CZĘŚĆ 4 — Mąż wręczył mi pozew rozwodowy przed trzystoma gośćmi, a jego kochanka kazała mi wyjść tylnym wejściem — wtedy zbladł

CZĘŚĆ 4

— …twojego nazwiska jako gwarancji dla pożyczki — dokończył Richard.

Słowa zawisły nad stołem jak ciężki dzwon.

Spojrzałam na Damiana.

— Co podpisałeś?

— Niczego nie podpisałem w twoim imieniu.

— Nie pytałam o moje imię. Pytałam, co obiecałeś bankowi.

Mecenas Vale już wybierała numer.

— Zablokujemy przelew, zanim zostanie rozliczony.

— Nie zdążycie — powiedział Damian. — Północ jest za dwadzieścia minut.

Richard odwrócił się do szefa ochrony.

— Zamknąć wszystkie wyjazdy z parkingu. Nikt nie opuszcza hotelu z komputerem ani dokumentami spółki.

— Tato — przerwałam. — Nie chcę, żeby ktoś go zatrzymywał.

Ojciec spojrzał na mnie uważnie.

— Alyssa, jeśli on ucieknie z serwerem, jutro nie będzie już czego ratować.

— Nie ucieknie. On chce, żebyśmy myśleli, że pieniądze są najważniejsze.

Damian zmarszczył brwi.

— O czym ty mówisz?

Wzięłam ze stołu kopię przelewu. Papier pachniał świeżym tonerem. Podrobił mój podpis, ale ktoś popełnił większy błąd: numer rachunku odbiorcy należał do spółki, którą Harold przed chwilą nazwał pustą.

Północny Most.

— Nie próbowałeś ukraść pieniędzy — powiedziałam. — Próbowałeś przenieść prawa do naszego systemu na własną spółkę.

Twarz Damiana stężała.

Harold zbladł.

— W fakturach była klauzula o przeniesieniu praw do oprogramowania. Myślałem, że to tylko zapis księgowy.

— To nie był zapis księgowy — powiedziała Eleanor. — To był plan przejęcia całej technologii.

Chloe patrzyła na Damiana z niedowierzaniem.

— Mówiłeś, że sprzedaż udziałów da ci gotówkę.

— Zamknij się.

— Mówiłeś, że wyjedziemy do Europy.

— Powiedziałem, żebyś się zamknęła!

Jej twarz zmieniła się w jednej chwili. Nie wyglądała już jak kobieta, która śmiała się przy mikrofonie. Wyglądała jak ktoś, kto zrozumiał, że został użyty jako ozdoba przy cudzym przestępstwie.

— To dlatego chciałeś, żebym nosiła ten naszyjnik? — zapytała. — Żeby wszyscy myśleli, że kupujesz mi życie, a nie płacisz za moje milczenie?

Damian ruszył ku niej.

Chloe zdjęła naszyjnik i rzuciła go na stół.

Kamień uderzył o marmur.

— Nie dotykaj mnie.

Wtedy z kieszeni wyjęła małą kartę pamięci.

— Zabrałam ją z jego biura dziś rano. Nie wiedziałam, co na niej jest. Wiedziałam tylko, że kiedy sekretarka zapytała, dlaczego Damian ma kopię mojego paszportu i rachunku bankowego, kazał jej wyrzucić komputer.

Damian ruszył w stronę karty.

Jeden z ochroniarzy zagrodził mu drogę.

— Oddaj to — wysyczał.

— Właśnie dlatego jej nie oddam.

Eleanor włożyła kartę do czytnika przyniesionego przez technika. Na ekranie pojawiły się skany: umowy, listy przelewów, wiadomości od maklera i projekt dokumentu, w którym Damian przenosił prawa do technologii na Północny Most.

Najważniejszy plik nosił datę sprzed czterech miesięcy.

W jego treści znalazło się zdanie: „Po rozwodzie Alyssa nie będzie miała podstaw, by kwestionować własność systemu, ponieważ publicznie nie występowała jako twórczyni”.

Przeczytałam je dwa razy.

Nie dlatego, że bolało.

Dlatego, że wreszcie zrozumiałam, dlaczego tak długo namawiał mnie do milczenia.

Nie wstydził się mnie. Bał się, że ktoś zada pytanie, kto naprawdę zbudował firmę.

Telefon Eleanor zadzwonił.

— Bank potwierdził blokadę przelewu — powiedziała. — Ale mamy jeszcze jedną rzecz. Inwestorzy żądają natychmiastowego spotkania. Twierdzą, że jeśli Alyssa nie przedstawi planu ratunkowego do północy, wycofają finansowanie.

Spojrzałam na ekran pełen cudzych tabel.

Przez lata Damian podpisywał się pod moją pracą. Teraz wszyscy oczekiwali, że pokażę, czy potrafię ją ocalić.

— Zwołajcie spotkanie tutaj — powiedziałam.

— Teraz? — zdziwił się Richard.

— Wszyscy już są.

Pierwszy odezwał się bankier siedzący przy stole inwestorów.

— Pani Sterling, nie znamy pani jako osoby zarządzającej.

— To prawda.

— Skąd mamy wiedzieć, że nie pogrąży pani spółki?

Wyjęłam telefon i otworzyłam aplikację, której Damian nigdy nie widział. Był to pierwotny panel sterowania systemem, zaprojektowany przeze mnie jeszcze przed ślubem. Kod był zapisany w języku, który stworzyłam dla pierwszego prototypu.

— Nie musicie mi wierzyć — powiedziałam. — Wystarczy, że sprawdzicie, czy system rozpozna autora.

Podłączyłam komputer do projektora.

Na ekranie pojawiła się prosta linia polecenia. Wpisałam trzy znaki, które były częścią mojego dawnego znaku autorskiego: żurawia z uniesionym skrzydłem.

System odpowiedział natychmiast.

„Witaj, Alyssa”.

Harold zakrył usta dłonią.

Jeden z inwestorów wstał.

— To pani stworzyła rdzeń systemu?

— Tak.

— A Damian?

— Finansował rozwój i występował publicznie. To wszystko.

Damian roześmiał się nerwowo.

— Nie możecie na podstawie jakiegoś starego prototypu odebrać mi firmy.

— Nie odbieramy — odpowiedział Richard. — Przywracamy właścicielce to, co jej zabrano.

Wtedy wydarzyło się coś, czego się nie spodziewałam.

Jeden z najstarszych inwestorów podszedł do mnie i wyciągnął rękę.

— Widziałem pani pierwszą prezentację trzy lata temu — powiedział. — Damian przedstawił ją jako swoją, ale pamiętam głos kobiety z nagrania próbnego. To był pani głos.

— Dlaczego pan milczał?

— Bo sądziłem, że była pani jego wspólniczką i nie chce rozgłosu. Bałem się, że jeśli zaprotestuję, stracę udział w projekcie.

Jego wyznanie uruchomiło lawinę.

Kolejni ludzie zaczęli mówić. Projektantka interfejsu przypomniała sobie, że wszystkie poprawki przychodziły z prywatnego adresu Alyssy. Kierownik laboratorium pokazał stare zlecenia z moim podpisem. Harold potwierdził, że Damian nakazał mu usuwać moje nazwisko z dokumentów przed spotkaniami z inwestorami.

Damian stał pośrodku sali, a jego własne przyjęcie zamieniało się w świadectwo przeciwko niemu.

Chloe podeszła do mnie.

— Nie oczekuję, że mi wybaczysz — powiedziała.

— Nie prosiłam cię o wybaczenie.

— Wiem. Chcę tylko oddać naszyjnik i zeznawać o tym, co widziałam.

Spojrzałam na klejnot leżący na marmurze.

— Oddaj go funduszowi. To pieniądze firmy.

— A ja?

— Ty zdecydujesz, czy po raz pierwszy zrobisz coś bez pytania Damiana o zgodę.

Skinęła głową i odeszła.

Później, gdy inwestorzy podpisali zgodę na zmianę zarządu, Damian został sam przy scenie. Nie wyglądał już jak człowiek, który wygrał życie. Wyglądał jak aktor, któremu zabrano tekst przed najważniejszą kwestią.

— Alyssa — powiedział.

Nie odwróciłam się.

— Czy pamiętasz, jak powiedziałeś, że nie urodziłam ci dziecka?

Jego usta zacisnęły się.

— Nie chciałem tego powiedzieć.

— Chciałeś zranić mnie tak, żebym podpisała wszystko bez czytania.

— Byłem zdesperowany.

— Byłeś zachłanny.

Przez chwilę patrzył na mnie bez gniewu. W jego twarzy pojawiło się coś, co mogło przypominać żal, ale nie miałam już siły zgadywać, czy jest prawdziwy.

— Co ze mną będzie? — zapytał.

— Stracisz stanowisko, udziały i prawo do korzystania z technologii. Harold przekaże dokumenty doradcom firmy. Bank zdecyduje, co zrobi z pożyczką.

— A ty?

— Ja podpiszę tylko to, co sama przeczytam.

Eleanor podsunęła mi nowy dokument. Tym razem był prosty: powołanie zespołu odbudowy firmy i objęcie przeze mnie funkcji przewodniczącej zarządu.

Podpisałam go własnym piórem.

Nie złotym, które podała Chloe.

Czarnym, z pękniętą skuwką, znalezionym kiedyś w laboratorium przy pierwszym prototypie.

Kiedy skończyłam, Richard położył porcelanowego żurawia obok dokumentu.

— Twoja matka chciałaby to zobaczyć — powiedział.

Dotknęłam figurki.

— Wiem.

Na ekranie za nami wciąż widniał napis: „Witaj, Alyssa”.

A kiedy technik próbował wyłączyć projektor, system odmówił i wyświetlił ostatnią linijkę kodu, tę, którą napisałam po naszym drugim nieudanym poronieniu, siedząc samotnie w laboratorium o trzeciej nad ranem:

„Twórca zawsze wraca po swoje dzieło”.