Siostra wepchnęła mnie do basenu mimo zakazu lekarza, a kiedy narzeczony wyjął telefon, jej uśmiech nagle zniknął

— To był tylko żart! — śmiała się Vanessa, kiedy dwóch gości wyciągało mnie z hotelowego basenu.

Leżałam na zimnych płytkach, a z mojej sukienki spływały strumienie wody. Próbowałam nabrać powietrza, lecz każdy oddech kończył się piekącym bólem pod żebrami. Prawa ręka zwisała bezwładnie, jakby nie należała do mnie.

Vanessa znała ten widok aż za dobrze.

Trzy miesiące wcześniej miałam wypadek samochodowy. Operacja trwała prawie pięć godzin, a uszkodzone nerwy w prawym barku przez długi czas odbierały mi czucie w dłoni. Dopiero tydzień wcześniej lekarz pozwolił mi odstawić temblak.

— Nie podnoś ręki powyżej wysokości piersi — powtarzał. — I absolutnie nie wchodź sama do wody.

Vanessa słyszała te słowa w gabinecie. Pomogła mi nawet zapiąć temblak po jednej z wizyt. Wiedziała wszystko.

Mimo to wepchnęła mnie do basenu.

— Dotknęłam jej lekko — powtarzała teraz, stojąc kilka kroków dalej. — Sama straciła równowagę.

— Nieprawda — odezwał się mężczyzna w białej koszuli. Trzymał w dłoni mój przemoczony szal. — Pchnęła ją obiema rękami.

— Proszę nie wtrącać się w rodzinne sprawy — syknęła Vanessa.

Rodzinne sprawy.

To określenie zabolało mnie bardziej niż upadek. Przez całe życie Vanessa używała go jak tarczy. Mogła mnie obrazić, upokorzyć albo okłamać, a potem udawała, że nikt obcy nie ma prawa pytać, dlaczego płaczę.

Kilka minut wcześniej siedziałyśmy przy basenie hotelu Nadmorska Perła, gdzie odbywało się przyjęcie z okazji jej zaręczyn z Danielem Mercerem. Na mojej lewej dłoni wciąż widniała opaska rehabilitacyjna. Była cienka, elastyczna i miała małą metalową zawieszkę w kształcie kompasu. Fizjoterapeutka powiedziała, że mam ją nosić podczas ćwiczeń, żeby pamiętać, iż nawet powolny ruch nadal jest ruchem.

Vanessa patrzyła na nią z irytacją.

— Wszyscy przychodzą tu dla mnie, a pytają tylko, czy dobrze się czujesz — powiedziała przy stole. — Może przestań robić z siebie pacjentkę.

— Nie robię z siebie niczego. Po prostu nie mogę jeszcze pływać.

— Zimna woda podobno pomaga otrzeźwieć.

Pomyślałam wtedy, że to kolejna złośliwość. Nie zdążyłam odejść.

Pchnęła mnie gwałtownie.

Uderzyłam bokiem o wodę. Spróbowałam odbić się lewą ręką od dna, lecz prawa przeszyła mnie bólem tak ostrym, że przez chwilę oślepłam. Woda dostała mi się do ust. Nad sobą widziałam rozmazane twarze i białe lampy odbijające się na powierzchni.

Ktoś wskoczył za mną. Ktoś inny krzyczał, żeby wyłączyć muzykę.

Kiedy wyciągnięto mnie na brzeg, około trzydziestu gości zamilkło. Daniel stał naprzeciwko Vanessy. Jego twarz była blada, a zaciśnięta dłoń drżała przy boku.

— Vanessa — powiedział cicho. — Co ty zrobiłaś?

— Nic. Ona się potknęła.

— Wszyscy widzieli, że ją popchnęłaś.

— To moja siostra. Nie będziesz robił przedstawienia na moim przyjęciu.

Daniel przez kilka sekund patrzył na nią bez słowa. Potem wyjął telefon.

Vanessa natychmiast przestała się uśmiechać.

— Co robisz?

— Załatwiam pewną rzecz.

— Daniel, odłóż ten telefon.

Nie odpowiedział. Odwrócił się do kierownika hotelu i powiedział:

— Proszę natychmiast zabezpieczyć wszystkie nagrania z kamer przy basenie. I skontaktować się z osobą, o której rozmawialiśmy wczoraj.

Vanessa zrobiła krok w jego stronę.

— O czym ty mówisz?

Wtedy kierownik przyniósł czarną, wodoodporną teczkę, której wcześniej nie widziałam. Daniel położył ją na stole obok mojego mokrego szala i wsunął palce pod metalowe zapięcie. Zatrzask właśnie miał puścić…

CZĘŚĆ 2

Zatrzask puścił z cichym kliknięciem.

Daniel nie otworzył teczki od razu. Najpierw spojrzał na kierownika hotelu, potem na mnie. Na jego mokrej koszuli odbijało się światło lamp, a krople wody spadały z końca mojego szala na kamienne płytki.

— Anno, czy możesz mówić? — zapytał.

— Tak — odpowiedziałam, choć głos drżał mi bardziej niż ręka. — Tylko bardzo boli.

— Chcesz karetkę?

— Już jadą — odezwała się młoda recepcjonistka. — Zadzwoniłam, kiedy wyciągali panią z basenu.

Vanessa prychnęła.

— Naprawdę? Karetka przez zwykłe potknięcie? Wszyscy oszaleliście?

— Przez zwykłe potknięcie nie trzeba zabezpieczać nagrań — powiedział mężczyzna w białej koszuli. — A ja widziałem, co zrobiłaś.

Vanessa odwróciła się do niego z miną, jakby dopiero teraz zauważyła, że istnieje.

— Nie znasz mnie.

— Nie muszę. Widziałem twoje ręce na jej plecach.

Wtedy Daniel otworzył teczkę. W środku znajdowała się cienka koperta, pendrajw i kilka złożonych kartek spiętych klipsem. Na pierwszej stronie rozpoznałam pieczęć kancelarii, z którą pracował Daniel.

Serce zaczęło mi walić.

— Co to jest? — zapytałam.

Vanessa pobladła.

— Nic ważnego. Daniel, powiedziałeś, że to załatwimy później.

— Właśnie dlatego załatwiam to teraz.

— Na moim przyjęciu?

— Po tym, co zrobiłaś, nie jest już twoje przyjęcie.

Karetka jeszcze nie przyjechała. Z oddali dobiegał tylko przytłumiony szum klimatyzacji i pojedyncze krople spadające z krawędzi basenu. Mój kompas na opasce obijał się o płytki przy każdym drżeniu dłoni.

Daniel wyjął telefon i pokazał ekran kierownikowi.

— Potwierdził pan, że kamery nagrywają również dźwięk?

— Przy basenie są dwie kamery. Dźwięk rejestruje tylko jedna, ale powinna objąć miejsce, gdzie stały panie.

Vanessa ruszyła ku niemu.

— Nie masz prawa tego pokazywać.

— To nagranie należy do hotelu.

— Jestem narzeczoną właściciela sali.

— Nie jesteś właścicielką żadnego nagrania.

Jej twarz stężała. Jeszcze rano miała na sobie białą sukienkę z jedwabnymi rękawami. Teraz dół materiału był zachlapany wodą, a złota bransoletka zsunęła się jej na nadgarstek i uderzała o kość przy każdym ruchu.

— Anna, powiedz im, że to był żart — zażądała.

Spojrzałam na nią.

— Nie był.

— Jesteś przewrażliwiona.

— Nie mogę podnieść ręki przez twoje żarty.

— Przecież żyjesz.

Te trzy słowa przeszyły mnie mocniej niż zimna woda. Daniel zamknął oczy, jakby musiał powstrzymać się przed krzykiem.

— Wczoraj wieczorem — powiedział — rozmawiałaś z moim doradcą finansowym. Powiedziałaś mu, że po ślubie przeniesiesz część majątku na konto, do którego nie będę miał dostępu.

Vanessa roześmiała się nerwowo.

— To prywatna rozmowa.

— A dziś rano zapytałaś, czy podpisane dokumenty można wycofać.

— Bo zmieniłam zdanie.

— Nie. Bo zorientowałaś się, że nie podpisywałaś tego, co myślałaś.

Nie rozumiałam, o czym mówił. Vanessa również próbowała udawać, że rozumie, ale palce zaciskała tak mocno, że paznokcie wbijały się w skórę.

— Daniel, ostrzegam cię — powiedziała. — Jeśli zrobisz scenę, odwołam ślub.

— Ślub już nie jest najważniejszym problemem.

W tej chwili na patio wszedł wysoki mężczyzna w granatowym płaszczu. Za nim pojawiła się kobieta z teczką i dwóch funkcjonariuszy policji. Muzyka ucichła całkowicie.

Mężczyzna podał Danielowi dokument.

— Panie Mercer, zgodnie z pańską prośbą zabezpieczyliśmy kopie nagrań i dokumentację medyczną pani siostry. Jest jednak jeszcze jedna rzecz. Zanim podejmiemy dalsze kroki, musi pan wiedzieć, co znajduje się w tej kopercie.

Vanessa cofnęła się o krok.

— Nie otwieraj jej — szepnęła.

Daniel spojrzał na mnie, a potem na kopertę opatrzoną pieczęcią.

— Anno, to dotyczy także ciebie.

Kobieta z teczką położyła na stole małe urządzenie do odtwarzania nagrań. Daniel włożył do niego pendrajw, lecz zanim nacisnął przycisk, telefon Vanessy zawibrował. Spojrzała na wiadomość i nagle cała krew odpłynęła jej z twarzy.

— Kto do ciebie napisał? — zapytał Daniel.

Vanessa odwróciła ekran.

Na wyświetlaczu widniało tylko jedno zdanie: „Wiem, co zrobiłaś przed wypadkiem Anny. Jeśli dziś powiesz prawdę, jeszcze możesz ją uratować”…

CZĘŚĆ 3

— Wiem, co zrobiłaś przed wypadkiem Anny. Jeśli dziś powiesz prawdę, jeszcze możesz ją uratować — przeczytałam na głos.

Vanessa wyrwała mi telefon z ręki, lecz zrobiła to zbyt późno. Kilku gości usłyszało każde słowo. Za szklanymi drzwiami hotelu pojawili się ratownicy, ale nikt już na nich nie patrzył.

— To oszustwo — powiedziała Vanessa. — Ktoś próbuje mnie skompromitować.

— Kto? — zapytał Daniel.

— Nie wiem.

— A ja wiem — odpowiedział mężczyzna w granatowym płaszczu. — Nazywam się Piotr Wrona. Jestem pełnomocnikiem pana Mercera.

Poczułam, jak zimno przechodzi z mokrej sukienki prosto do kości.

— Co ma z tym wspólnego mój wypadek? — zapytałam.

Daniel uklęknął przy mnie. Z bliska zobaczyłam, że jego oczy są czerwone.

— Anno, muszę ci coś powiedzieć. To dlatego prosiłem Piotra, żeby przyjechał dziś do hotelu. Od kilku tygodni sprawdzaliśmy, czy Vanessa nie próbowała przejąć pieniędzy, które miały zostać wypłacone po twoim wypadku.

— Jakich pieniędzy?

Vanessa zacisnęła usta.

Piotr wyjął z teczki dokument.

— Po wypadku pani Anny firma ubezpieczeniowa uruchomiła postępowanie. Kierowca drugiego samochodu nie był jedynym sprawcą. Z nagrania z pobliskiej stacji wynika, że samochód pani Anny został wcześniej zepchnięty z toru jazdy przez inne auto.

Spojrzałam na Vanessę.

— Inne auto?

— To nie ma sensu — wyszeptała.

— Samochód należał do pani — powiedział Piotr. — A dokładniej był zarejestrowany na spółkę, którą założyła pani trzy dni przed wypadkiem.

Daniel włączył nagranie.

Najpierw usłyszeliśmy głos Vanessy, nagrany poprzedniego wieczoru w hotelowym korytarzu.

— Jeśli Anna podpisze ugodę, pieniądze trafią na jej konto. Muszę sprawić, żeby nie była w stanie prowadzić tej sprawy.

Na nagraniu odezwał się mężczyzna, którego nie znałam.

— A jeśli coś jej się stanie?

— Wtedy wszystko przejmę jako pełnomocniczka. Ona jest zbyt ufna, żeby cokolwiek sprawdzić.

Patio zamarło.

Vanessa patrzyła w ekran, jakby słuchała obcej osoby. Potem pokręciła głową.

— To nie może być prawdziwe.

— Twój głos rozpoznałby każdy — powiedział Daniel.

— To wyrwane z kontekstu.

— Jest jeszcze nagranie z dnia wypadku — dodał Piotr.

Na ekranie pojawił się obraz ulicy. Czarne auto Vanessy jechało za moim samochodem. Przy skrzyżowaniu gwałtownie zmieniło pas i uderzyło w mój tylny zderzak. Mój samochód wpadł w poślizg.

Krzyknęłam, choć widziałam tę scenę tylko na nagraniu.

— Dlaczego? — zapytałam.

Vanessa zaczęła płakać.

— Nie chciałam, żebyś umarła.

— Chciałaś, żebym nie mogła się bronić.

Nie odpowiedziała.

Daniel wstał i odsunął się od niej.

— Mówiłaś, że mnie kochasz.

— Kocham cię.

— Chciałaś poślubić mnie dla pieniędzy.

— To nieprawda!

Piotr położył na stole drugi dokument.

— Umowa przedmałżeńska, którą Vanessa próbowała podsunąć panu Mercerowi, zawierała fałszywe pełnomocnictwo. W razie jego śmierci lub niezdolności do podejmowania decyzji cały majątek miał przejść pod kontrolę wskazanej przez nią osoby.

— Kogo? — zapytał Daniel.

Piotr spojrzał na Vanessę.

— Jej wspólnika, Marka Sokołowskiego. Tego samego, który prowadził samochód podczas wypadku.

Ratownicy dotarli wreszcie do mnie. Kiedy zakładali mi stabilizator na ramię, Vanessa osunęła się na krzesło. Jej złota bransoletka spadła na podłogę z metalicznym brzękiem.

Myślałam, że poznanie prawdy przyniesie ulgę.

Nie przyniosło. Było jak otwarcie drzwi do pokoju, którego istnienia wcześniej nie podejrzewałam.

Funkcjonariusz odebrał telefon Piotra. Słuchał przez chwilę, a potem spojrzał na Daniela.

— Mamy problem. Marek Sokołowski właśnie opuścił miasto. Zabrał ze sobą księgowego spółki i dokumenty z konta.

Daniel pobladł.

— Dokąd pojechał?

Funkcjonariusz ściszył głos.

— Na lotnisko. Ale przed wyjazdem wysłał wiadomość do pani Vanessy. Napisał, że jeśli nie odzyska nagrania, ujawni wszystko, co wydarzyło się w noc przed wypadkiem…