Przyszłam z szefem na galę jako jego narzeczona, lecz gdy poprosił mnie do tańca inny mężczyzna, Dante nagle pobladł

Dante Bellini zapomniał własnego polecenia w chwili, gdy wysiadłam z czarnej limuzyny przed hotelem Astoria, a wszystkie głowy odwróciły się w moją stronę.

Złoty baldachim odbijał się w mokrym chodniku Manhattanu. Krople deszczu spływały po szybach samochodu, a światło lamp wydobywało połysk czarnej sukni, którą pożyczyłam od przyjaciółki. Przy moim gardle błysnęła mała srebrna spinka w kształcie jaskółki. Należała do mojej matki. Zawsze przypinałam ją do ubrania, kiedy potrzebowałam odwagi.

Dante stał przy wejściu i patrzył na mnie tak, jakby po raz pierwszy zobaczył człowieka, a nie element własnego kalendarza.

— Nie mów, że wyglądam odpowiednio — powiedziałam, zanim zdążył otworzyć usta.

— Miałem powiedzieć, że spóźniliśmy się trzy minuty.

— Oczywiście. Romantycznie jak zawsze.

Jego szczęka drgnęła. Przez cztery lata byłam jego sekretarką, strażniczką terminów, telefonów i ludzi, których nie chciał widzieć. Wiedziałam, kiedy odwołać spotkanie, kiedy podać mu kawę i kiedy milczeć. Wiedziałam również, że na tę galę przyprowadził mnie wyłącznie dlatego, że trzech członków zarządu od pół roku próbowało wyswatać go z własnymi córkami.

Miałam być bezpiecznym rozwiązaniem.

— Pamiętasz zasady? — zapytał, podając mi ramię.

— Mam się uśmiechać, wyglądać na zachwyconą i nie wspominać, że nasza randka jest udawana.

— To nie jest randka.

— W takim razie przestań patrzeć na mnie, jakbyś żałował, że ją zaplanowałeś.

Przez sekundę zobaczyłam w jego oczach coś niebezpiecznie podobnego do niepewności. Potem drzwi otworzyły się i zostaliśmy wciągnięci do środka.

Sala balowa tonęła w bursztynowym świetle. Nad stołami wisiały kryształowe lampy, przy każdym nakryciu stała wysoka świeca, a orkiestra grała spokojny walc. Dante wszedł pierwszy. Jak zwykle rozmowy przycichły. Dopiero po chwili uwaga przesunęła się na mnie.

— Dlaczego wszyscy patrzą? — szepnęłam.

— Zawsze patrzą na mnie.

— Dziś patrzą na mnie.

Nie odpowiedział.

Pierwszy podszedł Arthur Coleman, bankier o dłoniach miękkich jak wosk. Uścisnął dłoń Dantego, lecz nawet na moment nie oderwał wzroku od mojej twarzy.

— Bellini, ukrywałeś przed nami coś interesującego — powiedział.

— To Lucia Bennett — odparł Dante. — Prowadzi moje biuro.

— Więc to pani podejmuje wszystkie decyzje?

— Tylko te, których pan Bellini nie zauważa.

Arthur wybuchnął śmiechem. Dante napił się szampana, ale trzymał kieliszek tak mocno, że aż zbielały mu knykcie.

W ciągu następnych dwudziestu minut poznałam trzech inwestorów, prawnika i dziedzica sieci hoteli. Każdy zadawał mi pytania, jakbym nagle przestała być cieniem stojącym sześć kroków od biurka Dantego. Odpowiadałam spokojnie. Nie potrzebowałam jego nazwiska, żeby utrzymać rozmowę.

To właśnie go zirytowało.

— Ściskasz kieliszek — powiedziałam, kiedy stanęliśmy przy oknie.

— Nic mi nie jest.

— W takim razie nie patrz tak na każdego mężczyznę, który ze mną rozmawia.

— Nie patrzę.

— Dante, właśnie próbujesz wzrokiem podpalić człowieka przy stoliku z owocami.

Nie zdążył odpowiedzieć, bo podszedł do nas Julian Cross. Wysoki, spokojny i zbyt pewny siebie. Znałam jego nazwisko z raportów biznesowych. Dante znał o nim znacznie więcej.

— Panno Bennett — powiedział Julian, wyciągając rękę. — Orkiestra zaczyna wolny taniec. Zatańczy pani ze mną?

Spojrzałam na Dantego. W limuzynie sam kazał mi rozmawiać z gośćmi, śmiać się i sprawić, żeby wszyscy uwierzyli w naszą bliskość.

— Nie potrzebujesz mojego pozwolenia — powiedział chłodno.

— Wiem.

Położyłam dłoń na ramieniu Juliana.

Dante patrzył, jak jego ręka spoczywa na moich plecach. Patrzył, jak się uśmiecham. A kiedy wyszliśmy na parkiet, dotknął palcami srebrnej spinki w kształcie jaskółki, jakby chciał zatrzymać mnie samym spojrzeniem.

Nie wiedział jeszcze, że tej nocy miał stracić kontrolę nie tylko nad swoją zazdrością.

Przy bocznym wejściu pojawił się mężczyzna w granatowym garniturze. W jednej dłoni trzymał cienką teczkę, drugą wyciągnął w stronę Dantego i powiedział cicho:

— Panie Bellini, musi pan zobaczyć, co znaleźliśmy w archiwum fundacji…

CZĘŚĆ 2

Mężczyzna w granatowym garniturze wyciągnął teczkę, lecz Dante chwycił go za nadgarstek, zanim zdążył ją otworzyć.

— Nie tutaj — syknął.

— To pilne — odpowiedział mężczyzna. — Jeśli poczekamy do jutra, dokumenty mogą zniknąć.

Stałam kilka metrów dalej, obok Juliana. Orkiestra grała, pary wirowały, a jednak słyszałam każde słowo. Srebrna jaskółka przy moim gardle zahaczyła o kosmyk włosów. Poczułam ukłucie metalu i nagle całe ciało zesztywniało.

Mężczyzną był Samuel Reed, audytor zatrudniony przez fundację. Wiedziałam, że od sześciu tygodni sprawdzał jej księgi. Wiedziałam też, że trzy dni wcześniej wysłał mi wiadomość bez treści, tylko z godziną i adresem starego magazynu przy nabrzeżu.

Nie mogłam powiedzieć o tym Dante. Jeszcze nie.

— Panno Bennett? — Julian pochylił się ku mnie. — Wszystko w porządku?

— Tak.

— Wcale nie wygląda pani, jakby było.

— Pracuję dla człowieka, który potrafi zamienić kolację w kryzys zarządu. Jestem przyzwyczajona.

Julian uśmiechnął się, ale jego spojrzenie powędrowało do Dantego. Bellini wciąż trzymał Samuela przy wejściu, a jego twarz miała ten zimny wyraz, który pojawiał się zawsze, gdy ktoś próbował odebrać mu kontrolę.

— Powinienem panią odprowadzić? — zapytał Julian.

— Nie. Powinnam sama zobaczyć, co jest w tej teczce.

— To brzmi jak początek kłopotów.

— W moim życiu kłopoty zwykle zaczynają się od słów: „To tylko formalność”.

Ruszyłam w stronę bocznego korytarza. Dante zauważył mnie natychmiast.

— Lucia, zostań na sali.

— Dlaczego?

— Bo proszę.

— To nie jest odpowiedź.

— Jestem twoim pracodawcą.

Słowa uderzyły mocniej, niż powinny. Przez cztery lata potrafił mówić do mnie jak do najbliższej osoby, kiedy potrzebował pomocy, a jak do obcego pracownika, kiedy chciał wygrać rozmowę.

— A ja jestem twoją udawaną partnerką — odparłam. — Nie pomyl ról.

W jego oczach pojawił się błysk złości.

— Julian czeka na parkiecie.

— Nie jesteś zazdrosny, Dante. Po prostu nie znosisz, kiedy coś dzieje się bez twojej zgody.

Sam odpowiedział za niego:

— Panie Bellini, proszę ją puścić. To dotyczy również jej.

Dante odwrócił głowę.

— Co to ma znaczyć?

Samuel otworzył teczkę tylko na tyle, by pokazać mu fotografię. Zobaczyłam fragment starego dokumentu, pieczęć i podpis mojego ojca, Eliasa Bennetta. Serce uderzyło mi gwałtownie.

Ojciec zmarł, kiedy miałam dziewiętnaście lat. Dante twierdził, że był jedynie księgowym w pierwszej firmie jego rodziny. Ja nigdy w to nie uwierzyłam. Znalazłam zbyt wiele rachunków, które znikały po jego śmierci, i zbyt wiele nazwisk, które milknęły, gdy o nie pytałam.

— Co ma z tym wspólnego mój ojciec? — zapytałam.

Samuel spojrzał na Dantego, potem na mnie.

— To nie jest miejsce na tę rozmowę.

— W takim razie wybierz inne.

W tej chwili do korytarza wszedł Matteo Bellini, stryj Dantego i przewodniczący fundacji. Miał na sobie białą kamizelkę, a w palcach obracał srebrną zapalniczkę.

— Lucia — powiedział z uśmiechem. — Jak miło widzieć, że dziś nie ukrywasz się za biurkiem.

— Nie ukrywam się za niczym.

— Wszyscy wiemy, że twoje miejsce jest przy dokumentach, nie przy zarządzie.

Dante spojrzał na niego ostrzegawczo.

— Matteo, wystarczy.

— Przeciwnie. Skoro już tu jesteśmy, powinniśmy wyjaśnić, dlaczego audytor grzebie w rachunkach fundacji bez zgody zarządu.

Samuel zacisnął teczkę.

— Mam zgodę niezależnej komisji.

— Komisja nie wie, co podpisuje.

Matteo pochylił się do mnie. Poczułam zapach drogich cygar i wilgotnej wełny.

— Jeśli będziesz rozsądna, rano nadal będziesz miała pracę.

— A jeśli nie?

— Wtedy wszyscy dowiedzą się, kto miał dostęp do kont i archiwów.

Dante zamarł. Po raz pierwszy tego wieczoru nie wyglądał na człowieka, który ma gotową odpowiedź.

Wtedy z sali dobiegł trzask tłuczonego szkła. Ktoś krzyknął. Julian pojawił się w drzwiach, blady.

— Lucia, ochroniarze przeszukują twoją torebkę — powiedział. — Twierdzą, że znaleziono w niej klucz do magazynu fundacji.

Matteo uśmiechnął się bez cienia ciepła.

A Samuel, patrząc na mnie, wyszeptał:

— Teraz musisz powiedzieć Dante prawdę o tym, co zrobiłaś cztery lata temu…

CZĘŚĆ 3

— Cztery lata temu nie zrobiłam niczego nielegalnego — powiedziałam. — Ukryłam tylko coś, czego Dante nie mógł wtedy zobaczyć.

W korytarzu zapanowała cisza. Z sali balowej dochodziła muzyka i przytłumione rozmowy, lecz dla mnie świat skurczył się do twarzy Dantego.

— Co ukryłaś? — zapytał.

— Nie tutaj.

— Lucia, jeśli ktoś znalazł w twojej torebce klucz, chcę wiedzieć wszystko teraz.

Matteo uderzył zapalniczką o dłoń.

— Widzisz? Nawet on zaczyna rozumieć, że zatrudnił niewłaściwą osobę.

— Zamknij się, Matteo — powiedział Dante.

To był pierwszy raz, kiedy stanął po mojej stronie przy świadkach. Nie wystarczyło. Nie po tym, jak przez lata pozwalał swojemu stryjowi traktować mnie jak część wyposażenia biura.

Samuel poprowadził nas do małego gabinetu za salą. Na stole leżała czarna teczka, a obok niej mój klucz. Ochroniarz postawił go przed chwilą na serwetce.

— Znalazł się w wewnętrznej kieszeni pani torebki — powiedział.

— Nie wkładałam go tam.

— Wiem — odparł Samuel.

Dante spojrzał na niego ostro.

— Skoro wiesz, dlaczego pozwoliłeś, żeby ją oskarżono?

— Żeby Matteo przestał uważać, że kontroluje sytuację.

Matteo wszedł za nami i zatrzasnął drzwi.

— To absurd. Audytor, sekretarka i mój bratanek urządzają prywatny teatr, bo ktoś odkrył błąd w księgach.

— To nie był błąd — powiedziałam. — Przez cztery lata pieniądze fundacji przelewano na spółki, które nie prowadziły żadnej działalności.

Dante odwrócił się do mnie.

— Wiedziałaś o tym?

— Od pierwszego roku pracy.

— I nic mi nie powiedziałaś?

— Próbowałam. Za każdym razem Matteo pojawiał się wcześniej. Za każdym razem mówił, że mam nie przekraczać swoich kompetencji. A ty mu wierzyłeś.

Jego twarz stwardniała.

— Dlaczego zostałaś?

Wyjęłam z torebki kopertę, którą nosiłam od czterech lat. Papier był zmięty na rogach, a na klapie widniał odręczny podpis mojego ojca.

— Bo przed śmiercią ojciec zostawił mi instrukcję. Powiedział, że jeśli znikną pieniądze z fundacji, mam znaleźć oryginalną umowę założycielską. Nie kopię. Oryginał.

Dante patrzył na kopertę, jakby miał przed sobą własne wspomnienia.

— Twój ojciec był księgowym — powiedział Matteo.

— Nie. Był współzałożycielem Bellini Foundation. Miał trzydzieści osiem procent praw głosu. Po jego śmierci udziały nie przeszły na rodzinę Bellinich. Przeszły na mnie.

Matteo upuścił zapalniczkę.

Dante cofnął się o krok.

— To niemożliwe.

— Dlatego przez cztery lata trzymałeś mnie sześć kroków od swojego gabinetu. Nie wiedziałeś, że osoba, której wydawałeś polecenia, mogła kiedyś odwołać cały zarząd.

Samuel wyjął z teczki nagranie rozmowy i włączył je na laptopie. Głos Matteo wypełnił gabinet.

— Podpisz transfer, albo zrobimy z dziewczyny wspólniczkę kradzieży. Nikt nie uwierzy sekretarce.

Drugi głos należał do dyrektora finansowego. Potwierdzał przelewy, fałszywe faktury i plan obciążenia mnie winą.

Dante słuchał z kamienną twarzą. Matteo próbował wyrwać Samuelowi komputer.

— To sfabrykowane!

— Nagranie zabezpieczono u notariusza — odparł Samuel. — A oryginalna umowa jest prawdziwa.

Otworzyłam kopertę. W środku znajdowała się umowa, testament mojego ojca i podpisana przez niego notatka: „Nie ufaj człowiekowi, który nazywa cię rodziną, dopóki nie pokaże ci ksiąg”.

Dante przeczytał ostatnie zdanie. Zbladł.

Nagle jego telefon zawibrował. Spojrzał na ekran, odebrał i przez chwilę milczał.

— Co się stało? — zapytałam.

— Policja jedzie do magazynu — powiedział. — Ktoś zgłosił, że to ty ukradłaś dokumenty i pieniądze fundacji.

Matteo uśmiechnął się ponownie.

Wtedy z telefonu Dantego dobiegł jeszcze jeden głos. Należał do jego własnego dyrektora finansowego.

— Nie martw się o Lucię. Ona nie zdąży złożyć zeznań, jeśli dokumenty znajdą się w jej mieszkaniu…