CZĘŚĆ 4 — Po ślubie z umierającym ojcem jego córka wręczyła mi pudełko, a gdy je otworzyłam, sąsiadka upuściła filiżankę

CZĘŚĆ 4

Za drzwiami Wiktor przestał udawać, że przyszedł tylko porozmawiać.

— Otwórz, Jan! — wrzasnął. — To dziecko nie ma z nią żadnego pokrewieństwa!

Lena zadrżała tak mocno, że jej zęby stuknęły o siebie.

Przyciągnęłam ją do piersi.

— Nigdzie nie idziesz.

— A jeśli muszę? — spytała.

— Wtedy pójdziemy razem.

Jan spojrzał na mnie ostro.

— Ten wniosek nie ma sensu. Wiktor nie jest rodziną Leny.

Telefon znów zadzwonił. Tym razem na ekranie pojawiło się nazwisko pracownicy ośrodka, pani Celiny.

— Pani Marto, proszę mnie słuchać uważnie — powiedziała. — Wniosek złożono na podstawie oświadczenia mężczyzny, który twierdzi, że Tomasz nie był ojcem Leny.

Lena odsunęła się ode mnie.

— Co to znaczy?

Pani Celina usłyszała jej głos.

— Czy Lena jest obok pani?

— Tak.

— Proszę jej nie przekazywać telefonu. Dokument zawiera również informację, że biologiczny ojciec dziecka żyje i chce przejąć opiekę.

Jan zamknął oczy.

— Tomasz wiedział — powiedział.

— Co wiedział? — spytałam.

— Że ten człowiek wróci.

Wiktor uderzył w drzwi tak mocno, że z sufitu spadł pył.

— Niech pani zapyta Rudzkiego, ile Tomasz zapłacił za to, żeby ukryć prawdziwego ojca! — krzyknął.

Lena zbladła.

Jan wyjął z teczki kolejną kartkę.

— Tomasz nie zapłacił za ukrycie ojca. Zapłacił za odnalezienie go.

— Dlaczego więc go nie sprowadził?

— Bo ten człowiek był w więzieniu za pobicie żony. Tomasz bał się, że kiedyś znajdzie Lenę, jeśli dowie się, że żyje.

Poczułam, jak wszystkie elementy układanki przesuwają się pod moimi palcami. Tomasz nie przemilczał tylko wypadku. Przemilczał też strach, który nosił przy łóżku Leny jak drugie serce.

— Jak się nazywa? — spytałam.

Jan podał mi kopię aktu urodzenia.

Na dole widniało nazwisko: Adrian Król.

Znałam je.

Było na rachunkach, które Tomasz chował w szufladzie. Myślałam, że to firma windykacyjna. Tymczasem Adrian Król od lat przysyłał mu wiadomości i żądał pieniędzy za milczenie.

— Wiktor znalazł Adriana — powiedział Jan. — Chce przejąć Lenę, bo dowiedział się o pieniądzach z odszkodowania. A jeśli ośrodek uzna, że Tomasz ukrywał biologicznego ojca, pani może stracić opiekę.

Lena spojrzała na mnie.

— Czy tata mnie okłamał?

To pytanie bolało bardziej niż cała reszta.

— Tak — odpowiedziałam. — W kilku ważnych sprawach.

— To znaczy, że mnie nie kochał?

— Nie. To znaczy, że bardzo się bał.

— A ty też mnie oddasz, jeśli przyjdzie mój prawdziwy tata?

Kucnęłam przed nią na zimnej podłodze.

— Nie jestem twoją matką dlatego, że podpisałam papier. Jestem nią, bo znam twoją gorączkę, wiem, że nie znosisz skórek od jabłek i że zasypiasz tylko wtedy, gdy drzwi do pokoju są uchylone na szerokość dłoni. Ale nie będę przed tobą ukrywać prawdy. Nigdy więcej.

Wiktor przestał walić w drzwi.

— Pani Marto — powiedziała pani Celina przez telefon — mamy spotkanie jutro o ósmej. Proszę przynieść wszystkie dokumenty.

— Przyjdę.

— I proszę wiedzieć, że do czasu wyjaśnienia sprawy nikt nie zabierze dziecka bez decyzji ośrodka.

Rozłączyłam się.

Jan podszedł do drzwi i otworzył je gwałtownie.

Wiktor stał na schodach w drogim płaszczu. Za nim był wysoki mężczyzna o nieruchomej twarzy. Adrian.

Lena schowała się za mną.

— Przyprowadziłem ojca — powiedział Wiktor.

— Nie — odpowiedziałam. — Przyprowadziłeś człowieka, który chce dostać pieniądze.

Adrian uśmiechnął się krzywo.

— Pani mnie nie zna.

— Znam pańskie podpisy. Mam kopie przelewów, żądań i wiadomości.

Jego uśmiech zniknął.

Wiktor spojrzał na teczkę w mojej dłoni.

— Tomasz nie miał prawa przechowywać tych dokumentów.

— Miał prawo przechowywać wszystko, co dotyczyło jego córki. A pan miał obowiązek naprawić ciężarówkę, zanim wysłał ją pan na górską drogę.

— To był wypadek.

— Nie. To była decyzja.

Jan wyszedł na próg z podpisanym oświadczeniem.

— I mam świadka, który widział, jak pański kierowca dostał polecenie wyjazdu mimo niesprawnych hamulców.

Wiktor odwrócił głowę.

Przy wejściu na stację stała starsza kobieta w roboczym fartuchu. Pani Róża. Była księgową firmy Wiktora i najwyraźniej czekała tam od dawna.

— To ja wpisywałam te naprawy do ksiąg — powiedziała. — I to ja usunęłam je później na pańskie polecenie.

Wiktor zrobił krok w jej stronę.

— Proszę uważać.

— Uważałam przez siedem lat — odparła. — Wystarczy.

Adrian zaklął i ruszył ku Lenie.

Zastąpiłam mu drogę.

— Nie dotknie jej pan.

— Jestem jej ojcem.

— Ojcostwo nie zaczyna się od żądania pieniędzy.

Pani Celina przyjechała po dwudziestu minutach. Nie było krzyku ani widowiska. Były podpisy, pytania i długie oglądanie dokumentów. Lena siedziała przy mnie, ściskając mój kciuk.

Kiedy pani Celina przeczytała zeznanie Róży, spojrzała na Adriana.

— Czy ma pan jakiekolwiek dowody, że przez ostatnie siedem lat interesował się pan dzieckiem?

Adrian milczał przez chwilę.

— Tomasz nie pozwalał mi się z nią widywać.

— A próbował pan wystąpić o widzenie?

Nie odpowiedział.

Pani Celina zamknęła teczkę.

— Do czasu pełnego postępowania Lena pozostaje pod opieką Marty. Wniosek o natychmiastowe odebranie dziecka zostaje odrzucony.

Adrian rzucił mi spojrzenie pełne obietnicy, że to jeszcze nie koniec.

Nie wiedział, że Tomasz zostawił coś więcej niż pieniądze i listy.

W jego testamencie znajdowała się klauzula, która przeznaczała odszkodowanie nie mnie, lecz funduszowi dla rodzin ofiar wypadków spowodowanych zaniedbaniem technicznym. Lena miała otrzymać tylko tyle, ile wystarczy na szkołę i leczenie, a reszta miała pomóc innym ludziom, żeby żadna rodzina nie musiała wybierać między rachunkiem a bezpieczeństwem.

Tomasz nie chciał kupić mi przebaczenia.

Chciał, żebym nie musiała go kupować pieniędzmi.

Następnego dnia rano poszłam z Leną do ośrodka. Zeznałam wszystko. O jego kłamstwach, o spince, o Zosi, o tym, że nie wiem, czy potrafię wybaczyć Tomaszowi, ale wiem, że nie przestanę kochać Leny.

Adrian otrzymał prawo do spotkań wyłącznie pod nadzorem. Po pierwszym spotkaniu Lena wróciła z zaciśniętymi ustami.

— Chcesz o nim porozmawiać? — zapytałam.

— Nie dzisiaj.

— Dobrze.

— Ale chcę wiedzieć coś o Zosi.

Wyjęłam z kieszeni niebieskiego motyla. Przez cały dzień trzymałam go w dłoni tak mocno, że krawędź wbiła mi się w skórę.

— To ona wyciągnęła cię z tamtego samochodu — powiedziałam.

Lena dotknęła odpryśniętego skrzydła.

— Czy dlatego tata mnie wybrał?

— Dlatego cię odnalazł. Mnie wybrał, bo myślał, że będę umiała cię kochać.

— A umiesz?

Spojrzałam na jej włosy. Były potargane, jak wtedy w szpitalu, gdy pierwszy raz podała mi gumkę.

— Nie zawsze umiem dobrze. Ale zawsze będę próbować.

Po południu przyszyłam motyla do czerwonej wstążki i wpięłam go we włosy Leny. Nie po to, żeby zastąpił Zosię. Nie da się zastąpić dziecka.

Po to, żeby Lena znała prawdę o dziewczynce, która trzymała ją za płaszcz, kiedy wokół płonął samochód.

Tydzień później w sali numer cztery odsłonięto tablicę dla ofiar wypadków drogowych. Przyszła pani Róża, Jan, pani Halina i Lena. Na środku wyryto imię Zofii.

Lena stała przed tablicą w czerwonej sukience.

— Mogę powiedzieć coś wszystkim? — spytała.

— Możesz.

Podeszła do mikrofonu. Niebieski motyl drżał przy jej skroni.

— Zosia uratowała mnie, zanim ją poznałam. A Marta została moją mamą, chociaż też o tym nie wiedziała.

Spojrzała na mnie.

— I chcę, żeby wszyscy wiedzieli, że mój tata bał się prawdy, ale prawda i tak znalazła drogę.

Jan spuścił głowę. Pani Róża płakała. Nawet pani Halina odwróciła twarz.

Po uroczystości Lena podeszła do tablicy i położyła pod nazwiskiem Zosi mały rysunek. Był na nim motyl z jednym niedomalowanym skrzydłem i dwie dziewczynki trzymające się za ręce.

— Tę drugą narysowałam dla siebie — wyjaśniła.

— Wiem.

— A pierwszą dla Zosi.

— Wiem.

— Mamo?

— Tak?

— Tata powiedział, że mam dać ci pudełko dopiero wtedy, gdy będę gotowa. Chyba on też nie był gotowy.

Przytuliłam ją mocno.

— Nie był.

Lena odsunęła się i poprawiła mi kołnierz płaszcza. Potem wskazała na motyla.

— Skrzydło nadal jest pęknięte.

— Wiem.

— To dobrze. Wtedy widać, że naprawdę przeżył.

Pod tablicą, pod nazwiskiem mojej córki, niebieski motyl poruszył się przy każdym oddechu Leny.