CZĘŚĆ 4

…Do szpitala pojechałam z kapitan Ruiz i Salgado. Nie pozwolili mi prowadzić, choć przez całą drogę trzymałam dłonie na kolanach tak mocno, że paznokcie zostawiły ślady w skórze.

Za szybami przesuwało się nocne miasto. Mokre światła, zamknięte kioski, ludzie chowający się pod parasolami.

Wszystko wyglądało zwyczajnie.

To było najgorsze.

W izbie przyjęć czekał mężczyzna o imieniu Esteban. Miał zabandażowane ramię i twarz szarą z bólu. Był mechanikiem w warsztacie Ricardo.

— To on zadzwonił do pani — powiedziała kapitan Ruiz.

Esteban przełknął ślinę.

— Wczoraj wieczorem Ricardo kazał mi przygotować pani samochód.

— Co miał pan zrobić?

— Odłączyć czujnik hamulca. Tak, żeby kontrolka nie zapaliła się od razu.

Poczułam, jak coś zaciska się wokół mojego gardła.

— Dlaczego pan tego nie zrobił?

— Bo po wypadku pańskiego szwagra zacząłem rozumieć. Zobaczyłem nazwisko na polisie. To było takie samo jak na kopercie, którą przyniósł.

Salgado pochylił się nad nim.

— Gdzie jest koperta?

— W metalowej szafce w warsztacie. Za kalendarzem z obrazkiem Matki Boskiej. Ricardo myślał, że nikt tam nie zagląda.

Kapitan Ruiz natychmiast wydała polecenia przez telefon.

Ricardo próbował odzyskać kontrolę. Najpierw zadzwonił do adwokata. Po kilku minutach adwokat rozłączył się i odmówił prowadzenia sprawy, gdy dowiedział się o nagraniu i planowanym uszkodzeniu samochodu.

Potem Ricardo zaczął dzwonić do wspólników.

— Sprzedajcie warsztat — mówił. — Przenieście pieniądze. Zróbcie cokolwiek.

Jeden po drugim odmawiali.

W końcu został z telefonem przy uchu i pustym spojrzeniem.

— Nikt nie odbiera — powiedział.

— Tym razem słyszą cię bardzo dobrze — odparłam.

Nie chciałam być okrutna. Chciałam tylko, żeby usłyszał prawdę bez możliwości jej zagłuszenia.

Następnego dnia w prokuraturze odtworzono całe nagranie z mieszkania Loreny. Siedziałam za szybą, obok kapitan Ruiz. Po drugiej stronie stołu siedzieli Ricardo i Lorena.

Najpierw usłyszeliśmy śmiech Ricardo.

„Mariana ufa mi bezgranicznie”.

Na nagraniu jego głos był spokojny, niemal znudzony.

„Wystarczy, że powiem, iż samochód miał awarię”.

Ricardo zacisnął dłonie.

— Wyłączcie to — wyszeptał.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Narzeczona miliardera rozerwała moją sukienkę przy czterdziestu gościach, lecz gdy jego matka zobaczyła bliznę, nagle pobladła

— To pana głos — powiedział prokurator.

— Nie pamiętam tej rozmowy.

Wtedy odtworzono drugą część. Lorena pytała, co stanie się z nią po mojej śmierci.

„Zamieszkamy razem. Spłacimy wszystko. Wreszcie będziesz moja”.

Ricardo zakrył twarz.

Lorena zaczęła płakać.

— Powiedz jej, że ją kochałeś — szepnęła.

Spojrzał na mnie przez szybę.

— Kochałem cię.

— Nie — odpowiedziałam. — Kochałeś życie, które mogłem ci sfinansować.

Prokurator odczytał zarzuty: zabójstwo Javiera przez celowe uszkodzenie układu hamulcowego, przygotowanie zamachu na mnie, oszustwo ubezpieczeniowe i fałszowanie dokumentów.

Ricardo usiadł ciężko. Mosiężna latarenka, którą miałam przy breloku, uderzyła o krawędź mojego krzesła.

Ten drobny dźwięk sprawił, że spojrzał na nią nagle.

— Nadal ją masz? — zapytał.

— Tak.

— To ja ci ją kupiłem.

— Wiem.

— Chciałem, żebyś pamiętała, że zawsze będę przy tobie.

Przez chwilę niemal mu uwierzyłam. Potem przypomniałam sobie, że człowiek może użyć nawet najczulszych słów jako narzędzia.

— Byłeś przy mnie — powiedziałam. — Tylko nie po to, żeby mnie chronić.

Ricardo został tymczasowo aresztowany. Lorena również, choć później przyznała się do udziału w spisku i do ukrywania dowodów. Jej zeznania pozwoliły potwierdzić prawdę o śmierci Javiera.

Najtrudniejszy moment przyszedł tydzień później.

Wróciłam do mieszkania, żeby zabrać rzeczy. W pokoju Ricardo nie było już ubrań. Szafa stała otwarta, pusta, z jednym drewnianym wieszakiem kołyszącym się przy najmniejszym ruchu powietrza.

Na półce znalazłam nasze ślubne zdjęcie. Nie zabrałam go.

Położyłam obok niego mosiężną latarenkę, a potem zamknęłam drzwi.

Mieszkanie nad nami również opustoszało. Przez kilka dni słyszałam, jak ktoś przesuwa meble, a później zapadła cisza.

Cisza, której bałam się bardziej niż krzyku.

Trzy miesiące później wynajęłam małe mieszkanie w Coyoacán. Miało zielone okiennice, kuchnię wielkości szafy i balkon, na którym mieściły się tylko dwa krzesła.

Było idealne.

Zaczęłam pracować w kancelarii Salgado. Nie jako pomocnica, lecz jako osoba zajmująca się sprawami ludzi, którzy nie potrafili sami odnaleźć się w dokumentach.

Każdego ranka kupowałam kawę w tym samym kiosku. W środy zanosiłam właścicielce świeże bułki. Wieczorami podlewałam bazylię na balkonie i uczyłam się zasypiać bez nasłuchiwania kroków na klatce schodowej.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Siostra ogłosiła przez telefon śmierć mojego ojca, a kiedy odezwał się z kuchni, jej mąż nagle przestał się śmiać

Javier nie miał dzieci, ale jego siostrzenica, mała Alba, często przychodziła do mnie z matką. Pewnego listopadowego popołudnia usiadła przy moim stole i rysowała kredkami.

— To jest dom? — zapytałam.

— Tak.

— A ta żółta kreska?

— Światło.

Podała mi rysunek. Na środku stał mały dom, a nad nim wisiała krzywa latarnia.

— Żeby nikt się nie zgubił — powiedziała Alba.

Poczułam pieczenie pod powiekami.

— To bardzo mądra latarnia.

— Możesz ją powiesić.

Przypięłam rysunek do lodówki magnesem w kształcie cytryny.

Minęło jeszcze kilka tygodni.

Pierwszy śnieg spadł w mieście, choć szybko zamienił się w mokre płatki i zniknął na chodniku. Stałam na balkonie z kubkiem kawy, kiedy dostałam wiadomość od Ricardo.

„Mariano, wiem, że nie zasługuję na odpowiedź. Ale chciałbym tylko raz porozmawiać. Nie o pieniądzach. O nas”.

Patrzyłam na ekran bardzo długo.

Dawniej odpisałabym natychmiast. Zapomniałabym o sobie, żeby uspokoić jego sumienie. Szukałabym w jego słowach mężczyzny, którego poślubiłam.

Teraz widziałam tylko próbę otwarcia drzwi, które zamknęłam własnymi rękami.

Odpisałam:

„Nie ma już żadnego nas, do którego mógłbyś wrócić. Proszę, nie kontaktuj się ze mną więcej”.

Zablokowałam numer.

Nie czułam triumfu.

Czułam ulgę.

Wieczorem Alba przyszła z kolejnym rysunkiem. Tym razem narysowała latarnię bez domu. Wokół niej były szerokie, białe linie.

— Gdzie jest reszta? — zapytałam.

— Nie trzeba jej — odparła. — Latarnia może stać sama.