Zobaczyłam siostrę w ramionach narzeczonego podczas gali, a gdy wróciłam do domu, jego twarz nagle straciła kolor

Moja siostra zamknęła drzwi sali bankietowej dokładnie wtedy, gdy ręka Kellenna zsunęła się z jej włosów na kark.

Stałam w korytarzu hotelu, z trzema palcami opartymi o chłodne drewno, i przez krótką szczelinę widziałam wszystko. Anthia wtulała się w mojego narzeczonego tak, jakby znała kształt jego ciała lepiej ode mnie. Jej dłoń spoczywała na jego piersi. Kellen pochylał się nad jej uchem.

— Nie możesz jej tego powiedzieć — szepnęła Anthia.

— Ona i tak się dowie — odparł.

Głos miał cichy, napięty. Nie brzmiał jak głos człowieka przyłapanego na zdradzie. Brzmiał jak głos kogoś, kto próbował powstrzymać katastrofę.

Nie usłyszałam jednak nic więcej, bo orkiestra rozpoczęła kolejny utwór, a ciężkie drzwi zamknęły się przede mną.

Moja dłoń opadła na brzuch. Siedem tygodni. Dwoje dzieci, jak powiedziała lekarka podczas badania dwa dni wcześniej. Kellen jeszcze o tym nie wiedział. Przyjechałam z Halifaxu do Toronto przez trzy godziny ulewnego deszczu, żeby powiedzieć mu po gali, że za dziewięć miesięcy nasze życie zmieni się na zawsze.

Miałam nawet przygotowany drobiazg. W kieszeni płaszcza trzymałam małe, wełniane skarpetki, zrobione przez pacjentkę z oddziału noworodkowego. Jedna była kremowa, druga żółta. Kellen żartował kiedyś, że nasze dzieci będą musiały nauczyć się rozpoznawać swoje rzeczy po kolorze, bo on nigdy nie zapamięta, co do kogo należy.

Teraz ten żart wbijał mi się w serce jak szkło.

Nie weszłam do sali. Nie krzyknęłam. Nie pozwoliłam, żeby setki gości zobaczyły, jak rozpada się kobieta, która jeszcze przed chwilą wierzyła, że jest kochana.

Przeszłam przez hol, odebrałam płaszcz i wyszłam na ulicę. Pracownik szatni podał mi mosiężny żeton.

— Straszna noc na drogę — powiedział. — Pod Oshawa podobno całe pasy są zalane.

— Dziękuję.

Mój głos zabrzmiał obco.

W garażu za hotelem wsiadłam do starej hondy i ruszyłam na wschód. Deszcz uderzał w szybę tak mocno, że wycieraczki nie nadążały. Nie płakałam. Lekarka zajmująca się urazami noworodków wie, że ciało czasem odcina ból, żeby człowiek mógł przeżyć pierwsze minuty.

Trzy dni wcześniej Anthia zadzwoniła do mnie wieczorem.

— Kellen jest niebezpieczny — powiedziała miękko. — Tacy mężczyźni zawsze mają pokoje, do których nie dostaniesz klucza.

— Jesteś zazdrosna? — zaśmiałam się wtedy.

— Próbuję cię ochronić.

Teraz rozumiałam to inaczej. Nie ostrzegała mnie przed nim. Zajmowała miejsce obok niego.

O trzeciej nad ranem, na pustym odcinku autostrady za Brockville, telefon zaczął wibrować w uchwycie. Na ekranie pojawiło się imię Kellen. Po chwili drugie połączenie.

Zjechałam na pobocze. Patrzyłam na telefon, aż przestał dzwonić.

— Amara, odbierz — powiedział w nagranej poczcie głosowej. — To nie jest to, co widziałaś.

Wyłączyłam aparat i schowałam go do schowka. Wtedy zauważyłam kopertę wsuniętą pod wycieraczkę po stronie pasażera. Nie było na niej nazwiska. Tylko moje inicjały i godzina: druga czterdzieści.

Wyciągnęłam rękę. Papier drżał między moimi palcami. Zanim zdążyłam otworzyć kopertę, za mną rozbłysły reflektory czarnego samochodu, a jego kierowca wysiadł i zaczął iść w moją stronę…

CZĘŚĆ 2

…Mężczyzna zatrzymał się kilka kroków od hondy. Miał mokry kapelusz, ciężkie buty i twarz, której nie znałam.

— Pani Amara Vale? — zapytał.

Nie odpowiedziałam. Koperta leżała na moich kolanach, a moja ręka zaciskała się na niej tak mocno, że papier przeciął mi skórę.

— Nie chcę pani skrzywdzić — dodał. — Proszę tylko tego nie otwierać przy drodze.

— Skąd pan zna moje imię?

— Od człowieka, który od dwóch godzin próbuje panią znaleźć.

Kellen.

Serce uderzyło mi pod żebrami. Mężczyzna wskazał czarny samochód.

— Nazywam się Tomas Reed. Pracuję dla fundacji państwa Morrowów. Widziałem, co wydarzyło się w hotelu.

— Widział pan, jak mój narzeczony obejmował moją siostrę?

— Widziałem, że pani wyszła. To nie to samo.

— Dla mnie wystarczyło.

Próbował podejść bliżej, lecz nacisnęłam klakson. Dźwięk odbił się od mokrego asfaltu.

— Niech pan się cofnie.

— Dobrze. Ale proszę zrozumieć, że ta koperta może zdecydować, czy pani i dzieci będą bezpieczni.

Zamarłam.

— Jakie dzieci?

Tomas spojrzał na mój brzuch, choć pod płaszczem nic nie było widać.

— Kellen powiedział, że pani jest w ciąży.

Krew odpłynęła mi z twarzy.

— Skąd on mógł wiedzieć?

— Nie wiedział. Zgadł. Pani siostra wspomniała o tym podczas rozmowy z jego ojcem.

To było niemożliwe. Anthia nie znała wyników badań. Nikomu ich nie powiedziałam.

Mężczyzna podał mi wizytówkę i odsunął się do samochodu.

— Jeśli chce pani poznać całą prawdę, jutro o dziewiątej rano proszę przyjechać do przychodni przy ulicy Queen. Proszę nie mówić o tym siostrze.

— A jeśli nie przyjadę?

— Wtedy Kellen będzie walczył sam. I może przegrać coś, czego nie da się odzyskać.

Odjechał, zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie.

Dojechałam do nadmorskiego domu mojej przyjaciółki Nadii tuż po świcie. Spała na kanapie w salonie, owinięta kocem. Kiedy zobaczyła moją twarz, zerwała się na równe nogi.

— Amara, co się stało?

— Widziałam Anthię z Kellenem.

— Razem?

— W jego ramionach.

Nadia przez chwilę milczała, a potem zabrała mi kluczyki.

— Nie będziesz teraz prowadzić.

— Nie mam dokąd wracać.

— Masz mnie.

Usiadłam przy stole. Na blacie stała filiżanka z pękniętym uchem, pełna zimnej kawy. Patrzyłam na nią i próbowałam oddychać.

— Jestem w ciąży — powiedziałam.

Nadia uklękła przede mną.

— Kellen wie?

— Nie.

— A twoja siostra?

— Też nie powinna.

Telefon Nadii zadzwonił o ósmej trzydzieści. Numer był zastrzeżony. Odebrała, włączyła głośnik.

— Pani Vale? — odezwał się kobiecy głos. — Proszę nie spotykać się z Tomasem Reedem. On pracuje dla człowieka, który chce odebrać pani dzieci.

— Kim pani jest? — zapytałam.

— Kimś, kto wie, dlaczego Anthia była w jego ramionach.

— Proszę powiedzieć teraz.

— Nie przez telefon. Przyjedź sama do starej przystani o jedenastej. Jeśli przyprowadzisz Kellenna, odejdę.

Połączenie się urwało.

Nadia chwyciła mnie za nadgarstek.

— Nie możesz tam jechać.

— Muszę.

— To może być pułapka.

— Wszystko już nią jest.

O jedenastej stałam przy przystani, gdzie wiatr szarpał blaszanym dachem, a mokre liny uderzały o słupy. Kobieta czekała w cieniu magazynu. Miała siwe włosy, granatowy płaszcz i małą metalową kasetkę.

— Nazywam się Celia Morrow — powiedziała. — Jestem matką Kellenna.

— Dlaczego pani mnie tu wezwała?

Celia podniosła kasetkę.

— Bo pani siostra kłamie od pięciu lat. A ja mam dokument, którego Anthia nie zdołała zniszczyć.

Zanim otworzyła zamek, na końcu pomostu pojawiła się Anthia. Trzymała dłoń na brzuchu i patrzyła na mnie z wyrazem twarzy, którego nie potrafiłam odczytać.

— Amara — powiedziała. — Jeśli otworzysz tę kasetkę, Kellen przestanie być jedyną osobą, którą możesz jeszcze uratować…

CZĘŚĆ 3

…Anthia ruszyła ku nam, lecz Celia zastąpiła jej drogę.

— Zostań tam — powiedziała.

— Mamo, nie masz prawa.

— Mam prawo po tym, co zrobiłaś.

Deszcz spływał z daszka magazynu cienkimi strużkami. Czułam zimno w dłoniach i gwałtowne ruchy dzieci pod sercem, jakby mój własny organizm ostrzegał mnie przed każdym kolejnym słowem.

— Co jest w kasetce? — zapytałam.

Celia wyjęła plik papierów związanych czerwoną wstążką.

— Umowa założenia fundacji. Oraz lista przelewów.

Anthia roześmiała się krótko.

— To niczego nie dowodzi.

— Na pierwszej stronie jest twój podpis — odparła Celia. — Złożyłaś go pięć lat temu, kiedy Kellen próbował ujawnić, że twój mąż wyprowadza pieniądze z fundacji.

Spojrzałam na Anthię.

— Twój mąż?

— Były mąż — syknęła.

Celia podała mi dokument. Podpis Anthii widniał pod zdaniem, które zmroziło mi krew: „W przypadku zagrożenia życia Kellenna Morrowa jego siostra Amara Vale zostanie wyłączona z wszelkich działań ochronnych i otrzyma fałszywą informację o jego zdradzie”.

— To niemożliwe — szepnęłam.

— Kellen odkrył, że mój zięć płacił ludziom za śledzenie go — powiedziała Celia. — Anthia podpisała plan, który miał ukryć Kellenna przed nimi. Miała udawać jego kochankę, żeby odciągnąć uwagę od prawdziwej trasy jego ucieczki.

— A ja? — zapytałam.

Anthia zacisnęła usta.

— Miałaś zostać z dala od tego.

— Więc pozwoliłaś mi zobaczyć was w hotelu?

— Kellen miał tam spotkać człowieka, który go śledził. Chciałam, żebyś uwierzyła w zdradę i wyjechała. Wiedziałam, że jeśli będziesz przy nim, wykorzystają cię.

— Wiedziałaś o ciąży? — zapytałam.

Tym razem Anthia nie odpowiedziała.

Celia wyjęła drugi dokument. Była to kopia wiadomości z kliniki, podpisana przez recepcjonistkę, która pracowała tam pod fałszywym nazwiskiem.

— Anthia zdobyła twoje wyniki — powiedziała. — Wiedziała, że spodziewasz się bliźniąt. Przekazała informację ludziom, przed którymi Kellen uciekał.

Cofnęłam się o krok.

— Dlaczego?

Anthia podeszła bliżej. Jej twarz była mokra od deszczu albo łez.

— Bo zagrozili, że zabiją ciebie i dzieci, jeśli Kellen nie odda im ksiąg fundacji. Chciałam, żebyś znienawidziła go na tyle, by zniknąć. Nie wiedziałam, że ktoś zostawi ci tę kopertę.

— Kellen wiedział?

— Wiedział o planie. Nie wiedział, że zobaczysz nas wtedy. Kiedy wyszłaś, chciał za tobą jechać, ale jego samochód został zablokowany.

— Przez kogo?

Celia wyjęła z kasetki mały klucz i kartkę z adresem.

— Przez człowieka, którego Kellen uważał za sprzymierzeńca. Jego wspólnika, Victora Hale’a.

W tej samej chwili telefon Celii zadzwonił. Odebrała. Słuchała kilka sekund, a potem podała mi aparat.

— Amara — powiedział Kellen. Oddychał ciężko. — Victor zabrał dokumenty z mojego biura. Jeśli masz kasetkę, uciekaj z przystani.

— Gdzie jesteś?

— W klinice świętej Anny. Anthia została ranna.

Spojrzałam na siostrę. Dopiero wtedy zauważyłam ciemną plamę na jej płaszczu.

— Co się stało?

Kellen milczał przez moment.

— Victor dowiedział się, że Celia ma oryginał umowy. I właśnie jedzie po was…