CZĘŚĆ 4 — Kiedy Daniel kazał mi odejść od grilla po oskarżeniu jego córki, nie spodziewał się, co zobaczy po powrocie — zbladł

CZĘŚĆ 4

Kobieta mówiła przez telefon tak cicho, że słyszałam tylko urywki.

Daniel stał przy oknie z plecami do nas.

— Nie możesz tego zrobić — syknął.

Po chwili jego dłoń zaczęła drżeć.

— Powiedziałaś, że wszystko załatwisz.

Ava patrzyła na niego z twarzą mokrą od łez. Ja siedziałam przy stole i trzymałam palce na srebrnej zawieszce w kształcie domu.

Daniel rozłączył się.

— Kto to był? — zapytała Ava.

Nie odpowiedział.

— Tato, kto?

— Karolina.

Znałam to imię. Karolina była jego księgową w firmie budowlanej. Przez miesiące słyszałam, że pomaga mu uporządkować sprawy finansowe. Nie wiedziałam, że to z nią rozmawiał o sprzedaży domu.

Daniel chwycił marynarkę z oparcia krzesła.

— Muszę do niej pojechać.

— Nigdzie nie pojedziesz — powiedziałam.

— Nie możesz mnie zatrzymać.

— Nie muszę. Na podjeździe czeka funkcjonariusz, którego wezwałam godzinę temu.

Daniel spojrzał w stronę drzwi.

Dzwonek zabrzmiał natychmiast, jakby czekał na właściwy moment.

Ava wzdrygnęła się.

— Ty to zaplanowałaś?

— Zaplanowałam ochronę siebie.

Daniel nie ruszył się z miejsca.

— Marto, posłuchaj. Wiem, że zrobiłem źle. Ale możemy to naprawić.

— Nie dziś.

— To było głupie. Byłem pod presją.

— Przez osiem miesięcy?

— Bałem się, że cię stracę.

— Więc postanowiłeś najpierw stracić mój dom?

Nie odpowiedział.

Do środka wszedł funkcjonariusz wraz z kobietą po czterdziestce. Karolina miała na sobie granatowy płaszcz i ściskała skórzaną teczkę. Nie spojrzała na Daniela.

— To ona? — zapytał funkcjonariusz.

— Tak — odpowiedziałam.

Karolina położyła teczkę na stole.

— Mam wiadomości, przelewy i kopię planu, który Daniel przygotował. Chciał sprzedać dom, a pieniądze przelać na konto założone na nazwisko Avy.

Ava cofnęła się, jakby ktoś ją uderzył.

— Ja o tym nie wiedziałam.

— Wiem — powiedziała Karolina. — Dlatego przyszłam.

Daniel rzucił się do przodu.

— To nie tak wyglądało.

Funkcjonariusz odsunął go gestem.

— Proszę usiąść.

— Nie mam nic do ukrycia.

— W takim razie nie będzie problemu z rozmową.

Daniel usiadł. Gdy funkcjonariusz włączył nagranie po raz drugi, słuchałam jego własnych słów razem z nim.

„Marta sama się wyprowadzi.”

„Wykorzystamy to, co zrobiła podczas kłótni z Avą.”

„Ona nawet nie wie, że nie ma do niego praw.”

Za każdym razem Daniel spuszczał głowę coraz niżej.

Nie było już żadnych wymówek. Żadnego „źle mnie zrozumiałaś”. Żadnego „to nie tak”.

Słyszał siebie.

I po raz pierwszy nie mógł uciec przed własnym głosem.

Rozmowa trwała ponad dwie godziny. Funkcjonariusz zabezpieczył dokumenty, nośnik pamięci i telefon Daniela. Karolina złożyła zeznania. Adwokat Daniela w końcu oddzwonił, ale nie po to, by go ratować.

— Nie będę pana reprezentował w tej sprawie — powiedział przez głośnik. — Od dziś proszę kontaktować się z inną kancelarią.

Daniel zamknął oczy.

Kiedy wychodził, zatrzymał się przy stole.

Zobaczył bransoletkę z domkiem.

— Zostaw ją — powiedziałam.

— To mój prezent.

— Nie. To pamiątka po kobiecie, która wierzyła, że jesteś jej domem.

Nie zabrał jej.

Tego wieczoru Ava została u swojej babci. Daniel pojechał do hotelu, a następnego dnia rozpoczęła się procedura rozwodowa i postępowanie dotyczące fałszerstwa oraz próby wyłudzenia pożyczki.

Myślałam, że najtrudniejsze już za mną.

Nie wiedziałam jeszcze, że trzy dni później na moim telefonie pojawi się wiadomość od Avy, która zmusi mnie do podjęcia decyzji trudniejszej niż wyrzucenie Daniela z domu…