CZĘŚĆ 4 — Na pogrzebie córki mój zięć oddał trzy wnuczki opiece państwa, lecz po moim pytaniu nagle spoważniał

CZĘŚĆ 4

Nie zdążyłem zapytać, kim był mężczyzna po drugiej stronie, bo połączenie zostało przerwane.

Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.

Deszcz bębnił o szyby. Na stole leżała koperta Róży, a obok niej mosiężny księżyc zdjęty z fioletowej torby.

— To była kancelaria Artura? — spytałem.

Michał pokręcił głową.

— Nie. Numer należy do prywatnego detektywa, którego zatrudnił kilka miesięcy temu.

— Skąd miał mój numer?

— Od Róży. Prawdopodobnie chciała, żebyśmy wiedzieli, że Artur obserwował rodzinę.

Telefon zadzwonił ponownie.

Tym razem dzwoniła adwokatka Michała, pani Helena Borkowska.

— Proszę natychmiast odłączyć komputer od sieci — powiedziała. — Artur próbuje usunąć dane z firmowych rachunków.

— Czy możemy go zatrzymać?

— Nie możemy zatrzymać go sami. Możemy natomiast sprawić, żeby nie zdążył zatrzeć śladów.

W tle słyszałem szelest papierów.

— Mam już nakaz zabezpieczenia dokumentów. Policja będzie u pana za dwadzieścia minut.

— A zgłoszenie o rzekomym uprowadzeniu?

— Funkcjonariusze wiedzą, że istnieje testament i oświadczenie Róży. Proszę tylko nie wyjeżdżać z dziewczynkami.

Kiedy odłożyłem słuchawkę, Łucja stała przy oknie.

— Tata przyjedzie?

— Nie wiem.

— Przyjedzie — powiedziała. — Zawsze przychodził, kiedy chodziło o pieniądze.

O dwudziestej pierwszej przed domem zatrzymały się dwa samochody. Policjantka, która wysiadła z pierwszego, była młoda i miała mokre włosy przyklejone do policzków.

— Pan Karol Nowak?

— Tak.

— Proszę pokazać dokumenty dzieci i wszystko, co zostawiła pańska córka.

Michał podał jej kopie testamentu, a ja włączyłem nagranie. Policjantka słuchała bez słowa. Jej twarz zmieniła się dopiero wtedy, gdy z głośnika popłynął głos Artura.

— Po śmierci Róży sprzedajemy dom. Dziewczynki trafią do opieki.

Policjantka spojrzała na drugiego funkcjonariusza.

— Zabezpieczcie zapis. I skontaktujcie się z prokuratorem.

Następnego ranka pojechaliśmy do biura firmy Artura. Budynek stał przy porcie, z oknami odbijającymi stalowe niebo. O dziewiątej trzydzieści Artur wbiegł do holu. Miał rozpięty płaszcz, pot na skroniach i ten sam zegarek, który błyszczał przy grobie Róży.

— Gdzie są moje córki? — krzyknął.

— Bezpieczne — odpowiedziałem.

— Oddaj mi dokumenty.

— Nie należą do ciebie.

Pojawiła się Helena z dwoma funkcjonariuszami.

— Panie Arturze, proszę odsunąć się od pana Nowaka.

— To rodzinny konflikt. Ona nie ma prawa się wtrącać.

— Ja jestem pańskim pełnomocnikiem — powiedziała Helena. — I właśnie rezygnuję z reprezentowania pana.

Artur zamrugał.

— Co pani mówi?

— Nie będę broniła osoby, która fałszuje podpisy klientki i przelewa środki dzieci na prywatne rachunki.

Jego twarz zrobiła się kredowobiała.

W sali konferencyjnej policjant odtworzył nagranie. Artur słuchał własnego głosu z głośników.

„Nie będę płacił za cudze dzieci”.

Słowa odbiły się od szklanych ścian.

Artur zacisnął szczękę.

— To wyrwane z kontekstu.

— Który fragment jest wyrwany? — zapytała Helena. — Ten, w którym planuje pan sprzedaż domu, czy ten, w którym mówi pan o przejęciu funduszu?

Nie odpowiedział.

Policjant położył przed nim wydruk przelewów.

— Czy rozpoznaje pan ten rachunek?

— Nie.

— Należy do pańskiej narzeczonej.

Artur spojrzał na mnie.

— Róża cię do tego namówiła?

— Róża nie żyje od wczoraj.

— Ona zawsze chciała mnie zniszczyć.

— Nie. Chciała ochronić dzieci.

Po południu sędzia wydała tymczasowe postanowienie. Dziewczynki miały zostać ze mną, a Artur nie mógł się z nimi kontaktować bez zgody sądu. Prokurator wszczął postępowanie w sprawie oszustwa, fałszowania dokumentów i kradzieży pieniędzy z funduszu.

Artura nie aresztowano tego dnia.

Dostał jednak nakaz opuszczenia domu, który zamierzał sprzedać.

Wieczorem pojechałem tam po rzeczy dziewczynek. Dom był ogromny i zupełnie pusty. Na ścianie w korytarzu wisło jedno zdjęcie Róży z córkami. Artur zdjął je z ramy, ale zostawił na podłodze. Szkło pękło w rogu.

W pokoju April znalazłem pluszowego królika bez jednego ucha. W pokoju Racheli leżały książki spakowane do kartonu. Łucja nie chciała niczego zabrać poza fotografią mamy i fioletową torbą.

— Dziadku — powiedziała — możemy już nie wracać?

— Możecie.

— A jeśli tata poprosi?

— Wtedy zdecydujecie, czy chcecie go słuchać. Nikt nie zmusi was do ratowania dorosłego człowieka przed jego własnymi decyzjami.

Minęły trzy miesiące.

Zamieszkaliśmy w małym domu niedaleko rzeki. Ściany pomalowaliśmy na jasny kremowy kolor, a w kuchni ustawiliśmy stół z czterema krzesłami, choć wcześniej miałem tylko jedno.

Rano parzyłem kawę, robiłem dziewczynkom grzanki i odwoziłem je do szkoły. Łucja zapisała się na zajęcia z fotografii. Rachela zaczęła grać na skrzypcach. April rysowała księżyce na każdej kartce, jaką znalazła.

Pierwszy śnieg spadł w grudniu.

Dziewczynki wybiegły na ganek w czapkach i rękawiczkach. April wyciągnęła język, żeby złapać płatek, a potem powiedziała:

— Mama mówiła, że śnieg wygląda jak małe listy od nieba.

— Miała rację — odpowiedziałem.

Tego samego wieczoru Łucja zapytała, czy mogę przeczytać jej fragment oświadczenia Róży.

Usiedliśmy przy lampie. Fioletowa torba leżała na półce, a mosiężny księżyc odbijał ciepłe światło.

— „Jeśli moje córki kiedyś zwątpią, czy były kochane, niech spojrzą na ludzi, którzy zostali, kiedy inni odeszli” — przeczytałem.

Łucja długo patrzyła w stół.

— Zostałeś, dziadku.

— Obiecałem twojej mamie.

— Nie tylko dlatego.

Nie umiałem odpowiedzieć.

W lutym Artur wysłał pierwszy list. Pisał, że zmienił się, że narzeczona go zostawiła, że potrzebuje rodziny. Nie wspomniał o przelewach ani o nagraniach. Nie przeprosił za cmentarz.

Odpisałem jednym zdaniem: „Dziewczynki potrzebują spokoju, a nie kolejnych obietnic”.

W marcu przyszedł drugi list. Tym razem prosił, żebym pozwolił mu zobaczyć córki.

Pokazałem go Łucji.

— Chcesz odpowiedzieć?

Pokręciła głową.

— Nie teraz.

— To wystarczy.

Odłożyłem list do szuflady i więcej do niej nie zaglądałem.

Proces zakończył się latem. Artur przyznał się do części oszustw, gdy prokurator przedstawił pełne nagrania i dokumenty bankowe. Dom został zabezpieczony, pieniądze odzyskano, a fundusz dziewczynek pozostał nietknięty. Sąd przyznał mi stałą opiekę.

Nie czułem triumfu.

Czułem ulgę.

Najważniejsze było to, że dzieci przestały budzić się w nocy, nasłuchując samochodu na podjeździe.

Pewnego wrześniowego poranka znalazłem April przy półce. Trzymała fioletową torbę i próbowała zapiąć jej klapę.

— Dziadku, księżyc się poluzował.

Uklęknąłem obok niej i ostrożnie dokręciłem małą śrubkę.

— Teraz będzie trzymał.

April przytuliła torbę do piersi.

— Tak jak ty?

Spojrzałem na trzy dziewczynki stojące w drzwiach kuchni. Łucja miała aparat przewieszony przez ramię. Rachela trzymała nuty. Przez otwarte okno wpadało chłodne powietrze i zapach mokrych liści.

— Tak jak ja — powiedziałem.

Na półce mosiężny księżyc zalśnił w porannym słońcu.

I po raz pierwszy od śmierci Róży dom nie brzmiał jak miejsce pożegnania.

Brzmiał jak początek.