CZĘŚĆ 4

Na odwrocie kartki znajdował się numer telefonu, którego nie widziałem od dziewiętnastu lat.

Mój palec zawisł nad ekranem.

Robles spojrzał na mnie.

— Kto to?

— Człowiek, którego uznano za martwego.

Zadzwoniłem.

Po trzech sygnałach odezwał się głos kobiety.

— Myślałam, że nigdy nie wrócisz.

— Mara, gdzie jesteś?

— W domu Montalvo. I mam coś, czego on szuka bardziej niż nośnika.

W tle usłyszałem trzask drzwi.

— Wyślij położenie — powiedziałem.

— Już wysłałam. Ale masz dwadzieścia minut.

Połączenie zakończyło się bez pożegnania.

Mara była dawną analityczką naszego oddziału. Oficjalnie zginęła podczas operacji w porcie Veracruz. Nieoficjalnie przeszła na drugą stronę, ponieważ tylko ona potrafiła odczytać archiwalne kody ministerstwa.

Nie powiedziałem Roblesowi, że przez dziewiętnaście lat uważałem ją za zmarłą.

— Jedziemy — powiedziałem.

Klinika miała podziemny garaż. Wzięliśmy dwa samochody, cztery osoby i kopię nośnika. Oryginał został przy Valerii, pod opieką lekarki, której Robles znał od lat.

— Nie zostawiaj mnie — wyszeptała moja córka, kiedy podszedłem do jej łóżka.

— Wrócę przed operacją.

— Obiecujesz?

Położyłem dłoń na jej czole.

— Tym razem dotrzymam.

Dom Montalvo stał na wzgórzu za miastem. Brama była otwarta. Światła paliły się we wszystkich oknach, choć był środek nocy.

Weszliśmy bocznym wejściem.

Mara czekała w bibliotece. Miała krótkie, białe włosy i bliznę biegnącą od ucha do obojczyka. W dłoni trzymała mały rejestrator.

— To jest kopia rozmowy z nocy ataku — powiedziała.

— Skąd ją masz?

— Od syna Montalvo.

Sebastián stał przy kominku. Nie przypominał chłopaka z gazet. Miał rozciętą wargę i drżały mu ręce.

— Oni kazali nam ją nastraszyć — powiedział. — Mieliśmy zabrać jej torbę. Rodrigo zaczął bić pierwszy. Iker dołączył.

— A ty? — zapytałem.

Sebastián spuścił wzrok.

— Ja ją przytrzymywałem.

W bibliotece zapadła cisza.

— Dlaczego nagrywałeś rozmowę? — spytałem.

— Bo mój ojciec powiedział, że jeśli Valeria przeżyje, zajmie się jej rodziną. Zrozumiałem, że nie chodziło o strach. Chodziło o zabicie jej.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Kiedy mąż zostawił mnie samą z sześciomiesięcznymi bliźniaczkami, nie spodziewał się, co zobaczy po powrocie — zamarł w drzwiach

Mara podała mi rejestrator.

Włączyłem nagranie.

Najpierw zabrzmiały głosy trzech studentów. Śmiech. Brzęk butelek. Potem głos Rodriga.

— Podnieś się, laborantko. Gdzie jest kapsuła?

Valeria płakała i próbowała się odsunąć.

— Nie mam niczego.

— Ojciec Luny powiedział, że ci ją przekazał.

Następnie odezwał się Sebastián.

— Wystarczy. Ona już nie może mówić.

— Tym lepiej — odpowiedział Iker. — Nikt jej nie uwierzy.

Słuchałem własnej córki, która prosiła, żeby przestali, i czułem, jak pod skórą powraca człowiek, którego przez lata próbowałem zakopać.

Mara wyłączyła urządzenie.

— To nie jest wszystko — powiedziała.

Wyjęła z szuflady drugi dokument. Była to lista przelewów, podpisana przez Mauricio Montalvo, senator Barragán i dyrektora uczelni.

— Mają również ludzi w prokuraturze, policji i ministerstwie — powiedziała. — Ale nie wiedzą, że profesor Luna wysłał kopię do niezależnego dziennikarza.

— Kiedy ją opublikuje?

— Gdy dostanie ode mnie sygnał.

— Nie. Opublikuje ją teraz.

Mara spojrzała mi w oczy.

— Jeśli to zrobię, wszystkie rodziny zaczną uciekać.

— Niech uciekają przed prawdą.

Wysłała wiadomość.

Minutę później na telefonach całego zespołu pojawiły się pierwsze nagłówki. Dokumenty profesora Luny trafiły do sieci. Nagranie z kampusu również.

Telefon Mauricio zadzwonił niemal natychmiast.

Odebrał, nie wiedząc, że głośnik jest włączony.

— Zatrzymaj publikację! — krzyczał. — Zapłacę, ile trzeba.

— Nie mam już komu płacić — odpowiedział jego prawnik. — Prokuratura właśnie zajęła moje biuro.

— To niemożliwe.

— Jest pan nagrany.

Mauricio milczał.

— Proszę mnie nie wzywać — powiedział prawnik. — Od tej chwili reprezentuję tylko siebie.

Połączenie się urwało.

Pół godziny później do domu wjechały samochody federalnych śledczych. Senator Barragán próbowała opuścić miasto, ale zatrzymano ją na lotnisku. Dyrektor uczelni został znaleziony w piwnicy własnego domu, z walizką pełną pieniędzy.

Trzej studenci nie uciekli.

Nagranie odebrało im odwagę.

Kiedy Sebastian usłyszał własny głos z rejestratora, usiadł na podłodze biblioteki. Słuchał, jak mówił, że Valeria nie może nikomu uwierzyć.

PRZECZYTAJ TAKŻE: CZĘŚĆ 4 — Powiedział, że jestem tylko medyczką, a kiedy podniosłam jego karabin, cały oddział nagle przestał oddychać

— To ja powiedziałem? — zapytał.

— Tak — odpowiedziałem.

— Nie pamiętam.

— Pamięć nie zmienia nagrania.

Zakrył twarz dłońmi.

Nie czułem satysfakcji. Tylko zmęczenie.

Tego samego ranka wróciłem do kliniki. Valeria została zabrana na operację. Czekałem pod drzwiami przez siedem godzin, ściskając w kieszeni czarną monetę z jaguarem.

Kiedy lekarz wreszcie wyszedł, miał ślady po masce na policzkach.

— Operacja się udała — powiedział. — Czeka ją długa rehabilitacja, ale będzie żyła.

Oparłem się o ścianę.

Po raz pierwszy od dwóch dni pozwoliłem sobie zamknąć oczy.

W jej pokoju stał pusty stojak na kroplówkę. Na parapecie leżał tylko żółty breloczek w kształcie łodzi, ten sam, który znaleziono później w domu. Valeria nosiła go od dzieciństwa.

Wziąłem go do ręki.

Był porysowany, ale cały.

Proces trwał kilka miesięcy. Mauricio Montalvo przyznał się do szantażu, przekupstwa i zlecenia ataku. Senator Barragán straciła immunitet. Rodrigo i Iker usłyszeli wyroki za pobicie i próbę wymuszenia. Sebastián zeznawał jako świadek, ale nie uniknął odpowiedzialności.

Nie poszedłem na żadną rozprawę.

Valeria powiedziała, że nie chce, abym kolejny raz spędzał życie, patrząc w stronę drzwi.

Miała rację.

Trzy miesiące później przenieśliśmy się do małego miasteczka nad jeziorem. Wynająłem parterowy dom z kuchnią pachnącą kawą i oknem wychodzącym na targ warzywny.

Valeria zaczęła rehabilitację mowy. Każde słowo przychodziło jej z trudem, ale każdego ranka ćwiczyła.

— Tata — powiedziała pewnego grudniowego poranka.

Podniosłem głowę znad kubka.

— Jestem.

— Czy teraz już nie musisz sprawdzać drzwi?

Spojrzałem na zamek.

Przez chwilę chciałem odpowiedzieć, że zawsze trzeba sprawdzać drzwi. Potem zobaczyłem jej uśmiech.

— Nie — powiedziałem. — Teraz nie muszę.

Za oknem spadł pierwszy śnieg. Cienkie płatki osiadały na drewnianym płocie, a Valeria rysowała przy stole. Narysowała dom, jezioro i dwie postacie stojące obok siebie.

Jedna z nich miała w kieszeni czarną monetę.

Drugą podpisała swoim imieniem.

Pewnego wieczoru otrzymałem wiadomość od Mauricio.

Pisał, że odbywa karę, że został zdradzony przez ludzi, którym ufał, i że chciałby tylko raz porozmawiać z Valerią.

PRZECZYTAJ TAKŻE: Zawstydziłem nad jeziorem kobietę w moim wieku za czerwony kostium kąpielowy, a wtedy wyjęła kopertę zapisaną pismem mojej zmarłej żony

Przeczytałem tekst dwa razy.

Potem pokazałem go córce.

— Chcesz odpowiedzieć? — zapytałem.

Valeria długo patrzyła na ekran. Jej szczęka wciąż bolała przy zmianie pogody, a blizna przy ustach była jeszcze różowa.

— Nie — powiedziała.

— Mam mu coś napisać?

Pokręciła głową.