CZĘŚĆ 4 — Po narodzinach bliźniaczek mąż kazał mi usunąć rzeczy pasierba, lecz gdy pokazałam mu telefon, jego matka zbladła

CZĘŚĆ 4

Mężczyzna w brązowym płaszczu zatrzymał się przy łóżku.

— Nazywam się Martin Hale. Otrzymałem zgłoszenie dotyczące bezpieczeństwa noworodków.

Marilyn stanęła za nim z miną kobiety, która przyszła odebrać płaszcz z pralni, a nie rozdzielić rodzinę.

Derek zrobił krok w jej stronę.

— Mamo, powiedziałaś, że to tylko rozmowa.

— To jest rozmowa — odpowiedziała. — Jeśli Claire nie ma nic do ukrycia, nie ma się czego bać.

Poczułam metaliczny smak w ustach.

— Panie Hale, proszę sprawdzić dokumenty, zanim zacznie pan oceniać moją zdolność do opieki. Mam świeżo pooperacyjną ranę, ale jestem przytomna, a dzieci są pod stałą obserwacją lekarzy.

Martin otworzył teczkę.

— Otrzymałem informację, że matka jest pod wpływem leków, nie rozpoznaje potrzeb dzieci i odmawia ojcu kontaktu.

— Kto to zgłosił? — spytała Julia.

— Zgłoszenie wpłynęło z numeru należącego do krewnej ojca.

Marilyn uniosła brodę.

— Zrobiłam to, bo nikt inny nie miał odwagi.

— Odwagi do czego? — zapytałam. — Do wyrzucenia rzeczy dziesięcioletniego chłopca, kiedy jego macocha leżała po operacji?

Jej usta zacisnęły się w cienką linię.

— Ethan sam nie chce z tobą mieszkać.

— To nieprawda — powiedział Ethan.

Słowa wyszły z niego cicho, ale wyraźnie.

Marilyn spojrzała na niego z udawanym smutkiem.

— Kochanie, jesteś zdezorientowany. Dorośli próbują ci pomóc.

— To ty robiłaś zdjęcia mojej szafy — odpowiedział.

Marilyn drgnęła.

Julia wyjęła telefon i pokazała Martinowi fotografię z odbiciem pękniętego bursztynowego pierścienia.

— To nie jest dowód sam w sobie — powiedział Martin.

— Nie musi być — odezwała się Dana z głośnika. — Mam dowody, które nie zależą od pierścienia.

Przesłała plik na telefon Julii. Były tam kopie wiadomości, rachunki, oświadczenie Marilyn i przelew z konta firmowego Dereka na rachunek kancelarii, która przygotowała dokumenty.

Przy przelewie widniał opis: „plan rodzinny”.

Martin przeczytał pierwszą stronę i zmarszczył brwi.

— Panie Whitmore, czy podpisał pan ten wniosek?

Derek otworzył usta.

— Nie wiedziałem, co dokładnie podpisuję.

— Podpisał pan własnym nazwiskiem.

— Mama powiedziała, że to formularz dotyczący opieki po porodzie.

Marilyn odwróciła się gwałtownie.

— Nie zrzucaj tego na mnie. To ty chciałeś mieć dom.

Jej słowa spadły na salę jak ciężki przedmiot.

Derek spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Powiedziałaś, że wystarczy pozbyć się Ethana z domu i przekonać Claire do sprzedaży.

— Powiedziałam, że musisz przestać być słaby.

— Powiedziałaś, że jeśli Claire zostanie uznana za niestabilną, wszystko będzie prostsze.

Martin zamknął teczkę.

— Proszę państwa, nie będę podejmował decyzji na podstawie oświadczenia, które zawiera sprzeczne informacje i niepotwierdzoną opinię medyczną. Dzieci pozostają z matką. Sprawa zostanie przekazana do dalszej oceny.

Marilyn pobladła.

— Nie możecie tak po prostu zabrać mi wnuków.

— Nikt ich pani nie zabiera — odpowiedział Martin. — Ale nie wolno pani wykorzystywać zgłoszenia do przejęcia kontroli nad rodziną.

Derek usiadł na krześle. Wyglądał, jakby nagle zabrakło mu kości.

Ethan nie patrzył na niego.

Patrzył na mnie.

— Czy ja naprawdę miałem zostać wysłany do mamy? — zapytał.

Julia uklękła obok niego.

— Możesz mieszkać ze mną, jeśli tego chcesz. Ale nikt nie będzie już podejmował tej decyzji za ciebie.

Ethan pokręcił głową.

— Chcę wrócić do Claire.

Derek poderwał głowę.

— Synu…

— Nie teraz — przerwał mu Ethan. — Najpierw muszę wiedzieć, czy moje rzeczy nadal są w garażu.

Te słowa były dla mnie trudniejsze niż wszystko, co wydarzyło się wcześniej. Chciałam go przytulić, ale nie chciałam podejmować za niego kolejnej decyzji.

— Są — powiedziałam. — I wrócą do twojego pokoju.

— A jeśli tata znowu je wyniesie?

Spojrzałam na Dereka.

— Wtedy nie będziesz musiał pytać, czy możesz powiedzieć prawdę.

Derek spuścił wzrok.

Tego wieczoru Julia zawiozła go do siebie. Nie chciała, żeby Ethan wracał do domu z człowiekiem, który jeszcze rano udawał, że nic się nie stało. Marilyn próbowała zabrać swoje dokumenty, lecz Dana wcześniej wysłała ich kopie na kilka niezależnych adresów. Nie mogła już cofnąć tego, co zrobiła.

Największy zwrot przyszedł jednak następnego dnia.

Kiedy pielęgniarka przyniosła mi wydruk historii leków, zobaczyłam podpis lekarza pod rzekomym zaświadczeniem. Znałam to nazwisko. Doktor Samuel Price był lekarzem, który prowadził mojego ojca przed śmiercią. Od lat nie pracował w Indianapolis.

Dana odnalazła go jeszcze tego samego popołudnia.

Okazało się, że Marilyn skopiowała jego dawny podpis z dokumentu medycznego, który znalazła w naszym domu. Nie tylko próbowała odebrać mi dzieci. Fałszowała opinię lekarza, by nadać swojemu kłamstwu ciężar, którego samo nie miało.

Derek dowiedział się o tym od Dany.

— Nie wiedziałem o podpisie — powiedział.

— Ale wiedziałeś o wszystkim, co miało go poprzedzić — odpowiedziałam.

Spotkaliśmy się trzy dni później w pokoju Ethana. Nie w szpitalu. Nie przy łóżeczkach bliźniaczek. W jego pokoju, między pustą ścianą po zdjętych zasłonach a kartonami z klockami.

Drewniana tabliczka z jego imieniem leżała na biurku. Była porysowana od upadku, ale srebrny dinozaur wciąż trzymał się rogu.

Derek stanął w progu.

— Mogę wejść?

Ethan spojrzał na mnie.

— To jego pokój — powiedziałam. — On decyduje.

Chłopiec długo nic nie mówił.

— Możesz wejść, ale nie dotykaj moich rzeczy.

Derek wszedł.

Usiadł na podłodze, ponieważ Ethan nie wskazał mu krzesła.

— Przepraszam — powiedział.

Ethan zacisnął palce na brzegu biurka.

— Za co?

— Za wiadomości. Za pokój. Za to, że pozwoliłem mamie mówić, że jesteś mniej ważny.

— Nie pisałeś tych wiadomości.

— Nie.

— Ale wiedziałeś, że mam się bać.

Derek zamknął oczy.

— Wiedziałem, że mama z tobą rozmawia. Widziałem, jak bierze twój telefon. Powinienem był ją zatrzymać.

— Dlaczego tego nie zrobiłeś?

Derek spojrzał na mnie, a potem na syna.

— Bo bałem się stracić dom. Firma upadała. Myślałem, że jeśli wszystko będzie zapisane na mnie, uratuję was przed długami.

— Nie uratowałeś nas — powiedział Ethan. — Zrobiłeś ze mnie powód, dla którego Claire miała wyglądać źle.

Derek skinął głową.

— Masz rację.

Nie próbował się bronić. Nie dlatego, że nagle stał się innym człowiekiem. Po prostu wszystkie wymówki zostały już spisane na papierze i nie dało się ich wypowiedzieć bez usłyszenia własnego kłamstwa.

Ustaliliśmy, że Derek wyprowadzi się do wynajętego mieszkania, a dom zostanie sprzedany, by spłacić jego zobowiązania. Zanim jednak to nastąpiło, przepisał na mnie swój udział, który wcześniej próbował wykorzystać przeciwko mnie. Nie zrobił tego z hojności. Zrobił to, ponieważ Dana ujawniła prawdziwe źródło pieniędzy: większość rat za dom płaciłam ja, z pensji i oszczędności po ojcu.

Marilyn straciła dostęp do wnuka, dopóki terapeuta rodzinny nie uznał, że potrafi przebywać przy nim bez nacisku i manipulacji. Pierwsze spotkanie odbyło się w obecności Julii.

Marilyn przyniosła Ethanowi nowe zasłony.

Granatowe. Z planetami.

Chłopiec nawet ich nie rozpakował.

— Nie potrzebuję rzeczy — powiedział. — Potrzebuję, żebyś nie pisała do mnie cudzych wiadomości.

Marilyn usiadła ciężko na krześle.

— Chciałam, żebyś miał pewność, że twój tata wybierze ciebie.

— To ty kazałaś mu wybierać.

Nie odpowiedziała. Tym razem odpowiedź nie była jej potrzebna, żeby zrozumieć, co zrobiła.

Tydzień później Grace i Nora wróciły do domu. Ethan sam ustawił ich łóżeczka w pokoju, który wcześniej miał być gabinetem. Na drzwiach jego sypialni powiesił tabliczkę, ale dodał pod swoim imieniem trzy małe gwiazdy.

— To dla nich — wyjaśnił.

— Myślałam, że nie chcesz, żeby zajęły twój pokój.

— Nie zajmą. To ja pokażę im, gdzie mieszkam.

Wieczorem Derek przyszedł zobaczyć córki. Stał przy łóżeczkach, lecz nie wyciągał rąk, dopóki nie zapytałam Ethana, czy chce, żeby ojciec został.

— Może zostać pięć minut — zdecydował chłopiec. — Ale potem ma odebrać swoje pudła.

Derek uśmiechnął się smutno.

— Dobrze.

Kiedy wychodził, zatrzymał się przy biurku. Zobaczył starą kartkę z napisem „NAJLEPSZY STARSZY BRAT”. Claire pomogła Ethanowi skleić ją przezroczystą taśmą, choć pęknięcie wciąż było widoczne.

— Mogę ją zabrać? — spytał Derek.

Ethan pokręcił głową.

— Nie. To moja.

Derek skinął głową i wyszedł.

Ethan wsunął kartkę do ramki, którą zrobił z kawałka drewna znalezionego w garażu. Potem zaniósł ją do pokoju bliźniaczek i postawił między łóżeczkami.

Grace poruszyła palcami przez przezroczystą ściankę.

Nora odpowiedziała cichym westchnieniem.

Ethan pochylił się nad nimi i powiedział:

— Jestem waszym bratem. Ale najpierw musicie wiedzieć, że ten pokój nie zabrał mi mojego.