CZĘŚĆ 4

…Dante nie odpowiedział od razu.

Patrzył na telefon, jakby trzymał w dłoni coś żywego.

— Lorenzo nie żyje — powiedziała Valentina.

— Tak twierdzi akt zgonu — odparł Dante.

Giulia usiadła na pierwszym stopniu. Taca z porcelanową filiżanką leżała obok niej, a herbata ściekała po lnianej serwetce na kamień.

Marco spróbował podnieść pistolet.

Jeden z ochroniarzy kopnął broń pod konsolę.

— Zwiążcie mu ręce — rozkazał Dante.

— Nie możecie mnie zatrzymać — syknął Marco.

— Nie zatrzymujemy cię — powiedziała Valentina. — Zabieramy ci możliwość dalszego kłamania.

Marco spojrzał na mnie.

— Twój ojciec nie był niewinny.

Poczułam, jak coś zaciska się pod żebrami.

— Wiem, że nie był święty. Ale chcę wiedzieć, za co umarł.

Dante zamknął księgę.

— Jedziemy do portu.

— Sam miałeś jechać — przypomniała Valentina.

— Nie sam.

— Nie zabierzesz jej do tego miejsca.

— To jej ojciec zginął. Ma prawo usłyszeć prawdę.

Po raz pierwszy tej nocy Dante nie próbował odsunąć mnie od decyzji. Wziął z szuflady kluczyki do samochodu i położył je na mojej dłoni.

— Jeśli chcesz zostać, zostaniesz. Jeśli pojedziesz, nie będę niczego przed tobą ukrywał.

Spojrzałam na czarną księgę.

— Jadę.

Valentina ruszyła za nami.

— Ja też.

— Oczywiście — powiedziałam. — Skoro już weszłaś do mojego domu w jego koszuli.

Przez sekundę wyglądała, jakby chciała zaprotestować. Zamiast tego zdjęła koszulę i wyjęła z kieszeni drugi przedmiot.

Była to cienka koperta z pieczęcią mojego ojca.

— Nie znalazłam jej w mieszkaniu — powiedziała. — Była wszyta pod podszewkę tej koszuli.

Dante spojrzał na ubranie.

— Koszula leżała w pralni od dwóch dni.

— Nie — odparła Valentina. — Giulia włożyła ją tam specjalnie. Wiedziała, że będę musiała dostać się do wschodniego skrzydła, a Isabella pójdzie za mną.

Giulia podniosła głowę.

— Nie wiedziałam, komu mogę ufać. Wiedziałam tylko, że pani Isabella nie jest częścią rodziny.

To zdanie uderzyło mnie mocniej niż wszystkie wcześniejsze kłamstwa.

Nie byłam częścią rodziny. Byłam kimś z zewnątrz, komu nadal można było powiedzieć prawdę.

Do portu dotarliśmy o 1:28. Deszcz zamienił nabrzeże w czarne lustro. Woda chlupała pod metalowymi pomostami, a światła dźwigów przecinały noc jak blade ostrza.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Ostrzegłem żonę, że odejdę, jeśli opublikuje to zdjęcie — nacisnęła „opublikuj”, a potem nagle przestała się uśmiechać

Czekała tam czarna łódź.

Przy niej stał mężczyzna w długim płaszczu. Miał białe włosy, smukłą laskę i twarz starszą niż na wszystkich rodzinnych fotografiach Dantego.

Lorenzo Moretti.

Dante zatrzymał się kilka kroków przed nim.

— Mój ojciec umarł w klinice w Lugano.

— Twój ojciec upozorował własną śmierć w Lugano — odpowiedział Lorenzo. — To nie to samo.

Valentina uniosła brodę.

— Kazałeś zabić mojego brata.

Lorenzo nie zaprzeczył.

— Twój brat chciał przekazać księgę władzom. Nie rozumiał, że rodziny takie jak nasze nie przetrwają dzięki prawdzie.

— Mój ojciec też chciał ją przekazać — powiedziałam.

Lorenzo spojrzał na mnie.

— Twój ojciec chciał sprzedać informacje konkurencji. Zginął, bo zdradził układ.

Dante otworzył księgę.

— Nie. Zginął, bo odkrył, że pieniądze przeznaczone na ochronę transportów trafiały do Marca, a ty pozwoliłeś mu zbudować własną sieć.

Lorenzo ścisnął laskę.

— Marco był użyteczny.

— Marco zabił ludzi bez twojej zgody — powiedziała Valentina.

— Ludzie, którzy nie umieją odróżnić rozkazu od ambicji, nie powinni prowadzić interesów.

Za plecami Lorenzo pojawił się Marco, którego ochroniarze przywieźli innym samochodem. Miał związane ręce, ale na twarzy triumf.

— Widzisz? — powiedział do Dantego. — On zawsze uważał cię za chłopca. Ja byłem mu potrzebny, bo ty nigdy nie miałeś odwagi.

Dante nie spojrzał na niego.

— Czego chcesz, ojcze?

— Księgi. I podpisu pod przeniesieniem udziałów w porcie.

Lorenzo wyjął z kieszeni dokument.

— Podpiszesz, a Isabella wyjedzie żywa.

Zimno przeszyło mi kark.

Dante wziął dokument. Przeczytał pierwszą stronę, drugą, trzecią.

— To nie jest umowa sprzedaży.

— Jest dokładnie tym, czym musi być.

— Przepisujesz cały majątek na fundację imienia mojej matki.

Lorenzo uśmiechnął się blado.

— Twoja matka zawsze chciała ratować ludzi, których nie dało się uratować.

— A ty chcesz wykorzystać jej nazwisko jako osłonę.

— Chcę, żeby rodzina przetrwała.

Dante spojrzał na mnie.

— Isabella, koperta.

Podałam mu ją.

W środku znajdował się list mojego ojca, datowany na dzień przed jego śmiercią. Nie był długi. Pisał, że odmówił dalszego transportowania pieniędzy dla Morettich. Pisał też, że jeśli coś mu się stanie, mam szukać Giuli, bo tylko ona zna prawdziwy zapis księgi.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Wróciłam z misji i znalazłam ojczyma bez leków, lecz gdy wspomniał o kluczu, moja matka nagle zamilkła

Na końcu napisał jedno zdanie:

„Nie ufaj człowiekowi, który mówi, że robi to dla rodziny.”

Lorenzo przeczytał list i przez chwilę wyglądał na zmęczonego starca, nie na pana całego imperium.

— Mógłbym cię zabić — powiedział do mnie.

— Ale wtedy księga trafi do wszystkich, którzy od lat czekają, aż popełnisz błąd.

To nie był blef. Przed wyjazdem Giulia przekazała kopie dokumentów trzem osobom: zarządcy portu, księgowej fundacji i dziennikarzowi zajmującemu się przestępczością finansową. Jeśli do rana nie dostaną wiadomości, wszystko zostanie ujawnione.

Dante przesłał im wiadomość jeszcze w samochodzie.

Lorenzo zrozumiał, że przegrał nie wtedy, gdy zobaczył księgę, lecz wtedy, gdy księga przestała być jedynym dowodem.

Marco rzucił się na niego.

— Przez ciebie straciłem wszystko!

Lorenzo odsunął się, a Marco wpadł na metalową barierę. Jeden z ochroniarzy przycisnął go do mokrego pomostu.

— Nie przez niego — powiedział Dante. — Przez to, że uwierzyłeś, iż cudzy strach daje ci władzę.

Nie było później widowiskowego procesu ani triumfalnych przemówień. Była noc spędzona w sali zarządu portu, gdzie dokumenty przechodziły z rąk do rąk, a każdy podpis odbierał Morettim kolejną warstwę ochrony. Lorenzo zgodził się przekazać majątek fundacji mojej matki, bo tylko wtedy jego ludzie nie zostali pozbawieni wszystkiego przez wierzycieli i wspólników.

Dante oddał swoje udziały bez negocjacji.

Valentina nie wróciła do niego. Rano podpisała zrzeczenie się wszystkich praw do rodzinnych interesów i wyjechała do Toskanii, żeby otworzyć ośrodek dla kobiet uciekających przed przemocą. Nie przyjęła pieniędzy Morettich. Przyjęła tylko księgę.

— Dlaczego mi ją oddajesz? — zapytałam.

— Bo mój brat i twój ojciec umarli, żeby przestała służyć ludziom takim jak oni.

Dante został w porcie.

Nie poprosił mnie o wybaczenie. Wiedział, że jego milczenie też miało cenę. Zamiast tego oddał mi klucz do sejfu, wszystkie kody i dokumenty galerii.

— Jeśli odejdziesz, zrozumiem — powiedział.

— Nie wiem jeszcze, czy zostanę.

— Wiem.

To była jedyna uczciwa odpowiedź, jaką mógł mi dać.

Przed południem wróciłam do atelier. Na stole leżała czarna koszula Dantego, starannie złożona. Na jednym z macicowych guzików zostało maleńkie pasmo białej nici z podszewki, tej, pod którą Valentina ukryła list.

Wzięłam igłę i rozprułam szew do końca.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — W dniu urodzin córki lekarze weszli do sali przebrani za bohaterów, a potem on uklęknął i nagle pobladł

Wypadła druga kartka.

Nie od mojego ojca.

Od matki Dantego.

„Jeśli Isabella znajdzie ten list, oznacza to, że mój syn wreszcie wybrał prawdę zamiast nazwiska. Oddajcie jej całą księgę.”

Przeczytałam to Dantego na głos.

Stał przy stole, blady i nieruchomy.

— Mama wiedziała? — zapytał.

— Wiedziała wystarczająco dużo.

— A ja nie.

— Nie. Ty tylko miałeś odwagę przestać udawać.