CZĘŚĆ 4 — Podczas mojego ślubu narzeczona oblała moją matkę wodą, a kiedy zdjąłem obrączkę, jej ojciec nagle przestał się śmiać

CZĘŚĆ 4

— Nie jedź sam — powiedziała Rebecca.

Była dwudziesta trzecia czterdzieści.

Deszcz uderzał w dach magazynu, a Martin ściskał teczkę pod pachą.

— Jeśli Charles ma drugi dokument, może go zniszczyć — odparłem.

— A jeśli to pułapka?

— Vanessa nie brzmiała jak ktoś, kto chce mnie zwabić.

Martin spojrzał na mnie ciężko.

— Ludzie, którzy dorastali przy Charlesie, długo nie wiedzą, gdzie kończy się ich strach, a zaczyna lojalność.

Te słowa zostały ze mną, kiedy jechaliśmy do posiadłości.

Nie dlatego, że bałem się Charlesa.

Bałem się, że Vanessa rzeczywiście nie wiedziała, komu służy.

Brama była otwarta. Na podjeździe stały trzy samochody pracowników Whitmore Group, ale w domu panowała ciemność. Tylko gabinet Charlesa płonął żółtym światłem.

Vanessa czekała w holu. Nie miała już welonu. Biała suknia była poplamiona trawą, a na nadgarstku widniał czerwony ślad po zbyt mocno zaciśniętej dłoni.

— Gdzie jest ojciec? — spytałem.

— W gabinecie. Zamknął drzwi.

— A dokument?

Wyjęła z torebki cienką kopertę.

— Znalazłam ją za obrazem. Nie otwierałam.

Wziąłem kopertę, ale nie rozdarłem papieru.

— Dlaczego mi ją dajesz?

Vanessa spuściła wzrok.

— Bo dziś zobaczyłam, kim jesteś. I kim ja się stałam.

— Oblałaś moją matkę wodą.

— Wiem.

— Śmiałaś się.

— Wiem.

— A potem próbowałaś zmusić mnie, żebym założył obrączkę.

Jej usta drgnęły.

— W mojej rodzinie wszystko naprawiało się pieniędzmi. Myślałam, że jeśli cię zawstydzę, ustąpisz. Tak jak wszyscy inni.

— Nie odpowiedziałaś na pytanie.

Vanessa podniosła oczy.

— Ojciec powiedział, że jeśli nie podpiszę dokumentów, wyrzuci matkę z domu opieki, który opłaca. Powiedział, że umrze bez leków. Nie wiedziałam, że kłamie.

Z gabinetu dobiegł huk tłuczonego szkła.

— Vanessa! — ryknął Charles. — Odejdź od drzwi!

Chwyciła mnie za rękaw.

— On ma broń?

— Nie. Ma coś gorszego. Przekonanie, że każdy człowiek jest rzeczą.

Rebecca i Martin weszli do holu. Charles otworzył drzwi gabinetu. W jednej ręce trzymał metalową popielniczkę, w drugiej plik papierów.

— Niewdzięczny chłopak wrócił — powiedział. — I przyprowadził świadków.

Martin wyszedł przed nas.

— Charles, podpisywałeś te dokumenty przy mnie.

Twarz Charlesa pobladła, lecz zaraz odzyskał twardy wyraz.

— Ty? Myślałem, że już dawno zgniłeś pod ziemią.

— Próbowałeś mnie tam posłać.

Vanessa cofnęła się o krok.

— Tato, powiedziałeś, że wypadek Thomasa był przypadkiem.

Charles spojrzał na nią z irytacją.

— Nie mieszaj się do spraw, których nie rozumiesz.

— To był ojciec Daniela.

— Był przeszkodą.

Jedno zdanie wystarczyło.

Rebecca natychmiast wyjęła telefon, ale Charles rzucił popielniczką w ścianę.

— Nikt stąd nie wyjdzie z tymi papierami!

Martin nie drgnął.

— Już wyszły.

— Co?

— Kopie są u trzech powierników. A dziś rano przekazałem je także zarządowi funduszu.

Charles rzucił się do biurka. Otworzył szufladę i wyciągnął zapalniczkę.

Vanessa stanęła przed nim.

— Nie rób tego.

— Zejdź mi z drogi.

— Nie.

To był pierwszy raz, kiedy sprzeciwiła mu się bez oglądania na jego twarz.

Charles pchnął ją. Upadła na dywan, a koperta wypadła jej z dłoni. Podniosłem ją i rozerwałem.

W środku znajdował się akt powierniczy podpisany przez mojego ojca oraz list do Eleanor.

„Jeśli coś mi się stanie, nie ufaj Charlesowi. Daniel ma prawo do Northbridge, ale niech użyje go dopiero wtedy, gdy będzie gotowy ochronić ludzi, nie własną dumę.”

Czytałem ten list dwa razy.

Ojciec nie przewidział tylko jednego.

Nie miałem już szesnastu lat.

— Charles — powiedziałem. — Jutro rano tracisz kontrolę nad grupą.

— Nie możesz.

— Mogę. I zrobię to tak, żeby pracownicy nie stracili wypłat.

Charles spojrzał na mnie, jakby dopiero wtedy zobaczył prawdziwego przeciwnika.

Telefon Rebeki zawibrował.

Odczytała wiadomość i uniosła głowę.

— Daniel, rada Northbridge zwołała posiedzenie na szóstą rano. Ale jest problem. Bank odkrył jeszcze jeden rachunek. Pieniądze zniknęły godzinę temu.

— Dokąd trafiły?

Rebecca spojrzała na Vanessę.

— Na konto fundacji opiekującej się matką Vanessy.

Vanessa zrobiła krok w tył.

— Ja nie przelewałam żadnych pieniędzy.

Z gabinetu Charlesa dobiegł cichy dźwięk przychodzącego powiadomienia.

Charles spojrzał na ekran telefonu i po raz pierwszy naprawdę się przestraszył.

Na wiadomości widniało nazwisko nadawcy, którego nie znałem…