CZĘŚĆ 4 — Mąż upokorzył mnie przed dwustoma gośćmi i wybrał kochankę, lecz rano jego matka zagrodziła mi drogę, a jego twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

…ale nie ja.

Wyrwało mi się to tak szybko, że sama usłyszałam w głosie drżenie.

Ryszard zrobił krok w moją stronę.

— Odłóż telefon.

Nie posłuchałam.

— Proszę przesłać mi kopię formularza — powiedziałam do bankowego urzędnika. — Natychmiast.

— Pani Anno, kopia została już wysłana na adres elektroniczny wskazany w pełnomocnictwie.

— Jaki adres?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Adres należący do Bianki Maj.

Eleonora zamknęła oczy. Helena oparła obie dłonie na skórzanej księdze.

Ryszard odwrócił się do matki.

— Ty to zrobiłaś.

— Nie — odpowiedziała Eleonora. — Ja tylko dałam Annie klucz.

W tej samej chwili telefon zapikał. Wiadomość z banku zawierała skan dokumentu. Otworzyłam go, trzymając aparat nad stołem.

Na formularzu widniało moje nazwisko, mój numer identyfikacyjny i podpis przypominający mój, ale zbyt równy, zbyt ostrożny. Nad podpisem znajdowała się data: wczorajszy wieczór, godzina dwudziesta druga trzydzieści.

O tej porze leżałam na marmurowej posadzce hotelowej sali.

— Bianka — powiedziałam.

Ryszard pobladł.

— Nie oskarżaj jej bez dowodów.

— To ty kazałeś jej podpisać ten dokument.

— Nie wiesz, o czym mówisz.

Helena wyjęła z księgi kolejną kartkę.

— Wiemy. Bianka była pełnomocnikiem pomocniczym przy rachunku. Wczoraj wieczorem wypłaciła z niego pieniądze, a potem przesłała dokument do banku.

— Zamknij się! — wrzasnął Ryszard.

Helena nie drgnęła.

— Mam też potwierdzenie przelewu na jej konto. Sześćset tysięcy złotych.

Przez chwilę słyszałam tylko zegar wiszący w korytarzu. Każde jego tyknięcie wbijało się w ściany jak mały gwóźdź.

Ryszard chwycił telefon.

— Bianka, odbierz.

Połączenie zostało odrzucone.

Spróbował ponownie.

— Ona nie zrobiłaby tego mnie.

Eleonora spojrzała na niego ze smutkiem, który nie miał już w sobie pobłażania.

— Ryszardzie, ona nie kochała ciebie. Kochała miejsce, które zajmowałeś.

Wtedy zadzwonił dzwonek przy bramie.

Helena podeszła do okna, ale nie odsłoniła zasłony.

— To inwestor — powiedziała. — I jeszcze ktoś.

— Kto? — zapytałam.

— Notariusz, który ma potwierdzić przeniesienie udziałów.

Ryszard podniósł głowę.

— Nie pozwolę wam tego zrobić.

Ruszył do metalowej szafki. Wyciągnął rękę po dokumenty, lecz Eleonora zasłoniła mu drogę.

— Odejdź od tego.

— To mój dom.

— Nie. To dom, który Anna utrzymywała, gdy ty wydawałeś pieniądze na Biankę.

— Jestem twoim synem!

— A ona była twoją żoną. Przez dziesięć lat wybierałeś wygodniejszą stronę.

Ryszard spojrzał na mnie.

— Jeśli podpiszesz przekazanie udziałów, stracisz wszystko.

— Nie ja.

— Firma upadnie.

— Firma powstała bez twojej odwagi. Powstała dzięki mojej pracy.

— Przecież cię utrzymywałem!

To zdanie przecięło kuchnię ostrzej niż krzyk.

Pamiętałam noce przy komputerze, zimną kawę obok klawiatury, pierwszą wersję programu zapisaną na starym dysku i jego podpis na każdej umowie, kiedy mówił: „Ty zostań w cieniu, ja zajmę się ludźmi”. Pamiętałam też, jak sprzedawałam biżuterię po matce, żeby wypłacić pensje siedmiu pierwszym pracownikom.

— Nie utrzymywałeś mnie — powiedziałam. — Ukrywałeś przede mną to, co było moje.

Drzwi otworzyły się i do środka wszedł wysoki mężczyzna w granatowym płaszczu. Towarzyszył mu notariusz z teczką. Za nimi stała Bianka.

Nie miała już czerwonej sukni. Włożyła czarny płaszcz, a w dłoni trzymała małą walizkę.

Ryszard rzucił się ku niej.

— Co ty zrobiłaś?

— To, czego nauczyłeś mnie ty — odparła. — Zabezpieczyłam siebie.

— Ukradłaś pieniądze!

— Nie. Wzięłam zapłatę za podpis, który kazałeś mi podrobić.

Jego twarz stężała.

Bianka wyjęła z walizki kopertę.

— Myślałeś, że nie zachowam wiadomości, w których pisałeś, jak mam podpisać nazwisko Anny? Myślałeś, że poświęcę się dla mężczyzny, który nie potrafił nawet wynająć mi mieszkania na własne nazwisko?

Ryszard zrobił się czerwony.

— Jesteś niewdzięczna.

— Jestem ostrożna.

Podała kopertę Helenie.

W środku znajdowały się wydrukowane wiadomości i instrukcja, którą Ryszard wysłał jej poprzedniego wieczoru. Polecił jej podpisać pełnomocnictwo, kiedy Anna będzie jeszcze na gali, a potem przelać pieniądze na konto zagraniczne.

Podpis pod instrukcją był jego.

Nikt nie musiał go o nic pytać.

Notariusz położył dokumenty na stole.

— Pani Anno, jeśli potwierdzi pani tożsamość i przyjmie swoje udziały, Ryszard nie będzie mógł sfinalizować sprzedaży. Wymagana jest pani zgoda.

Ryszard podszedł do mnie tak blisko, że poczułam zapach jego drogich perfum. Ten sam zapach miał na sobie, kiedy zaciskał palce na moim nadgarstku.

— Anno, porozmawiajmy sami.

— Nie.

— Przeproszę cię.

— Nie potrzebuję przeprosin, które pojawiły się dopiero wtedy, gdy zabrakło ci dostępu do mojego majątku.

— Zrobiłem błędy.

— Zrobiłeś plan.

To go zatrzymało.

Eleonora podeszła do mnie i położyła na stole mój stary notes z mosiężnym zapięciem.

— Powinnaś to mieć — powiedziała. — Wszystko zaczęło się od tych stron.

Otworzyłam notes. Na pierwszej kartce widniał mój odręczny schemat systemu, który później przyniósł Apex miliony. Na marginesie, obok pierwszej linijki kodu, napisałam przed laty: „Nie chcę firmy, w której ludzie boją się mówić prawdę”.

Spojrzałam na Ryszarda.

— Nie sprzedam udziałów inwestorowi, który zachowa cię na stanowisku.

Mężczyzna w granatowym płaszczu skinął głową.

— Taki był pierwotny warunek, ale możemy go zmienić.

— Nie chcę też zatrzymać firmy dla siebie.

Ryszard zmarszczył brwi.

— Co zamierzasz?

— Utworzę fundusz pracowniczy. Udziały zostaną rozdzielone między ludzi, którzy budowali Apex, gdy ty budowałeś własny kult.

Helena uniosła wzrok.

— To uratuje firmę.

— A ty? — zapytała Eleonora. — Co dostaniesz?

Przesunęłam palcem po mosiężnym zapięciu notesu.

— Prawo do decyzji, kto może jeszcze używać mojego nazwiska.

Ryszard zaśmiał się gorzko.

— Myślisz, że odejdziesz z podniesioną głową? Wszyscy dowiedzą się, że byłaś tylko żoną prezesa.

— Nie. Wszyscy dowiedzą się, że prezes był tylko człowiekiem stojącym na podpisie kogoś innego.

Notariusz rozpoczął odczytywanie dokumentów. Ryszard przerwał mu po kilku zdaniach.

— Mamo, naprawdę wybierzesz ją?

Eleonora spojrzała na niego długo.

— Nie wybieram jej zamiast ciebie. Wybieram prawdę zamiast ciebie, którego udawałeś.

Ryszard odsunął się od stołu. Nie miał już pudełka z prezentem. Leżało na podłodze, pęknięte w połowie, a z jego wnętrza wysunęła się złota bransoletka.

Bianka podniosła ją, obejrzała i odłożyła na blat.

— Tego też nie chcę.

Po podpisaniu dokumentów inwestor odwołał sprzedaż na dotychczasowych warunkach. Ryszard zachował prawo do odprawy, lecz stracił stanowisko, głos w zarządzie i dostęp do rachunków, które przez lata uważał za własne. Bianka wyjechała jeszcze tego samego dnia, zanim zdążyła odebrać rzeczy z jego apartamentu.

Eleonora została przy stole.

— Czy możesz mi wybaczyć, że tak długo milczałam? — zapytała.

Spojrzałam na jej drżące dłonie.

— Nie dzisiaj.

Skinęła głową.

— Rozumiem.

— Ale możesz zacząć mówić.

Podniosła wzrok.

— O czym?

— O wszystkim, co jeszcze trzymasz w szafkach.

Po raz pierwszy tego ranka naprawdę się uśmiechnęła. Nie z ulgą. Z decyzją.

Później zabrałam z domu tylko walizki, notes i mosiężny klucz. Przed wyjściem zatrzymałam się przy dębowym stole, na którym przez lata podpisywano dokumenty bez mojego wiedzenia.

Eleonora podała mi bransoletkę, którą Ryszard kupił dla mnie jako fałszywe przeprosiny.

— Co z nią zrobisz? — zapytała.

Położyłam ją na otwartym notesie, dokładnie na stronie z pierwszym schematem Apex.

— Przetopimy ją na tabliczki z nazwiskami pracowników — odpowiedziałam. — Niech tym razem coś z jego pieniędzy przypomina ludziom, kto naprawdę zbudował tę firmę.

Nazajutrz w sali konferencyjnej pod kryształowymi lampami zawisła pierwsza tabliczka. Nie było na niej nazwiska Ryszarda.

Było siedem nazwisk z pierwszych wypłat, moje nazwisko i jedno zdanie, które napisałam własnoręcznie na odwrocie mosiężnej blaszki:

„Nie stój za cudzym podpisem, jeśli sam stworzyłeś całą historię.”