Zgodziłam się udawać żonę mafijnego bossa przez cztery godziny, lecz gdy pojawił się mój były, jego uśmiech nagle zniknął

Mój były narzeczony wszedł do sali balowej dokładnie w chwili, gdy Gabriel Mercer pocałował mnie w dłoń, a potem powiedział coś, co sprawiło, że zamarłam.

Trzy godziny wcześniej siedziałam na tylnym siedzeniu czarnego samochodu i patrzyłam na diament większy niż mój piec do chleba.

Gabriel wsunął pierścionek na mój palec z taką obojętnością, jakby podawał mi rachunek za kawę.

— Cztery godziny — powiedział. — Uśmiechasz się, kiedy cię przedstawiam. Stoisz przy mnie. Nie zaprzeczasz mi publicznie. O północy dług twojego brata znika.

Spojrzałam na kamień, potem na niego.

Miał trzydzieści osiem lat, szerokie ramiona i zmęczoną twarz człowieka, który od dawna nie przespał spokojnie całej nocy. Gazety nazywały go inwestorem. Ludzie, którzy znali prawdę, mówili o nim jako o szefie Kręgu Portowego — organizacji, która miała własnych księgowych, prawników i zasady starsze niż większość budynków w Nowym Jorku.

— A co dokładnie mam udawać? — zapytałam.

Gabriel nawet nie mrugnął.

— Moją żonę.

Zaśmiałam się, ale śmiech zabrzmiał pusto.

Na zewnątrz czekali fotografowie. W hotelu za kilka minut miała rozpocząć się kolacja, podczas której starszyzna Kręgu wybierała nowego przewodniczącego. Gabriel potrzebował żony, żeby wyglądać na człowieka z rodziną, spokojem i czymś do stracenia.

Ja potrzebowałam siedemdziesięciu ośmiu tysięcy dolarów.

Dwa dni wcześniej, dziesięć minut przed zamknięciem piekarni, dwóch nieznajomych mężczyzn przekręciło tabliczkę z napisem „otwarte” na drugą stronę i położyło kremową kopertę obok jeszcze ciepłych bułek.

— Pani brat, Thomas Bennett? — zapytał starszy.

— Co zrobił?

— Pan Mercer wolałby wyjaśnić to osobiście.

W środku znajdowała się umowa pożyczki, o której nigdy nie słyszałam. Thomas pożyczył trzydzieści sześć tysięcy na ratowanie upadającego przedsięwzięcia sportowego. Odsetki, kary i opłaty windykacyjne podwoiły kwotę.

Kiedy znalazłam go w mieszkaniu, siedział na brzegu kanapy. Na stoliku drżała niedopita kawa.

— Wiedziałeś? — spytałam.

— Miałem to naprawić.

— Czym?

Milczał.

Wtedy zrozumiałam, że nie miał żadnego planu.

Kochałam brata. Przez lata byłam jego tarczą, księgową i ostatnią deską ratunku. Ale tym razem sprzedaż piekarni oznaczałaby utratę wszystkiego, co zostało po naszej matce.

Gabriel pojawił się następnego wieczoru w biurze nad piekarnią. Przyniósł umowę, której nie podpisałam, i propozycję, której nie powinnam była nawet rozważać.

— Cztery godziny — powtórzył. — Potem wrócisz do swojego życia.

— Żadnych przysług później?

— Żadnych.

— Żadnych ludzi nachodzących mnie w piekarni?

— Nie.

— Żadnych ukrytych warunków?

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej twarzy.

— Masz moje słowo.

Nie ufałam jego słowu. Ufałam tylko rachunkom, zamkom i ciastu, które rosło wtedy, kiedy powinno.

A jednak teraz siedziałam obok niego w granatowej sukni, z włosami upiętymi nad karkiem i pierścionkiem, który ciążył mi na palcu jak kajdanki.

— Dlaczego Kalifornia? — spytałam, gdy wysiedliśmy przed hotelem.

— Co?

— Nasz rzekomy ślub. Powiedziałeś, że odbył się w północnej Kalifornii. Dlaczego?

Gabriel spojrzał na mnie zbyt długo.

— Bo tam nikt nie zna twojej historii.

— A ty ją znasz?

— Wystarczająco.

Weszliśmy do sali. Kryształowe żyrandole rzucały światło na smokingi, suknie i twarze, które uśmiechały się tylko wtedy, gdy patrzyły na nie kamery.

Gabriel położył dłoń na mojej talii.

— Oddychaj — szepnął.

— Nie rozkazuj mi.

— W takim razie udawaj, że sama chcesz tu być.

— To będzie trudniejsze niż udawanie twojej żony.

Kącik jego ust drgnął.

Wtedy otworzyły się drzwi.

W progu stanął Daniel Reed — mężczyzna, który trzy lata wcześniej odszedł ode mnie tydzień przed naszym ślubem, zabierając oszczędności, klucze do mieszkania i ostatnią resztkę mojego zaufania.

Miał na sobie czarny smoking i ten sam spokojny uśmiech, który kiedyś doprowadzał mnie do szału.

Gabriel zesztywniał.

Daniel podszedł do nas, spojrzał na pierścionek, a potem powiedział:

— Norah, nie wierzę, że naprawdę za niego wyszłaś.

Gabriel ścisnął moją talię mocniej, niż wymagała tego rola.

— A ja nie wierzę, że odważyłeś się tu przyjść.

W jego głosie nie było ani grama udawania.

Daniel roześmiał się cicho.

— Nadal jesteś tak zazdrosny jak dawniej?

Zanim zdążyłam zapytać, skąd się znali, do Gabriela podszedł niski mężczyzna z blizną przy uchu.

— Panie Mercer, rada czeka na dokumenty — powiedział. — Bez nich głosowanie się nie odbędzie.

Gabriel odsunął się ode mnie i wyciągnął rękę po czarną skórzaną teczkę.

Daniel przestał się uśmiechać.

A ja zobaczyłam, że na zamku teczki widnieje mały mosiężny znak w kształcie pieca, identyczny jak ten, który moja matka wypaliła na pierwszej blasze do pieczenia w naszej piekarni…

CZĘŚĆ 2

Gabriel wyciągnął rękę, lecz zanim dotknął teczki, Daniel zastąpił mu drogę.

Muzyka kwartetu ucichła na moment, jakby nawet skrzypce wyczuły, że coś właśnie pękło.

— Dokumenty mogą poczekać — powiedział Daniel. — Chciałem tylko porozmawiać z Norah.

— Nie — odparł Gabriel.

— To nie twoja decyzja.

— Od tej chwili każda decyzja dotycząca Norah jest moją decyzją.

Poczułam, jak jego dłoń zaciska się na mojej talii. Nie bolało. Było jednak zbyt prawdziwe jak na udawane małżeństwo.

— Gabriel — szepnęłam. — Co on tutaj robi?

— Jest doradcą twojego brata.

Odwróciłam głowę.

— Czym?

Daniel uniósł brwi.

— Thomas ci nie powiedział? Pomogłem mu znaleźć finansowanie.

— To ty załatwiłeś tę pożyczkę?

— Załatwiłem możliwość. Twój brat sam podpisał dokumenty.

Jego spokojny ton przypomniał mi wszystkie rozmowy sprzed lat, w których potrafił przekonać mnie, że czarne jest białe, a moja pamięć działa przeciwko mnie.

Na kciuku miał srebrny sygnet z pękniętym herbem. Pamiętałam go. Daniel nosił go w noc, kiedy odszedł.

— Nie wiedziałam, że pracujesz dla Kręgu — powiedziałam.

— Nie pracuję dla nich. Współpracuję z ludźmi, którzy rozumieją, jak działa świat.

— A ja myślałam, że uciekłeś, bo byłeś tchórzem.

Tym razem uśmiech zniknął z jego twarzy.

Gabriel odwrócił się do mężczyzny z blizną.

— Zamknij drzwi. Nikt nie wychodzi.

— Gabriel — ostrzegłam.

— Nie podnoś głosu — powiedział cicho. — Jeszcze nie wiesz, w co cię wciągnął.

— Ty też mnie wciągnąłeś.

— Wiem.

To krótkie przyznanie zabolało bardziej niż wymówka.

Zaprowadził mnie do małego gabinetu za salą balową. W środku pachniało woskiem i drewnem. Na biurku stała srebrna taca z trzema nietkniętymi kieliszkami. Teczka z mosiężnym znakiem leżała przed nami.

— Otwórz ją — powiedział.

— To twoje dokumenty.

— Nie. To twoja historia.

Daniel wszedł za nami i zamknął drzwi.

— Nie rób tego, Gabriel.

— Przez trzy lata robiłem dokładnie to, czego chciałeś.

— A teraz nagle zostałeś bohaterem?

Gabriel spojrzał na niego tak, że poczułam chłód pod żebrami.

— Nie jestem bohaterem. Po prostu mam dość sprzątania po tobie.

Otworzyłam teczkę. Na pierwszej stronie widniało nazwisko Thomasa, numer pożyczki i data podpisania. Na drugiej — kopia przelewu.

— To nie jest podpis mojego brata — powiedziałam.

Daniel prychnął.

— Oczywiście, że jest.

— Znam jego podpis. Ten zawijas przy literze T robi zawsze w drugą stronę.

Gabriel położył przede mną lupę.

— Spójrz na tusz.

Pochyliłam się. Podpis wyglądał prawie prawdziwie, ale linia była zbyt równa. Jakby ktoś ją skopiował z fotografii.

— Kto to zrobił?

Nikt nie odpowiedział.

W tej samej chwili mój telefon zawibrował. Wiadomość pochodziła od Thomasa.

„Nie wracaj do piekarni. Ktoś był w środku.”

Przez sekundę nie mogłam oddychać.

— Co się stało? — spytał Gabriel.

Pokazałam mu ekran.

Natychmiast wyciągnął telefon i wydał kilka poleceń. Jego głos stał się chłodny, pozbawiony wszelkiego zmęczenia.

— Dwóch ludzi pod piekarnię. Jeden do mieszkania Thomasa. Nikt nie dotyka zamka, dopóki nie przyjadę.

Daniel zrobił krok w stronę drzwi.

— Muszę sprawdzić, co się wydarzyło.

— Nie ruszysz się stąd — powiedział Gabriel.

— Nie możesz mnie zatrzymać.

— Mogę.

— Przy wszystkich?

— Jeśli będziesz chciał.

Daniel zacisnął szczękę. Po raz pierwszy zobaczyłam w jego oczach coś, czego wcześniej nigdy nie widziałam.

Strach.

Gabriel wyjął z teczki mały odtwarzacz głosowy. Był porysowany, z jednym pęknięciem na obudowie.

— To znaleziono w piekarni po pożarze sprzed sześciu lat — powiedział. — Twoja matka trzymała go w metalowej puszce na mąkę.

— Po co mi to pokazujesz?

— Bo nagranie zaczyna się od rozmowy, której nie miał usłyszeć nikt poza nią.

Wcisnął przycisk.

Najpierw usłyszałam szum wentylatora. Potem trzask blachy. A następnie głos mojej matki, starszy, niż go pamiętałam, i wyraźnie przestraszony.

— Jeśli coś mi się stanie, oddajcie tę teczkę Norah Bennett. Nie Gabrielowi. Nie Thomasowi. Tylko jej.

Zamarłam.

Daniel cofnął się o krok.

Gabriel patrzył na mnie, jakby czekał na cios.

Nagranie trwało dalej.

— Człowiek, któremu ufałam, sprzedał nasze nazwisko za władzę. A jego syn nosi dziś twarz niewinnego człowieka. Norah musi wiedzieć, komu naprawdę oddała swoje serce…

Odtwarzacz nagle zamilkł.

Na korytarzu rozległ się huk tłuczonego szkła.

Ktoś krzyknął.

Gabriel sięgnął pod marynarkę, a Daniel spojrzał na mnie z miną człowieka, który właśnie usłyszał własny wyrok.

Wtedy z głośników rozległ się głos mojego byłego narzeczonego, choć Daniel stał przecież obok nas.

— Norah, jeśli słyszysz to nagranie, oznacza to, że Gabriel już cię okłamał po raz drugi…

CZĘŚĆ 3

— Norah, jeśli słyszysz to nagranie, oznacza to, że Gabriel już cię okłamał po raz drugi — powiedział głos z głośników.

Daniel pobladł.

— Wyłącz to — syknął.

Gabriel nie poruszył się.

Z sali balowej dobiegały krzyki i odgłos odsuwanych krzeseł. Ktoś próbował otworzyć zablokowane drzwi. Na stole drżały kieliszki.

Nagranie trwało dalej.

— Pożyczka Thomasa nie była pożyczką. Pieniądze zostały przelane na jego konto, ale dokumenty przygotował Daniel Reed. Podpis podrobiono na podstawie formularza, który ukradł z piekarni Norah.

— To kłamstwo! — krzyknął Daniel.

— Cisza — powiedział Gabriel.

Jego głos miał taką siłę, że Daniel naprawdę zamilkł.

Z nagrania odezwała się moja matka.

— Daniel pracował dla mojego szwagra, Marcusa Mercera. Chce przejąć Krąg Portowy, ale potrzebuje człowieka, którego można kontrolować. Gabriel jest przeszkodą. Norah jest jego słabym punktem.

Poczułam, jak pierścionek wbija mi się w skórę.

— Twoja matka znała mojego ojca? — spytałam.

Gabriel skinął głową.

— Byli wspólnikami. Marcus ich zdradził. Twoja matka ukryła dowody w piekarni.

— A ty wiedziałeś?

— Wiedziałem, że istniała teczka. Nie wiedziałem, gdzie ją schowała. Nie wiedziałem też, że nagranie przetrwało pożar.

Daniel rzucił się do stołu, lecz Gabriel chwycił go za nadgarstek i przycisnął do drewnianej krawędzi.

— Nie dotykaj jej — powiedział.

— Ona nic nie rozumie! — warknął Daniel. — Twoja matka była wspólniczką przestępców. Piec i sklep były tylko przykrywką.

— Kłamiesz — szepnęłam.

— Zapytaj Gabriela, ile razy obserwował cię przez ostatnie sześć lat. Zapytaj, dlaczego zawsze ktoś pojawiał się przy twoim lokalu, kiedy miałaś problemy. Zapytaj, kto podpalił kuchnię.

Odwróciłam się do Gabriela.

Jego twarz stała się szara.

— To nie ja — powiedział.

— Ale wiesz, kto.

— Tak.

— Marcus?

— Tak.

Gabriel puścił Daniela i odsunął się o krok.

— Twój ojciec był człowiekiem, który zniszczył życie mojej rodziny — powiedziałam. — A ty od początku wiedziałeś, kim jestem.

— Wiedziałem, kim była twoja matka. Nie wiedziałem, że Marcus użyje Thomasa, żeby cię zmusić do wejścia w tę sprawę.

— Zmusiłeś mnie do udawania żony.

— Bo wiedziałem, że Marcus będzie dziś obserwował każdego, kto stanie obok mnie. Chciałem trzymać cię przy sobie, żeby cię chronić.

— Nie masz prawa nazywać kontroli ochroną.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie wśród migoczących świateł i rozlanego wina.

Potem odtworzył kolejną część nagrania.

Tym razem odezwał się Daniel.

— Norah nigdy nie dowie się, że to ja namówiłem Thomasa. Wystarczy podsunąć mu pieniądze, a potem zabrać mu wszystko. Gabriel przyprowadzi ją sam. Zrobi dokładnie to, co zawsze — spróbuje ocalić kogoś kosztem własnej pozycji.

Usłyszałam własny oddech.

Daniel patrzył na mnie, jakby chciał cofnąć słowa, ale nagranie nie pozwalało mu uciec.

— Dlaczego? — spytałam.

— Bo cię kochałem.

— Nie. Kochałeś to, że ci wierzyłam.

Jego oczy zaszły łzami.

— Potrzebowałem pieniędzy.

— Więc sprzedałeś mojego brata i mnie.

Nie zaprzeczył.

Drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie. Wszedł starszy mężczyzna o srebrnych włosach i lasce. Gabriel odwrócił się do niego.

— Marcus.

Mężczyzna uśmiechnął się blado.

— Oddaj mi teczkę, chłopcze.

— Nie.

— W takim razie twoja żona nie dożyje końca wieczoru.

W sali zgasły wszystkie światła.

Rozległ się trzask zamka, potem czyjś krzyk.

Gabriel zasłonił mnie własnym ciałem, ale ja zobaczyłam coś, czego nie zauważył nikt inny: Marcus nie patrzył na Gabriela.

Patrzył na mały odtwarzacz w mojej dłoni.

Wtedy telefon w kieszeni Gabriela zadzwonił.

Odebrał, słuchał przez trzy sekundy, a potem spojrzał na mnie z przerażeniem.

— Norah, twój brat zniknął.

A Marcus uśmiechnął się po raz pierwszy tej nocy…