Uciekłam przed byłym do zaułka, lecz po jednym telefonie przyjechali ludzie, których widok odebrał Felixowi uśmiech

Kiedy obca dłoń zacisnęła się na moim ramieniu, usłyszałam w telefonie spokojny głos: — Nie rozłączaj się. Zaraz tam będę.

Leżałam na mokrym bruku między przepełnionym śmietnikiem a ceglanym murem, a deszcz spływał mi po karku pod kołnierz płaszcza. Od dwudziestu dwóch dni żyłam pod fałszywym nazwiskiem, pracowałam po nocach w małej jadłodajni i zasypiałam z krzesłem wsuniętym pod klamkę. Wystarczyło jednak, że Felix pojawił się przy ladzie z tym swoim uprzejmym uśmiechem, a całe moje kruche poczucie bezpieczeństwa rozsypało się jak szkło.

— Sprawdźcie za śmietnikami — zawołał.

Jego ludzie byli coraz bliżej. Słyszałam chlupot butów i metaliczny zgrzyt przesuwanych pojemników. Dzwoniąc do brata, pomyliłam numer. Zamiast Ryana odezwał się nieznajomy mężczyzna. Powiedziałam mu, że to pomyłka, lecz on odparł:

— Nie rozłączaj się.

— Kim pan jest?

— To nie ma teraz znaczenia. Kto cię ściga?

Wtedy wyszeptałam nazwisko Felixa Keslera. Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Znam go — powiedział.

— Skąd?

— Przesuń się za drugi pojemnik. Włóż telefon do kieszeni i zostaw połączenie otwarte.

— Nie znam pana.

— I nie powinnaś mi ufać.

Światło latarki przecięło mur tuż nad moją głową. Wcisnęłam się mocniej w cuchnące, mokre kartony. W kieszeni czułam mały mosiężny naparstek. Należał do mojej matki i od lat nosiłam go przy sobie, choć nie miałam pojęcia, dlaczego akurat tej nocy ścisnęłam go tak mocno, że wbił mi się w skórę.

— Jest tutaj! — krzyknął ktoś.

Zanim zdążyłam odsunąć się choćby o krok, wielka dłoń wyrwała mnie z kryjówki. Uderzyłam kolanem o bruk, a telefon omal nie wypadł mi z ręki. Szarpałam się, kopałam i ugryzłam napastnika w nadgarstek.

— Ty mała suko! — wrzasnął.

Policzek zapłonął bólem. Przez chwilę widziałam tylko białą plamę i czarne krople deszczu. Potem przede mną pojawił się Felix. Miał na sobie idealnie skrojony płaszcz, a na palcu obracał srebrną zapalniczkę, tę samą, którą kiedyś przykładał do moich rachunków, mówiąc, że papier łatwo płonie.

— Wracamy do domu — powiedział miękko.

— Nie mam domu z tobą.

Jego uśmiech zniknął.

— Zabierzcie ją do samochodu.

Mężczyzna chwycił mnie za płaszcz. W tej samej chwili wąski zaułek rozbłysnął światłami dwóch czarnych samochodów. Zablokowały oba wyjazdy. Drzwi otworzyły się jednocześnie i na deszcz wysiadło pięciu mężczyzn.

Nie nosili mundurów. Nie musieli. Ich milczenie było cięższe niż broń widoczna pod rozpiętymi marynarkami.

Felix cofnął się o krok.

— To nie jest twoja sprawa — powiedział do najwyższego z nich.

Telefon przy moim uchu zaszumiał.

— Olivia — odezwał się nieznajomy. — Spójrz na człowieka z blizną przy lewym oku. Podejdzie do ciebie. Nie uciekaj.

Mężczyzna ruszył przez kałużę. Felix pobladł tak gwałtownie, jakby ktoś zgasił w nim światło.

— Powiedz mu, że nie masz prawa tu być — syknął.

Człowiek z blizną zatrzymał się przede mną i wyciągnął rękę.

— Pani Marshall, proszę oddać telefon. Mój szef chce z panią porozmawiać.

Palce miałam zdrętwiałe, lecz nie puściłam aparatu. W słuchawce usłyszałam niski głos:

— Wstań, Olivio. A potem powiedz Felixowi, że jego noc właśnie się skończyła…

CZĘŚĆ 2

— Wstań, Olivio. A potem powiedz Felixowi, że jego noc właśnie się skończyła…

Podniosłam się powoli. Mokry płaszcz ciążył mi na ramionach, a rozcięte kolano drżało przy każdym ruchu. Mężczyzna z blizną nie dotknął mnie, tylko zasłonił własnym ciałem przed Felixem.

— Kim jest twój szef? — zapytałam.

— Adrian Vale.

To nazwisko nic mi nie mówiło, ale Felix zareagował tak, jakby usłyszał wyrok. Srebrna zapalniczka wypadła mu z dłoni i uderzyła o bruk.

— Nie wciągaj go w to — powiedział.

— Sam go wciągnąłeś, kiedy użyłeś jego numeru — odpowiedział człowiek z blizną.

— Nie wiedziałem, że ona go ma.

Zamarłam.

— Co miałam?

Felix spojrzał na mnie z furią, która natychmiast zastąpiła strach.

— Nic. Jest przerażona. Nie wie, co mówi.

Głos Adriana wciąż brzmiał w telefonie.

— Nie słuchaj go. Przejdź do samochodu po lewej stronie.

— A jeśli nie chcę?

— Wtedy zostaniesz tutaj i Felix spróbuje odzyskać to, co ukryłaś. Wybór należy do ciebie.

Nie pamiętałam, żebym coś ukryła. A jednak podszewka płaszcza ocierała się o biodro w dziwnie sztywnym miejscu. Przypomniałam sobie noc ucieczki. Szyłam wtedy rozdarty rękaw pod lampą w wynajętym pokoju. Wtedy znalazłam w środku cienki, zwinięty pasek papieru, którego nie potrafiłam odczytać, bo był zapisany samymi numerami. Uznałam, że to stary rachunek, i wsunęłam go pod podszewkę, żeby nie zgubić.

— Co on ma na myśli? — spytałam Felixa.

— Olivia, nie rób głupstw. Myślisz, że cię uratują, bo zadzwoniłaś pod zły numer?

— Właśnie przyjechali.

— Adrian Vale nie ratuje ludzi. Kupuje ich lojalność, a potem wystawia rachunek.

Drzwi samochodu otworzył mężczyzna z blizną. W środku pachniało skórą, mokrym drewnem i gorzką kawą. Usiadłam, trzymając ręce na kolanach, żeby nikt nie zauważył, jak bardzo drżą.

Felix podszedł do szyby.

— Posłuchaj mnie — powiedział. — Pojedziesz z nimi, a nigdy nie wrócisz do normalnego życia.

— Z tobą też go nie miałam.

Jego twarz stwardniała.

— Ryan nie odbierze telefonu.

Serce ścisnęło mi się na wspomnienie brata. Felix wiedział, jak trafić w najczulsze miejsce.

— Co mu zrobiłeś?

— Jeszcze nic.

Człowiek z blizną zamknął drzwi, zanim zdążyłam rzucić się na Felixa. Samochód ruszył, a jego sylwetka została za szybą, nieruchoma w żółtym świetle latarni.

— Czy mój brat żyje? — zapytałam.

— Tak — odparł mężczyzna.

— Skąd wiesz?

— Adrian wie.

— A pan?

— Mam na imię Marek.

— Dlaczego Adrian ma prywatny numer, pod który przypadkiem zadzwoniłam?

Marek spojrzał na mnie w lusterku.

— To numer, którego używają tylko ludzie, którzy nie mogą zwrócić się do niego oficjalnie.

— Czyli przestępcy?

— Czasem świadkowie.

Samochód zatrzymał się przed niepozornym budynkiem z cegły, dawnej drukarni przy nabrzeżu. Na ścianie wisiała tabliczka z wyblakłą nazwą zakładu, a w bramie paliła się pojedyncza lampa.

Adrian czekał w środku. Nie wyglądał jak człowiek z opowieści o mafii. Miał ciemny sweter, podwinięte rękawy i bliznę biegnącą od ucha do szczęki. Na stole leżała filiżanka nietkniętej kawy.

— Usiądź — powiedział.

— Najpierw powiedz, gdzie jest Ryan.

— Bezpieczny. Ale jeśli chcesz, żeby taki pozostał, musisz odpowiedzieć na jedno pytanie.

— Jakie?

Adrian wskazał mój płaszcz.

— Co wszyłaś w podszewkę?

W pomieszczeniu zaszeleściły stare gazety. Wtedy zrozumiałam, że Felix nie bał się Adriana z powodu samego nazwiska. Bał się tego, co Adrian wiedział.

Rozprułam podszewkę paznokciem i wyjęłam zwinięty pasek papieru. Adrian nie dotknął go. Spojrzał tylko na liczby, a potem na mnie.

— Tego nie miałaś zobaczyć — powiedział.

— Co to jest?

— Dowód, że Felix okłamał nie tylko ciebie.

W tej chwili na korytarzu rozległ się trzask drzwi. Do pomieszczenia wbiegła młoda kobieta z mokrymi włosami i zakrwawionym rękawem.

— Adrian — wysapała. — Znaleźliśmy Ryana, ale on nie był sam. Felix wysłał kogoś do archiwum.

Adrian podniósł wzrok.

— Kogo?

Kobieta zacisnęła dłoń na ramieniu.

— Martę Lewandowską. Księgową z fundacji. I powiedziała, że jeśli ją znajdziemy, musimy natychmiast zabrać ją do Olivii, bo tylko ona potrafi wyjaśnić, co oznaczają te liczby…

CZĘŚĆ 3

— Martę Lewandowską — powtórzyłam. — Ona żyje?

— Na razie — odpowiedziała kobieta. — Ale musimy ruszać.

Adrian zwinął pasek papieru i wsunął go do metalowej kasetki. Zamek kliknął pod jego palcami.

— Nie — powiedziałam. — Nie oddam tego, dopóki nie powiecie mi prawdy.

— Prawdę usłyszysz w archiwum — odparł Adrian. — Tutaj każdy dodatkowy kwadrans może kosztować Martę życie.

Pojechaliśmy do starego magazynu przy ulicy Fulton. Było kilka minut po drugiej w nocy. W powietrzu wisiał zapach kurzu, oleju i mokrego kartonu. Ryan siedział na odwróconej skrzynce z rękami związanymi plastikową opaską.

— Olivia! — krzyknął.

Rzuciłam się ku niemu. Marek przeciął opaskę scyzorykiem. Mój brat miał rozciętą wargę, ale był przytomny.

— Powiedzieli, że jeśli nie oddasz dokumentu, spalą budynek — wyszeptał.

— Felix?

— Nie. Jakiś starszy mężczyzna. Nazywał go panem Keslerem.

Z końca magazynu dobiegł jęk. Za stertą pudeł znaleźliśmy Martę. Miała związane nadgarstki i zakrwawiony rękaw, lecz kiedy Adrian uklęknął obok niej, odsunęła się od niego z trudem.

— Nie chciałam do ciebie wracać — powiedziała.

— Wiem.

— To przez ciebie wszyscy zginą.

— Powiedz to jej — odparł Adrian, wskazując mnie.

Marta spojrzała na mnie zmęczonymi oczami.

— Felix nie był tylko twoim prześladowcą. Przez trzy lata prowadziłam księgowość jego fundacji. Oficjalnie pomagała kobietom uciekającym przed przemocą. Nieoficjalnie pieniądze znikały z kont, a nazwiska podopiecznych trafiały do ludzi, którzy za nie płacili.

Poczułam zimno pod żebrami.

— Moje nazwisko też tam było?

Marta spuściła wzrok.

— To ty miałaś być kolejną osobą, którą wykorzystał. Kiedy odkryłaś przelewy i zaczęłaś zadawać pytania, Felix postanowił zrobić z ciebie niewiarygodną kobietę. Zadłużoną, niestabilną, agresywną. Dokumenty miały sprawić, żeby nikt ci nie uwierzył.

Ryan zaklął pod nosem.

Adrian otworzył kasetkę i rozłożył papier na skrzyni. Liczby były numerami kont oraz datami. Przy jednym z przelewów widniały inicjały F.K., a przy drugim podpis osoby zatwierdzającej wypłatę.

Marta przyłożyła palec do kartki.

— To jest najważniejsze. Felix podpisał zlecenie przekazania twojego mieszkania i oszczędności fundacji. Chciał ogłosić, że uciekłaś z pieniędzmi. Potem miał przejąć opiekę nad twoim bratem jako rzekomo jedynym członkiem rodziny, który cię zna.

— On chciał zabrać Ryanowi wszystko — powiedziałam.

— I ciebie zamknąć w klinice — dodał Adrian. — Dokument był przygotowany. Brakowało tylko twojego powrotu.

Marta wyciągnęła z kieszeni mały klucz.

— Jest jeszcze coś. Nie wszystkie przelewy robił Felix. Ostatnie zatwierdzał jego ojciec, Leonard Kesler. Felix wykonywał rozkazy, ale pieniądze szły do firmy należącej do Leonarda.

Adrian zesztywniał.

— Leonard wrócił do miasta?

— Dziś wieczorem. I ma przy sobie oryginały umów.

Zanim zdążyliśmy zadać kolejne pytanie, telefon Adriana zadzwonił. Odebrał, słuchał kilka sekund, a jego twarz straciła spokój.

— Co się stało? — spytałam.

Podał mi aparat.

Po drugiej stronie odezwała się kobieta, której głosu nie znałam.

— Olivia Marshall? Jeśli jesteś z Adrianem, odejdź od niego. Wiem, dlaczego naprawdę odebrał twój telefon. I wiem, co zrobił z twoją matką…

Te historie mogą Ci się również spodobać:

Zawiesili mnie głową w dół w środku rezerwatu, lecz gdy wrócili, przywódca nagle przestał się uśmiechać Kiedy mąż wręczył mi papiery rozwodowe po porodzie bliźniąt, spokojnie podpisałam — wtedy jego uśmiech nagle zniknął CZĘŚĆ 4 — Kupiłem osiemnaście ton „odpadów”, a dziewięć lat później właściciel tartaku usłyszał jedno pytanie i nagle zamilkł Przy rodzinnym stole nazwano mnie pasożytem, lecz gdy prawnik poprosił o ciszę, uśmiech teściowej nagle zgasł CZĘŚĆ 4 — Wróciłam do Chicago z bliźniętami, których mój były mąż nigdy nie widział — lecz gdy wysiadł z auta, jego twarz nagle pobladła CZĘŚĆ 4 — Matka odebrała mojemu synowi prawo do nowego roweru, a kiedy odwołałem przyjęcie, mój brat nagle zbladł