Kloi odkrył plan Gertrudy i Krzysztofa. Chcieli doprowadzić do uznania dziecka za chore, a następnie przejąć ustanowiony dla niej fundusz. W testamencie zostawił wszystko Kloi, nie Krzysztofowi. Pieniądze miały zostać wypłacone dopiero wtedy, gdy córka osiągnie pełnoletność, lecz zarząd nad nimi miał sprawować niezależny opiekun.

Krzysztof krzywdził własne dziecko nie po to, żeby zachować rodzinne nazwisko.

Robił to dla pieniędzy.

A Gertruda pomagała mu, bo po śmierci syna miała otrzymać dom i kontrolę nad firmą.

— Dlaczego nic pan nie powiedział wcześniej? — zapytałam Leona.

Spuścił wzrok.

— Pański teść nie chciał publicznego skandalu. Zostawił instrukcję, bym ujawnił dokument dopiero przy pierwszym dowodzie przemocy. Wczorajszy telefon od Marty był tym dowodem.

Wtedy drzwi sali zabiegowej otworzyły się.

Doktor Hayes zdjął rękawiczki.

— Igła została usunięta. Jest mała, ale ostra. Jeszcze kilka godzin i mogła uszkodzić naczynie.

Nogi ugięły się pode mną.

— Czy ona będzie bezpieczna?

— Fizycznie tak. Ale potrzebuje spokoju i ochrony.

Weszłam do sali. Kloi spała pod jasnym kocem, z małym plastrem na plecach. Jej twarz była blada, a na nadgarstku miała opaskę z imieniem.

Kiedy otworzyła oczy, od razu spytała:

— Babcia już poszła?

Usiadłam przy niej.

— Nie będzie cię więcej dotykać bez pozwolenia.

— A tatuś?

Nie potrafiłam odpowiedzieć od razu.

Kloi ścisnęła moją dłoń.

— Powiedz, że nie jestem zła.

To zdanie rozdarło mnie bardziej niż wszystko, co usłyszałam tej nocy.

— Nie jesteś zła, kochanie. Ani trochę.

— To dlaczego mnie kłuli?

Przyciągnęłam ją ostrożnie do siebie, omijając opatrunek.

— Bo dorośli czasem robią potworne rzeczy, kiedy myślą tylko o sobie. Ale to nigdy nie jest wina dziecka.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Siostra wyrzuciła moją sześcioletnią córkę boso na korytarz, a trzy dni później jej uśmiech nagle zniknął

Za szybą zobaczyłam Krzysztofa. Nie mógł wejść na salę. Pracownik ochrony stał obok niego, a Gertruda siedziała na krześle z rękami złożonymi na kolanach.

Krzysztof zapukał w szybę.

— Kasandro, porozmawiajmy.

— Nie przy niej.

— Chcę zobaczyć córkę.

— Całą noc wiedziałeś, że cierpi, i wybrałeś sen przed pracą. Teraz nie wybierasz już ty.

Jego twarz drgnęła.

— Kocham ją.

Kloi usłyszała jego głos i odsunęła się ode mnie.

— Nie chcę, żeby tatuś był zły.

Wstałam i podeszłam do szyby.

— Nie wejdziesz tutaj. Marta zostanie świadkiem. Leon przekaże dokumenty odpowiednim osobom. A ja złożę zeznania, kiedy Kloi będzie gotowa.

Gertruda poderwała się.

— Zniszczysz rodzinę!

— Nie. Wy zniszczyliście zaufanie. Rodziną nie nazywa się ludzi, przed którymi dziecko błaga o litość.

Po południu Leon przekazał mi jeszcze jeden przedmiot znaleziony w sejfie: mosiężny medalik z pękniętym łańcuszkiem. Na odwrocie wygrawerowano inicjały mojego teścia i datę narodzin Kloi.

— Zostawił go dla niej — powiedział. — Miała dostać go w dniu, kiedy będzie mogła sama decydować o swoim majątku.

Pomyślałam o wiadomości od nieznajomego. Medalik nie był ostrzeżeniem od Krzysztofa. Wysłał go Leon, żeby upewnić się, że rozpoznam dokumenty i nie pozwolę, by teczka zniknęła.

Dwie rodzinne kłamstwa rozpadły się tej nocy.

Pierwsze mówiło, że Kloi spadła z huśtawki.

Drugie, że jej ojciec spał, kiedy cierpiała.

Prawda była gorsza. Nie spał. Wiedział.

Kiedy wychodziłyśmy ze szpitala, Kloi trzymała w dłoni plastikową bransoletkę, a ja niosłam pudełko z usuniętą igłą. Nie zabrałam medalika dla siebie. Włożyłam go do torby córki, obok jej różowej spinki.

Przy windzie Kloi zatrzymała się i spojrzała na opatrunek.

— Mamusiu?

— Tak?

— Czy mogę sama powiedzieć lekarzowi, że już się nie boję?

Uklękłam przed nią.

— Możesz powiedzieć wszystko, co chcesz.

Kloi odwróciła się do doktora Hayesa, który stał przy stanowisku pielęgniarek, i podniosła brodę.

— Proszę pana, ta igła już nie jest we mnie.

Doktor uśmiechnął się smutno.

— Nie, Kloi. Już nie.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Moje siedmioletnie bliźniaczki miały sypać kwiaty na ślubie mojego byłego, lecz po jednym telefonie jego twarz nagle pobladła

Dziewczynka schowała dłoń do kieszeni kurtki i zacisnęła palce na pękniętym medaliku.