Dzieci umierały w mojej posiadłości, a bezdomna kobieta przy bramie powtarzała moje nazwisko, aż mój ochroniarz pobladł

Doktor Franklin Yates powiedział mi, że moje sześcioletnie bliźnięta umrą w ciągu dziesięciu dni, a potem poprosił, żebym nie podnosił głosu.

Stał obok łóżek w prywatnym oddziale medycznym mojego domu. Za szybą Jonah i Blythe spali pod białymi kocami, tak chudzi, że ich oddechy ledwie unosiły materiał. Na stoliku między nimi leżał mały drewniany lisek z odpryśniętym uchem. Blythe ściskała go nawet podczas snu.

— Nie ma już leczenia, które ich organizmy mogłyby bezpiecznie wytrzymać — powiedział Yates. — Ich wyniki nie wracają do normy. Dziesięć dni, Lawson. Może trochę więcej.

— A jeśli się mylisz?

— Dzieci czasem nas zaskakują.

Powiedział to głosem człowieka, który już przestał wierzyć we własne słowa.

Odprawiłem go ruchem głowy. Przez całe życie wystarczał mi jeden telefon, jedno nazwisko, jedna groźba. Ludzie oddawali mi firmy, pieniądze i własną dumę, zanim zdążyłem podnieść głos. Miałem mury wysokie na dwanaście stóp, uzbrojonych ludzi, ukrytą zbrojownię i pomieszczenie, którego nie dało się otworzyć bez mojego odcisku palca.

A jednak nic z tego nie mogło powstrzymać choroby krwi.

W południe wszedłem do pokoju dzieci. Jonah otworzył oczy i poruszył palcami, szukając dłoni siostry.

— Tato?

— Jestem tutaj.

Blythe uśmiechnęła się słabo.

— Jeśli odejdę pierwsza, Jonah będzie mógł iść ze mną?

Poczułem, jak coś zaciska mi się w gardle.

— Nikt nigdzie nie idzie, skarbie.

— Mamusia poszła.

Genevieve. Dwa lata wcześniej pochowałem żonę pod zimnym październikowym niebem. Nie uroniłem wtedy łzy. Wszyscy uznali, że jestem bezdusznym człowiekiem. Tylko ja wiedziałem, że żałoba wbiła mi się pod żebra i od tamtej pory nie pozwalała normalnie oddychać.

O czternastej trzydzieści Prescott Hale wszedł do mojego gabinetu. Na jego rękawie lśniła kropla deszczu, choć na zewnątrz dopiero zaczynała się mżawka.

— Ta kobieta nadal stoi przy bramie — powiedział.

— Jaka kobieta?

— Przyszła w sprawie pracy. Opiekunka, tak twierdzi Odette. Powiedziałem jej, że nikogo nie zatrudniamy.

— Więc dlaczego jeszcze tam jest?

Prescott spojrzał na mnie z niepokojem.

— Nie ma pieniędzy ani dokąd pójść. Ma tylko ubranie, które nosi, i płócienną torbę z pękniętym paskiem.

— To nie mój problem.

— Powiedziała, że zna stan dzieci.

Wstałem tak gwałtownie, że ciężkie krzesło uderzyło o podłogę.

— Nikt poza personelem i Yatesem nie zna ich rokowania.

— Właśnie dlatego nie kazałem jej od razu wyrzucić.

Wziąłem broń z szuflady, ale po chwili odłożyłem ją na miejsce. Nie chciałem, żeby dzieci zobaczyły ją w mojej dłoni. Przeszedłem przez hol, mijając portret ojca i zegar, który odmierzał sekundy z bezlitosną dokładnością.

Kiedy dotarłem do monitoringu, kobieta stała za żelazną bramą. Mokre włosy przykleiły jej się do policzków. Na szyi miała mosiężną zawieszkę w kształcie księżyca, porysowaną tak mocno, jakby ktoś próbował zetrzeć z niej wygrawerowane litery.

Uniósł się wiatr.

Kobieta podniosła twarz do kamery.

— Lawson Mercer! — zawołała. — Wiem, co zrobiono twoim dzieciom!

Moja dłoń zacisnęła się na oparciu fotela.

— Otwórzcie bramę — rozkazałem.

Prescott odwrócił się do strażnika.

Zamek kliknął, skrzydło zaczęło się przesuwać, a kobieta sięgnęła do swojej przemokniętej torby po coś, co trzymała owinięte w dziecięcy kocyk…

CZĘŚĆ 2

…wyjęła z niej cienką, brązową teczkę i przycisnęła ją do piersi, jakby zawierała coś żywego.

— Nazywam się Nadia Kowalska — powiedziała, gdy strażnicy przyprowadzili ją do holu. — Pracowałam w klinice Saint Agnes. Przy dzieciach z chorobami krwi.

Jej buty zostawiły na marmurze dwie ciemne plamy. Z bliska wyglądała na wyczerpaną, ale jej spojrzenie było spokojne. Nie takie, jakie miała osoba prosząca o litość.

— Kto cię przysłał? — zapytałem.

— Nikt.

— To nie jest odpowiedź.

— Właśnie nią jest.

Prescott stanął pół kroku za mną. Pod jego marynarką zarysowała się kabura.

— Pani Kowalska, proszę odłożyć teczkę i odejść — powiedział.

Nadia spojrzała na niego, potem na mnie.

— Gdybym odeszła, pańskie dzieci nie dożyłyby następnego weekendu.

Z holu dobiegł cichy dźwięk windy. Każdy mięsień w moim ciele napiął się.

— Mów ostrożnie — ostrzegłem.

— Yates nie powiedział panu o dawcy.

Serce uderzyło mi raz, mocno i boleśnie.

— Zrobiliśmy wszystkie badania.

— Zrobiliście te, które pozwolono wam zobaczyć.

Zaprowadziłem ją do małego pokoju bibliotecznego. Na stole leżał srebrny nóż do listów, a obok niego filiżanka kawy, której nie zdążyłem wypić. Nadia usiadła dopiero wtedy, gdy jej nogi wyraźnie się pod nią ugięły.

— Powiedz wszystko od początku.

Wyjęła z teczki kilka kopii dokumentów.

— Trzy miesiące temu odkryłam, że próbki pańskich dzieci zostały przepisane w systemie kliniki. Wyniki zgodności dawcy zmieniono. Jeden potencjalny dawca został oznaczony jako niezgodny, chociaż nim nie był.

— Kto to zrobił?

— Nie mam jeszcze dowodu, który wytrzymałby sąd.

— Nie pytałem o sąd.

— Doktor Yates.

Wstałem. Nóż do listów spadł na dywan i zniknął w jego grubym włosiu.

— Kłamiesz.

— Chciałabym.

Nadia przesunęła po stole małe zdjęcie. Była na nim młoda kobieta o jasnych włosach, stojąca przed budynkiem kliniki. W rękach trzymała dwa noworodki.

Poznałem kobietę natychmiast.

Genevieve.

Za nią stała Nadia, młodsza o kilkanaście lat, z tym samym mosiężnym księżycem na szyi.

— Skąd masz to zdjęcie?

— To ja je zrobiłam.

Mój oddech stał się płytki.

— Dlaczego moja żona była w klinice z niemowlętami?

Nadia odwróciła wzrok.

— Ponieważ te dzieci urodziły się dzięki mnie.

Za drzwiami coś upadło. Odette, która niosła tacę, zakryła usta dłonią.

— Jesteś ich matką? — zapytałem.

— Jestem kobietą, która je urodziła. Genevieve była moją siostrą. Nie mogła mieć dzieci. Obiecała, że wychowa je jak własne, a ja… nie miałam wtedy domu, pieniędzy ani odwagi, żeby walczyć.

— Genevieve powiedziała mi, że nosiła bliźnięta.

— Wiem.

— A ty przez sześć lat milczałaś?

— Przez sześć lat wierzyłam, że przynajmniej są bezpieczne.

Na ekranie telefonu Prescott pojawił się nowy komunikat. Przeczytał go i pobladł.

— Lawson, ktoś próbował wejść do systemu kliniki. Wszystkie dane dzieci właśnie znikają.

Nadia poderwała się z krzesła.

— Zaczęli zacierać ślady.

— Co jeszcze masz? — zapytałem.

Przez moment patrzyła na mnie z czymś, co przypominało lęk.

— Nagranie. I nazwisko człowieka, który zapłacił Yatesowi.

— Kogo?

Nadia wyjęła z teczki mały odtwarzacz. Nacisnęła przycisk, ale zamiast głosu usłyszeliśmy trzask i syczenie. Potem rozległy się kroki na korytarzu.

Ktoś zatrzymał się tuż za drzwiami.

Prescott wyciągnął broń.

Klamka zaczęła powoli opadać, a Nadia wyszeptała:

— Jeśli to on, nie pozwól mu zabrać teczki…

CZĘŚĆ 3

Drzwi otworzyły się z hukiem, ale za nimi nie stał Yates. Wpadł ochroniarz z rozciętym czołem.

— Południowa brama została zaatakowana — wysapał. — Trzech ludzi przedostało się na teren posiadłości.

Prescott natychmiast wydał polecenia przez radio. W oddali zawyła syrena. Nadia wcisnęła odtwarzacz w moją dłoń.

— Teraz albo nigdy.

Schowaliśmy się w pokoju monitoringu. Na ścianie migotały obrazy z kamer: uzbrojeni mężczyźni przy ogrodzie, strażnicy kryjący się za kamiennymi filarami i czarny samochód zatrzymany przy bocznej drodze.

Włączyłem nagranie.

Najpierw usłyszałem głos Yatesa.

— Lawson nie może dostać informacji o zgodności. Jeśli dowie się, że istnieje dawca, zacznie zadawać pytania.

Drugi głos był niski i zimny.

— Dzieci mają umrzeć, zanim odzyska kontrolę.

Znałem ten głos.

Crosby Vane.

Nadia zamknęła oczy.

— Nagrałam ich trzy tygodnie temu. Chciałam zanieść to policji, ale Yates dowiedział się, że mam kopię. Straciłam pracę, mieszkanie i konto. Przez ostatnie dni spałam na dworcu.

— Dlaczego przyszłaś dopiero teraz?

— Bo dziś rano dostałam wiadomość, że przestali podawać dzieciom właściwy lek.

Poczułem, jak lodowata furia wypiera rozpacz.

— Prescott, sprowadź Yatesa. Natychmiast.

Doktor pojawił się dziesięć minut później pod eskortą. Miał na sobie biały fartuch, a na mankiecie ciemną plamę krwi. Gdy zobaczył Nadię, twarz mu stężała.

— To absurd — powiedział. — Ta kobieta jest niestabilna.

— Posłuchaj nagrania — odparłem.

Włączyłem je ponownie.

Yates nie odezwał się ani słowem. Jego palce zaczęły drżeć.

— To zmontowane — wyszeptał.

— A nazwisko Crosby’ego też jest zmontowane?

Milczał.

Nadia wyjęła ostatni dokument.

— To wynik badania zgodności dawcy. Mój wynik.

Położyła kartkę na stole.

— Jestem zgodna z obojgiem. Wystarczająco, żeby rozpocząć leczenie natychmiast.

Spojrzałem na nią, nie rozumiejąc.

— Mogłaś ich uratować od początku?

— Nie wiedziałam, gdzie są. Genevieve zabrała dokumenty i obiecała, że nigdy mnie nie odnajdzie.

Yates oparł się o ścianę.

— Przeszczep może ich zabić.

— Bez niego umrą — odpowiedziałem. — Czy to też jest zmontowane?

Nadia patrzyła na mnie przez długą chwilę.

— Lawson, jeśli się zgodzisz, oddam im wszystko, co mam.

— Już oddałaś.

Tego samego wieczoru przewieziono dzieci do szpitala pod eskortą. Zanim zamknęły się drzwi karetki, Jonah ścisnął moją dłoń.

— Tato, ta pani ma oczy takie jak my.

Nadia rozpłakała się po raz pierwszy.

W szpitalu pobrano od niej krew. Wynik potwierdził zgodność. Yatesa zatrzymano w gabinecie, zanim zdążył opuścić budynek, lecz Crosby’ego nie było już w domu ani w biurze.

O drugiej w nocy zadzwonił mój prawnik.

— Lawson, znaleźliśmy przelewy. Crosby finansował wszystko. Ale jest problem.

— Jaki?

— Ostatni przelew nie poszedł do Yatesa.

— Do kogo?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— Do człowieka, który od dwóch lat zarządza pańskim funduszem powierniczym. A ten człowiek właśnie zabrał pieniądze i zniknął wraz z dokumentami adopcyjnymi dzieci…