W dziewiątym miesiącu ciąży mąż kazał mi wsiąść na skuter wodny, a gdy nacisnęłam zegarek, jego uśmiech zniknął

Obudziłam się pod wodą, przywiązana do pędzącego skutera, a pierwszy dźwięk, jaki usłyszałam, należał do kobiety śmiejącej się nad moją głową.

— Trzymaj się mocniej, kochanie! — zawołała Victoria Hayes, odwracając się przez ramię. — Przecież nie chcesz wypaść przed końcem wycieczki.

Jej biały skuter pruł zatokę, a gruba lina holownicza napinała się między nami jak stalowy kabel. Każde szarpnięcie wbijało płótno uprzęży w moje plecy. Nadgarstki miałam spięte plastikowymi opaskami z kierownicą. Dziewięć miesięcy ciąży sprawiało, że nawet zwykły oddech był wysiłkiem. Teraz każdy wdech palił jak rozżarzone szkło.

Woda chlapała mi w twarz. Poczułam smak soli i lekarstwa, które wciąż oblepiało język.

— Victoria! Zatrzymaj się! — krzyknęłam. — Jestem w ciąży!

Odwróciła głowę. Jej okulary przeciwsłoneczne odbiły słońce, ale zobaczyłam kącik ust uniesiony w zimnym uśmiechu.

— To trzymaj się mocniej, Genevieve.

Na pomoście, daleko za nami, stał Julian.

Mój mąż trzymał w dłoni szklankę whisky. Obok niego kręcili się prezesi, inwestorzy i pracownicy jego firmy. Wszyscy patrzyli na wodę. Nikt nie wyglądał na zaskoczonego.

Julian przyłożył lornetkę do oczu.

Widział mnie.

Wiedział, że nie mogę się ruszyć.

Wiedział, że moja ciąża była zagrożona i że lekarz zabronił mi nawet długich spacerów po schodach. Wiedział też, że godzinę wcześniej podał mi dwie białe kapsułki, mówiąc, że to witaminy dla ciężarnych.

— Proszę… — wyszeptałam, gdy kolejny skok skutera poderwał mi brzuch. — Julian, pomóż mi.

Nie opuścił lornetki.

Przed oczami przemknął mi obraz sprzed dwóch godzin. Taras luksusowego ośrodka, muzyka sącząca się z głośników i Victoria stojąca przy moim mężu w białym kostiumie kąpielowym. Zbyt blisko. Zbyt swobodnie.

— Jeden szybki przejazd — powiedziała wtedy. — Chyba nie jesteś z porcelany.

— Moja ciąża jest wysokiego ryzyka — odpowiedziałam.

Julian uśmiechnął się do ludzi przy basenie.

— Masz rację, kochanie. To był głupi pomysł.

Potem pocałował mnie w czoło i podał kapsułki.

Ufałam mu.

To właśnie bolało najbardziej.

Następne szarpnięcie sprawiło, że uderzyłam brzuchem o miękką krawędź skutera. Z gardła wyrwał mi się krzyk. Próbowałam osłonić dziecko ramionami, ale opaski wrzynały się w skórę, a palce drżały bezwładnie.

Wtedy poczułam ciepło spływające po nogach.

Spojrzałam w dół.

Krew mieszała się z krystalicznie czystą wodą.

Przez sekundę ogarnęła mnie panika. Potem przypomniałam sobie zegarek, który ojciec podarował mi przed ślubem. Julian nigdy nie pytał, dlaczego jego koperta nie miała żadnego logo ani dlaczego nie wolno mi było oddawać go do zwykłego zegarmistrza.

Przesunęłam kciukiem po obudowie.

Pod paznokciem znalazłam maleńki przycisk.

Nacisnęłam go.

— Tato… — szepnęłam.

Zegarek odpowiedział cichym trzaskiem.

— Genevieve? — głos ojca pojawił się natychmiast, czysty mimo ryku silników. — Gdzie jesteś?

— Zatoka przy ośrodku Vance’a. Jestem przywiązana do skutera. Krwawię.

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Kto jest z tobą?

Spojrzałam na Victorię, która właśnie zwiększała prędkość.

— Victoria i Julian. Tato, oni próbują nas zabić.

Nie dopytywał. Nigdy nie dopytywał, kiedy słyszał ten ton mojego głosu.

— Trzymaj się. Pomoc już leci.

Kilka minut później niebo zadrżało od wirników. Nad zatoką pojawiły się wojskowe śmigłowce, a z oddali nadpływała jednostka straży przybrzeżnej.

Głośnik huknął nad wodą:

— Wszystkie jednostki natychmiast wyłączyć silniki! Ręce widoczne!

Victoria gwałtownie sięgnęła do hamulca. Jej dłoń zbliżyła się do zwalniacza liny, a mój skuter zaczął obracać się bokiem do fal…

CZĘŚĆ 2

Victoria zacisnęła palce na zwalniaczu liny i szarpnęła nim z całej siły.

Lina puściła.

Mój skuter obrócił się bokiem, a fala uderzyła we mnie tak mocno, że uprząż wbiła mi się pod żebra. Zobaczyłam białe niebo, potem granatową wodę, potem twarz Victorii pochyloną nade mną.

— Co zrobiłaś? — krzyknęła.

Nie miałam siły odpowiedzieć. Brzuch stwardniał, a ból przeszedł przez miednicę jak metalowy pręt. Próbowałam oddychać, lecz każdy oddech kończył się kaszlem.

— Zostaw ją! — ryknął ktoś z helikoptera. — Ręce na kierownicy!

Victoria obejrzała się na śmigłowiec. Załoga opuszczała linę ratunkową, a reflektor przesuwał się po wodzie, zatrzymując na mojej zakrwawionej sukience.

Na pomoście Julian w końcu ruszył.

Nie w stronę łodzi ratunkowej. Pobiegł między budynkami ośrodka, ściskając coś w dłoni.

— Julian! — wrzasnęła Victoria. — Nie zostawiaj mnie!

Nie odwrócił się.

Wtedy zrozumiałam, że nawet ona nie znała całego planu.

— Pomóżcie mi! — krzyknęłam do śmigłowca.

— Proszę zachować spokój! Zaraz panią wyciągniemy!

Ratownik zsunął się po linie i wylądował na moim skuterze. Miał czerwoną torbę przyciśniętą do piersi i plastikową osłonę twarzy pokrytą kroplami wody.

— Jak długo jest pani nieprzytomna?

— Nie wiem. Dostałam… kapsułki.

— Czy dziecko się porusza?

Położyłam dłoń na brzuchu. Nie poczułam nic.

To było gorsze niż ból.

— Nie czuję go — wyszeptałam.

Ratownik przeciął opaski, ale jedna z nich pękła dopiero po trzecim ruchu nożyc. Plastik zostawił czerwone półksiężyce na moich nadgarstkach.

— Musimy panią podnieść.

— Najpierw dziecko.

— Zrobimy wszystko.

— Nie mówcie „wszystko”. Powiedzcie, czy żyje.

Mężczyzna spojrzał na mnie, a jego szczęka napięła się pod osłoną.

— Potrzebujemy natychmiastowego badania.

To nie była odpowiedź.

Przenieśli mnie na nosze, gdy jednostka straży przybrzeżnej podpłynęła do skutera. Wokół kręcili się ludzie w kamizelkach, a śmigłowiec wyrzucał wodę na wszystkie strony. Wciągnięto mnie na pokład, gdzie pachniało paliwem, mokrym tworzywem i środkiem dezynfekującym.

Ojciec odezwał się przez zegarek.

— Genevieve, słyszysz mnie?

— Tak.

— Jestem już w drodze.

— Julian uciekł.

— Wiem.

— Skąd?

— Bo ktoś z jego ochrony próbował właśnie opuścić teren. Moi ludzie go zatrzymali.

Zamknęłam oczy.

— Tato, to nie był wypadek.

— Wiem.

Ratownik przyłożył głowicę aparatu do mojego brzucha. Na ekranie migotały niewyraźne cienie.

— Tętno jest słabe — powiedział do koleżanki. — Przygotować transport lotniczy.

— Co jej podano? — zapytała kobieta.

— Nie wiem. Na miejscu czeka toksykolog.

Wtedy na pokład wprowadzono Victorię. Miała rozcięty łuk brwiowy i mokre włosy przyklejone do policzków. Dwóch strażników trzymało ją za ramiona.

— To ona kazała mi jechać! — zawołała, wskazując na mnie. — Genevieve wszystko zaplanowała, żeby mnie zniszczyć!

Roześmiałam się, choć od tego ruchu przeszył mnie ból.

— Byłam przywiązana do kierownicy.

— To był żart! Julian mówił, że chciałaś zrobić przedstawienie dla inwestorów!

— Victoria — powiedziałam cicho. — Co dokładnie powiedział ci Julian?

Jej twarz zmieniła kolor.

— Nic.

— Powtórz.

— Powiedział, że… że to tylko próba charakteru.

— A kapsułki?

Victoria spojrzała na ratowników.

— Jakie kapsułki?

Drzwi kabiny otworzyły się gwałtownie. Wszedł mężczyzna w mokrym mundurze, z teczką zabezpieczoną przezroczystą folią.

— Pani Vance — powiedział. — Znaleźliśmy coś w gabinecie pani męża. I jeśli to jest to, co podejrzewamy, proszę przygotować się na wiadomość, która zmieni nie tylko jego życie…

CZĘŚĆ 3

— Proszę powiedzieć, co znaleźliście — zażądałam.

Mężczyzna w mokrym mundurze postawił teczkę na metalowej ławce. Na jej brzegu widniała pieczęć zabezpieczająca, a krople wody spływały po folii jak cienkie, przezroczyste żyłki.

— W gabinecie Juliana Vance’a znaleźliśmy pudełko z lekami, notatkę dla pani lekarza i kopie dokumentów finansowych — powiedział. — Jedna z kapsułek została już przekazana do analizy. Wstępny wynik wskazuje na środek uspokajający w dawce niebezpiecznej dla kobiety w ciąży.

Victoria potrząsnęła głową.

— Nie wiedziałam o żadnych lekach.

— Ale wiedziałaś, że Genevieve miała zostać przywiązana do skutera — odpowiedziałam.

— Julian powiedział, że to będzie nagranie reklamowe. Mieliście przepłynąć kilkaset metrów, a potem on miał udawać, że cię ratuje.

— Dlaczego mnie uśpił?

Victoria otworzyła usta, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Ojciec odezwał się przez zegarek:

— Genevieve, skup się na oddychaniu.

— Nie mogę. Muszę wiedzieć.

Mężczyzna wyjął z teczki kopię umowy. Podpis mojego męża znajdował się na dole, pod nim zaś mój podpis.

Tyle że nie był mój.

— To dokument przenoszący większość udziałów w firmie Vance Logistics na fundusz kontrolowany przez Juliana — wyjaśnił. — Data jest sprzed trzech tygodni. Pani podpis został poświadczony przez notariusza, który od wczoraj nie odbiera telefonu.

Wpatrywałam się w krzywe litery mojego nazwiska.

Przez dziesięć lat Julian wierzył, że jestem po prostu żoną mężczyzny prowadzącego podupadającą firmę. Nie wiedział, że pieniądze, które ratowały jego kontrakty, pochodziły z rodzinnego funduszu. Nie wiedział, że mój ojciec był admirałem, który dowodził operacjami, o których nie pisano w gazetach. Nie wiedział, że moja matka kontrolowała majątek większy niż jego całe przedsiębiorstwo.

Chciałam tylko sprawdzić, czy kocha mnie bez dostępu do tego świata.

Teraz trzymałam dowód, że chciał dostać wszystko.

— Dlaczego potrzebował mojego podpisu? — spytałam.

— Żeby przejąć środki z funduszu po narodzinach dziecka. Pani małżeńska umowa przewidywała dodatkową ochronę majątku. Gdyby uznano panią za niezdolną do podejmowania decyzji albo gdyby doszło do śmiertelnego wypadku, kontrola przechodziła na pełnomocnika wskazanego przez panią.

— Kogo wskazałam?

Mężczyzna spojrzał na zegarek.

— Juliana.

Poczułam, jak zimno rozlewa się po dłoniach.

Victoria cofnęła się o krok.

— Nie powiedział mi, że chciał ją zabić. Powiedział, że potrzebuje pieniędzy i że po wszystkim Genevieve trafi do szpitala, ale przeżyje.

— Po wszystkim? — powtórzyłam.

— Miałeś tylko doprowadzić do wypadku — dodała Victoria, patrząc w stronę korytarza. — Tak mówił.

Drzwi otworzyły się. Ojciec wszedł do kabiny w granatowym mundurze, a za nim moja matka. Włosy miała wilgotne od morskiej bryzy, lecz jej twarz była spokojna.

— Wystarczy — powiedziała do Victorii.

— Pani Vance, ja nie chciałam…

— Chciałaś dostać awans i miejsce u boku mojego zięcia. Dostałaś coś innego.

Matka podała mi cienką teczkę.

— Genevieve, znalazłam oryginał pełnomocnictwa. Julian podmienił ostatnią stronę. Ale nie to jest najgorsze.

Otworzyłam dokument.

Na dole widniał podpis mojego ojca, którego nigdy nie składał.

— Kto to podpisał?

Matka spojrzała w stronę kabiny medycznej, gdzie ratownicy walczyli o rytm serca mojego dziecka.

— Osoba, której Julian ufał bardziej niż tobie. I właśnie zadzwoniła, prosząc o spotkanie…