Kiedy osłoniłem pobitą służącą przed bratem, moja narzeczona nagle przestała udawać przerażoną

Kiedy wbiegłem do holu, moja narzeczona właśnie uderzyła Elenę po raz drugi, a mój przyrodni brat trzymał nad nią ciężką brązową rzeźbę.

Była 21:47. Marmurowe ściany mojej rezydencji w Seattle odbijały krzyk tak mocno, że przez sekundę miałem wrażenie, jakby napastników było więcej. Elena klęczała przy schodach. Jej warga była rozcięta, na jasnej sukience widniały czerwone krople, a obie ręce zaciskała na grubym kopertowym pakunku.

— Co wy robicie?! — ryknąłem.

Marcus odwrócił się pierwszy. Miał zaczerwienioną twarz i spocone skronie.

— Julian, odsuń się! Ta dziewczyna włamała się do twojego sejfu!

Victoria poprawiła mankiet jedwabnej bluzki. Jeszcze chwilę wcześniej biła Elenę, a teraz wyglądała jak kobieta, która właśnie uratowała czyjeś życie.

— Chciała ukraść dokumenty i pieniądze z zagranicznych rachunków — powiedziała. — Marcus ją przyłapał.

Stanąłem między nimi a Eleną. Czułem pod podeszwą drobny kawałek rozbitego szkła. Wbił się w skórę, ale nawet tego nie zauważyłem.

— Elena pracuje tu od dwóch lat. Nie dotknęłaby nawet mojego zegarka.

— Właśnie dlatego była idealna — warknął Marcus. — Nikt by jej nie podejrzewał.

Elena podniosła na mnie oczy. Były spuchnięte, pełne paniki.

— Panie Vance, proszę mnie wysłuchać. Nie kradłam niczego.

— Nie zbliżaj się do niego! — syknęła Victoria.

— Próbowałam go uratować — szepnęła Elena. — Oni zamierzają pana zabić tej nocy.

W holu zapadła cisza tak nagła, że usłyszałem tykanie zegara stojącego przy bibliotece. Marcus pobladł. Victoria nie. Jej twarz przez ułamek sekundy pozostała zupełnie nieruchoma, a potem pojawił się na niej wymuszony uśmiech.

— Julian, ona postradała zmysły. Zadzwoń po ochronę.

— Sam zadzwonię — odpowiedziałem, nie odrywając wzroku od brata.

Marcus sięgnął pod marynarkę.

Nie zdążyłem nawet zrobić kroku. Metaliczny trzask przeładowywanej broni przeciął powietrze. Lufa znalazła się kilka centymetrów od twarzy Eleny.

— Puść kopertę — powiedział Marcus. — Albo umrzesz tutaj.

Elena drżała tak mocno, że papier w jej dłoniach szeleścił.

— Julian, nie pozwól mu jej zabrać — wyszeptała.

— Marcus, opuść broń.

— Nie rozumiesz, co trzymasz. Jeśli to przeczytasz, wszystko się skończy.

Victoria cofnęła się pod ścianę. Na jej palcu błysnął pierścionek zaręczynowy, który wybrałem w Paryżu. Kamień odbił zimne światło żyrandola.

— Kochanie — powiedziała cicho — zaufaj mi. Elena chce cię skrzywdzić.

Patrzyłem na kobietę, z którą miałem się ożenić, i nagle przypomniałem sobie wszystkie wieczory, kiedy nalegała, żebym brał tabletki od rodzinnego lekarza. Przypomniałem sobie też, że od tygodni budziłem się z metalicznym smakiem w ustach.

Elena odsunęła kopertę od piersi.

— W środku jest dowód — powiedziała. — Ale nie mogę go panu dać, dopóki oni stoją tak blisko.

Marcus zrobił krok naprzód. Jego palec przesunął się na spust, a Victoria wyciągnęła rękę w stronę pakunku…

CZĘŚĆ 2

…Victoria wyciągnęła rękę w stronę pakunku, lecz wtedy zgasły wszystkie światła.

Stało się to o 21:49. W ciemności usłyszałem trzask przewróconego stolika, krótki jęk Marcusa i szelest materiału. Elena wpadła na mnie, a ja objąłem ją ramieniem, czując pod palcami jej drżące plecy.

— Na ziemię! — krzyknąłem.

Ktoś przesunął się po marmurze. Rozległ się kolejny trzask, potem przekleństwo Marcusa. Znałem układ holu lepiej niż ktokolwiek. Sięgnąłem do ściany i nacisnąłem ukryty przełącznik awaryjny.

Lampy zapaliły się czerwonym światłem.

Marcus leżał na boku przy schodach, a pistolet ślizgał się po posadzce. Elena trzymała w ręku mosiężny stojak na parasole. Musiała uderzyć nim w jego nadgarstek.

— Do gabinetu! — rozkazałem.

— A broń? — zapytała.

— Zostaw ją.

Pobiegliśmy korytarzem. O 21:52 zatrzasnąłem drzwi gabinetu i wsunąłem rygiel. Za ścianą Marcus walił pięścią.

— Julian! Otwórz! Ona cię manipuluje!

Elena oparła się o biurko. Jej oddech był urywany, a na białej serwetce, którą przycisnęła do wargi, pojawiła się świeża plama krwi.

— Dlaczego miałabyś ryzykować dla mnie życie? — zapytałem.

— Bo obiecałam to pani Marcie.

To imię uderzyło we mnie jak wspomnienie z dzieciństwa. Marta Ruiz była główną księgową mojego ojca. Zmarła sześć lat wcześniej, oficjalnie na udar, po tym jak oskarżyła Marcusa o kradzież pieniędzy z fundacji.

— Znałaś Martę?

— Była moją matką.

Za drzwiami Victoria powiedziała spokojnym głosem:

— Julian, nie wiesz, co ona próbuje osiągnąć. Marta została wyrzucona za oszustwa.

Elena otworzyła kopertę. W środku znajdowały się trzy rzeczy: mała butelka z przezroczystym płynem, karta dostępu do podziemnego sejfu i kilka stron zapisanych drobnym pismem.

— Znalazłam to dziś w pralni, w podwójnym dnie kosza na pościel — powiedziała. — Ktoś ukrył tam dokumenty pani Marty.

— Co jest w butelce?

— Nie wiem. Ale próbkę przekazałam lekarzowi, któremu ufała moja matka.

Nagle przypomniałem sobie tabletki w białym pudełku. Leżały zawsze przy mojej filiżance, podawane przez Victorię z tym samym zdaniem: „To na serce, kochanie”.

— Marcus twierdził, że włamałaś się do sejfu. Dlaczego miałabyś mieć kartę dostępu?

— Bo sejf nie został otwarty przez włamanie. Ktoś użył pańskiego odcisku palca, kiedy spał pan po kolacji.

Poczułem chłód w karku.

— Skąd wiesz?

Elena podała mi jedną ze stron. Widniał na niej wykaz przelewów z mojego rachunku firmowego. Kwoty rosły z każdym tygodniem. Przy ostatniej pozycji znajdowała się data: dzisiejsza.

— O północy pański majątek zostanie przeniesiony do funduszu powierniczego — powiedziała. — Beneficjentem jest Victoria.

— To niemożliwe. Nigdy niczego takiego nie podpisywałem.

— Podpis znajduje się na dole.

Za drzwiami zapadła cisza. Zbyt głęboka, zbyt nagła.

Potem rozległ się dźwięk windy. Ktoś wjeżdżał z podziemnego poziomu.

Elena spojrzała na zegar.

— Przyjechał lekarz — szepnęła. — Jeśli zgodził się mówić, za chwilę dowie się pan, dlaczego od miesięcy czuje się coraz gorzej.

Klamka gabinetu zaczęła powoli opadać…

CZĘŚĆ 3

…Klamka gabinetu zaczęła powoli opadać, lecz drzwi otworzyły się od strony korytarza dopiero po chwili. W progu stał doktor Adrian Kessler, blady, z teczką przyciśniętą do piersi.

Była 21:57. Na jego płaszczu lśniły krople deszczu, a prawa dłoń drżała tak silnie, że metalowa klamra teczki stukała o skórę.

— Panie Vance — powiedział. — Musi pan posłuchać do końca.

Marcus pojawił się za nim, trzymając się za nadgarstek. Victoria stała kilka kroków dalej. Jej pierścionek zaręczynowy zniknął z palca.

— Ten człowiek jest naszym lekarzem od piętnastu lat — powiedziała. — Jest chory i zdezorientowany.

Doktor Kessler położył teczkę na biurku.

— Przez ostatnie cztery miesiące podawałem Julianowi środek naparstnicowy w dawkach, które miały wywołać niewydolność serca.

Nie od razu zrozumiałem te słowa. Patrzyłem na niego, słysząc własny puls w uszach.

— Pan mi to podawał?

— Tak. Ale nie z własnej woli.

Victoria ruszyła w jego stronę.

— Adrian, zastanów się, co mówisz.

— Zastanawiałem się codziennie — odpowiedział. — Od dnia, kiedy Marcus przyniósł mi zdjęcia mojej córki wracającej ze szkoły.

Marcus zacisnął szczękę.

— Kłamie.

Doktor wyjął z teczki podpisany formularz i położył go przede mną.

— To pańskie wyniki badań. Oryginał. W dokumentacji rezydencji sfałszowano je tak, aby wyglądało, że cierpi pan na chorobę serca. Victoria kazała mi wystawiać recepty, a Marcus pilnował, żebym nie próbował się wycofać.

Elena podeszła do biurka i rozłożyła kartki znalezione w pralni.

— Moja matka odkryła przelewy — powiedziała. — Zrobiła kopie ksiąg i zostawiła je doktorowi Kesslerowi. Kiedy próbowała powiedzieć o tym pańskiemu ojcu, Marcus doprowadził do jej zwolnienia. Później upozorował jej śmierć jako naturalną.

Marcus uderzył dłonią w biurko.

— Marta była złodziejką!

— Więc dlaczego pański podpis znajduje się na każdym przelewie? — zapytałem.

Marcus spojrzał na kartkę. Z jego twarzy odpłynęła resztka koloru.

Victoria zrobiła krok do tyłu.

— Julian, nie rozumiesz. Twój ojciec zostawił ci wszystko, a mnie traktował jak ozdobę. Miałam zostać żoną właściciela, którego nie mogłam kontrolować.

— Chciałaś pieniędzy.

— Chciałam przetrwać — odparła. — Marcus miał odziedziczyć nazwisko, ale ty zawsze uważałeś go za gorszego.

— To nie był powód, żeby mnie truć.

— Nie miało boleć — powiedziała. — Miałeś umrzeć spokojnie, a wszyscy mieli uwierzyć w wadę serca.

Wtedy doktor wyjął ostatni dokument.

— Jest jeszcze coś. Fundusz powierniczy nie należy do Victorii. Podpisano go na nazwisko Marcusa.

Victoria odwróciła się ku bratu.

— Powiedziałeś, że wszystko będzie moje!

Marcus rzucił się na doktora, lecz Elena zastąpiła mu drogę. Upadła, a jej łokieć uderzył o róg biurka. Chwyciłem Marcusa za kołnierz i przycisnąłem do ściany.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował.

Na ekranie widniała wiadomość od przewodniczącej zarządu: „Podpis elektroniczny przyjęty. Przeniesienie majątku rozpocznie się o północy. Jeśli chce pan je zatrzymać, musi pan przed 22:10 pojawić się osobiście w serwerowni fundacji”.

Spojrzałem na zegar.

Zostało trzynaście minut.

A pod wiadomością pojawiło się drugie zdanie: „Przy okazji, ktoś właśnie użył pańskiego klucza głównego w archiwum śmierci pani Marty…”