Wyciągnęłam rękę do brata księcia, gdy cała sala się śmiała — wtedy książę przestał patrzeć na mnie obojętnie

Kiedy czerwony poncz spłynął po kamizelce Olivera Ashdowna, cała sala wybuchnęła śmiechem, a ja zrobiłam coś, czego nie wybaczano młodym damom.

Podeszłam prosto między niego a lorda Harringtona.

— To moja wina — powiedziałam, choć nie miałam z tym nic wspólnego.

Harrington uniósł brwi.

— Panno Croft, chyba nikt pani nie prosił o udział w tej scenie.

— Tym bardziej powinien pan docenić, że przynajmniej jedna osoba chce ją zakończyć.

W dłoni ściskałam koronkową chusteczkę pachnącą wodą różaną. Przycisnęłam ją do jasnej kamizelki Olivera, nie patrząc na plamę, tylko na jego twarz. Miał szeroko otwarte oczy i oddychał tak płytko, jakby każdy oddech mógł sprowadzić kolejną falę śmiechu.

— To tylko poncz — powiedziałam spokojnie. — Lepki, ale nieszkodliwy. Plama jest na kamizelce, nie na koszuli.

Oliver spojrzał w dół, potem na mnie.

— Wszyscy patrzą.

— Wiem.

— Theo mówił, żebym został przy ścianie.

— A ja mówię, że podłoga jest znacznie ciekawsza.

Nie wiedziałam jeszcze, że książę Westford słyszy każde moje słowo. Stał na schodach, z jedną dłonią zaciśniętą na mahoniowej poręczy. Jego twarz była nieruchoma, lecz mięsień przy szczęce drgał jak ostrzeżenie.

Moja ciotka Josephine próbowała przedrzeć się przez tłum.

— Diana! Natychmiast wracaj!

Nie wróciłam.

Zamiast tego pochyliłam się ku Oliverowi.

— Czy czujesz drżenie podłogi?

Zmarszczył brwi, jakby pytanie było zagadką.

— Od wiolonczeli?

— Właśnie. Muzyka nie kończy się na uszach. Czasem wchodzi przez buty.

Jego palce przestały drżeć. Na moment.

Orkiestra rozpoczęła walca. Pary ruszyły, a wokół nas pojawiło się puste koło, szersze niż przedtem. Nikt nie chciał podejść zbyt blisko do „brata księcia”, jakby jego lęk mógł się okazać zaraźliwy.

Oliver patrzył na wirujące suknie z czymś, co przypominało tęsknotę.

— Chciałbyś zatańczyć? — zapytałam.

— Nie umiem.

— Ja też nie umiem dobrze. Moja ciotka twierdzi, że tańczę jak przestraszona kaczka.

— Czy kaczki tańczą?

— Tylko wtedy, kiedy nikt nie patrzy.

Po raz pierwszy się uśmiechnął. Bardzo nieśmiało, ale jednak.

Wyciągnęłam rękę.

— Jeden obrót. Jeśli będzie źle, obwinimy muzyków.

Jego dłoń była gorąca i ciężka. Kiedy zamknął palce na moich, ścisnął je zbyt mocno, aż poczułam ból w nadgarstku. Nie cofnęłam ręki.

— Nie puszczaj — szepnął.

— Nie puszczę.

Ustawiłam jego dłoń na swojej talii.

— Patrz na mnie. Nie na ludzi. Raz, dwa, trzy.

Pierwszy krok był niezdarny. Drugi jeszcze gorszy. Przy trzecim jego but nadepnął na brzeg mojej sukni i rozdarł niebieski jedwab aż do kostki. Z tłumu dobiegło kilka stłumionych chichotów.

Poczułam, jak policzki płoną mi ze wstydu, ale podniosłam głowę.

— Doskonale — skłamałam. — Teraz lewa noga.

— Zniszczyłem pani suknię.

— Suknia była nudna. Teraz przynajmniej ma historię.

Na schodach książę zszedł o jeden stopień niżej.

Widziałam go kątem oka. Widziałam też Harringtona, który uśmiechał się coraz szerzej, czekając na moją porażkę. Ciotka Josephine zasłoniła usta wachlarzem, jakby chciała ukryć własne przerażenie.

A Oliver zaczął poruszać się w rytm muzyki.

Nie pięknie. Nie zgodnie z zasadami. Ale z całym sercem.

Gdy walc przyspieszył, jego spojrzenie nagle uciekło ponad moim ramieniem, w stronę balkoniku.

— Theo — powiedział.

Książę był już przy nas.

— Oliver, odejdź od parkietu — rozkazał, lecz jego głos nie był ostry. Był przestraszony.

Oliver zesztywniał. Jego palce zacisnęły się na mojej dłoni.

Wtedy do sali wszedł lokaj z czarną skórzaną teczką i szepnął coś do ucha starszemu mężczyźnie stojącemu przy kominku. Mężczyzna natychmiast spojrzał na Theo, potem na mnie, a jego twarz stężała.

Książę również to zauważył.

— Panno Croft — powiedział cicho. — Muszę zadać pani jedno pytanie.

— Teraz?

— Teraz. I proszę odpowiedzieć zgodnie z prawdą.

Wyciągnął rękę w stronę lokaja, który otworzył teczkę i wyjął cienką, zapieczętowaną kopertę. Theo przesunął kciukiem po złamanej pieczęci, a potem zaczął ją otwierać…

CZĘŚĆ 2

Pieczęć pękła z cichym trzaskiem, który w mojej głowie zabrzmiał głośniej niż cała orkiestra.

Książę odsunął się od parkietu i wskazał mi boczne drzwi prowadzące do ogrodu zimowego. Oliver poszedł za nami, wciąż trzymając moją dłoń. Jego palce były wilgotne, a oddech nierówny.

— Theo, nie każ jej iść — powiedział.

— Nie każę jej. Proszę.

— Wszyscy proszą, a potem zamykają drzwi.

Książę zamarł.

— Kto ci tak powiedział?

Oliver spuścił wzrok.

— Nikt. Tak jest.

W ogrodzie zimowym pachniało mokrą ziemią i cytrynowymi liśćmi. Za szybami deszcz przesuwał się po nocnym niebie, a płomień lampy drżał na metalowej osłonie. Theo położył kopertę na marmurowym stoliku.

— Otrzymałem ją godzinę temu — powiedział. — Od kancelarii mojego ojca.

— Nie rozumiem, dlaczego ja mam ją oglądać.

— Bo znajduje się w niej pani nazwisko.

Poczułam chłód pod gorsetem.

— Nigdy nie spotkałam pańskiego ojca.

— Mój ojciec nie musiał spotkać człowieka, żeby go wykorzystać.

Oliver nagle zaczął stukać palcami w poręcz krzesła. Trzy krótkie uderzenia, przerwa, dwa kolejne. Ten sam rytm, który wystukiwał wcześniej przy muzyce.

— Przestań — powiedział Theo.

Oliver cofnął rękę.

— To pomaga.

— Wiem. Przepraszam.

Książę potarł oczy. Po raz pierwszy nie wyglądał jak człowiek, który panuje nad całym domem. Wyglądał jak starszy brat, który od lat boi się popełnić jeden błąd za dużo.

— Mój stryj, lord Edmund Vale, chce przejąć opiekę nad Oliverem — wyjaśnił. — Twierdzi, że mój brat nie jest zdolny do zarządzania własnym majątkiem. Wykorzystuje każdy jego lęk, każdą scenę, każdy szept.

— A pan mu wierzy?

Theo spojrzał na mnie ostro.

— Wierzę temu, co widzę.

— Nie. Widzi pan tylko to, na co pozwolono Oliverowi.

Jego twarz pociemniała.

— Nie zna pani tej rodziny.

— Znam za to ludzi, którzy udają, że chronią innych, kiedy tak naprawdę zamykają ich w klatce.

Oliver podniósł głowę.

— Diana nie jest klatką.

To zdanie było proste, lecz Theo drgnął, jakby brat właśnie przemówił głosem kogoś dorosłego.

Do ogrodu wszedł starszy mężczyzna z kominka. Miał srebrne włosy, laskę z kościaną gałką i uśmiech zbyt gładki, by można mu było zaufać.

— Wasza Miłość — powiedział do Theo. — Musimy porozmawiać bez świadków.

— Panno Croft, to mój stryj Edmund.

Lord Vale skłonił mi się płytko.

— Słyszałem, że ma pani talent do widowiskowych gestów.

— A ja słyszałam, że pan ma talent do nazywania okrucieństwa troską.

Uśmiech zniknął z jego ust.

— Proszę uważać. Pani rodzina nie jest w położeniu, które pozwala na podobną bezczelność.

Znałam prawdę. Mój ojciec zostawił po sobie długi, ciotka utrzymywała dom z trudem, a moja mała renta wystarczała na niewiele. Lord Vale wiedział dokładnie, gdzie uderzyć.

Theo wyjął kartkę z koperty.

— W tej wiadomości kancelaria informuje, że ktoś próbował odnaleźć świadków zmarłej lady Ashdown. Jednym z nich był ojciec panny Croft.

— Mój ojciec? — wyszeptałam.

Lord Vale uderzył końcem laski w posadzkę.

— To stara sprawa. Nie ma znaczenia.

— Skoro nie ma znaczenia, dlaczego pan pobladł? — zapytałam.

Oliver spojrzał na stryja i zaczął znów wystukiwać rytm.

Trzy uderzenia. Przerwa. Dwa.

Theo chwycił jego nadgarstek.

— Co pamiętasz?

Oliver patrzył na mnie, nie na niego.

— Pani ojciec przyszedł do pokoju matki — powiedział. — Miał mokry płaszcz i czerwony notes. Powiedział, że dokument nie może trafić do Edmunda.

W ogrodzie zrobiło się tak cicho, że słyszałam kapanie wody z liści.

Lord Vale odwrócił się ku drzwiom.

— Ten chłopak nie wie, co mówi.

Oliver zacisnął usta.

— Wiem.

Po raz pierwszy jego głos zabrzmiał pewnie.

Theo otworzył usta, ale nie zdążył nic powiedzieć. Z głównego korytarza dobiegł pośpieszny krok. Lokaj pojawił się w drzwiach, blady i zdyszany.

— Wasza Miłość, powóz kancelarii czeka przed domem. Przywieziono drugą skrzynkę z archiwum pańskiego ojca.

Lord Vale odwrócił się gwałtownie.

— Jaką skrzynkę?

Lokaj przełknął ślinę.

— Tę, którą znaleziono dziś wieczorem za fałszywą ścianą w starej kaplicy.

Theo spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już podejrzliwości.

Było pytanie.

A kiedy lokaj dodał, że na wieku skrzynki widnieją inicjały mojego ojca, lord Vale cofnął się o krok, jakby podłoga właśnie rozstąpiła się pod jego stopami…

CZĘŚĆ 3

Skrzynkę wniesiono do biblioteki o wpół do jedenastej. Była niewielka, obita ciemną skórą, z mosiężnym zamkiem pokrytym zielonkawą patyną. Na wieku rzeczywiście widniały inicjały mojego ojca: A.C.

Lord Vale stał przy kominku i zaciskał palce na lasce.

— To absurd — powiedział. — Skrzynka nie ma żadnej wartości.

— W takim razie nie będzie pan miał nic przeciwko temu, by ją otworzyć — odparł Theo.

— Nie pozwolę, żeby obca dziewczyna grzebała w rodzinnych archiwach.

— Ta „obca dziewczyna” jest córką człowieka, który zamknął ją przed panem w tej skrzynce.

Wszyscy spojrzeli na mnie.

Nie czułam już strachu. Czułam coś cięższego. Pamięć. Ojciec zmarł, kiedy miałam czternaście lat, lecz pamiętałam jego dłonie pachnące atramentem i metaliczny dźwięk klucza obracanego w zamku.

— Dajcie mi ją — powiedziałam.

Theo podał mi klucz znaleziony przy dokumentach. Pasował od razu.

W środku leżał czerwony notes, kilka listów i pakiet złożonych kart przewiązanych granatową wstążką. Na wierzchu znajdowała się opinia lekarza, doktora Bellamy’ego, opatrzona datą sprzed sześciu lat.

Theo przeczytał pierwsze zdania. Jego twarz straciła kolor.

— To niemożliwe.

— Co tam jest? — spytałam.

Podał mi kartkę.

Doktor Bellamy pisał, że Oliver nie cierpi na upośledzenie umysłowe. Ma niezwykłą wrażliwość na hałas, trudności z mową pod wpływem stresu i pamięć muzyczną znacznie przewyższającą przeciętną. Zalecał spokojne otoczenie, naukę i samodzielność.

Pod spodem widniała druga opinia, późniejsza, podpisana przez tego samego lekarza. Stwierdzała coś zupełnie przeciwnego.

Oliver podszedł do biurka.

— To nie jest podpis doktora.

Lord Vale zaśmiał się krótko.

— Widzicie? On nawet nie rozumie, co czyta.

Oliver wskazał na dolną część dokumentu.

— Doktor Bellamy zawsze stawia kropkę nad literą inaczej. Tutaj jest prosta.

Theo spojrzał na stryja.

— Kupiłeś fałszywą opinię.

— Zrobiłem to, co było konieczne.

— Żeby przejąć jego majątek?

Vale uderzył laską w podłogę.

— Żeby ocalić ten dom przed człowiekiem, który nie potrafi sam zawiązać krawata!

Oliver pobladł, lecz tym razem nie uciekł. Wyjął z pakietu list i położył go przed bratem.

— Matka wiedziała — powiedział.

List lady Ashdown był krótki. Pisała, że Edmund próbował przekonać jej męża do ustanowienia siebie opiekunem Olivera. W razie odmowy groził ujawnieniem rodzinnych długów. Lady Ashdown poprosiła mojego ojca o przygotowanie kopii dokumentów i znalezienie prawnika poza Londynem.

Ostatnia linia brzmiała: „Jeśli coś mi się stanie, nie pozwólcie, by Oliverowi wmówiono, że jego umysł jest więzieniem”.

Theo usiadł ciężko na krześle.

— Przez sześć lat myślałem, że chronię go przed światem — wyszeptał.

Oliver stanął przed nim.

— Chroniłeś mnie przed sobą.

Książę zasłonił twarz dłonią. Lord Vale ruszył ku drzwiom.

— To nie jest dowód. Żaden sąd nie uzna papierów znalezionych po latach.

— Zna pan ten problem lepiej ode mnie — powiedziałam. — Dlatego mój ojciec zostawił jeszcze coś.

W czerwonym notesie znalazłam nazwisko, datę i adres. Doktor Bellamy mieszkał nadal w Londynie. Przy nazwisku widniała notatka: „Ma oryginał”.

Theo podniósł się.

— Jedziemy do niego.

— Teraz?

— Teraz.

Lord Vale przeszedł przez drzwi, zanim lokaj zdążył je zamknąć. Po chwili z korytarza dobiegł trzask tłuczonego szkła.

Theo wybiegł za nim, ale zatrzymał się przy progu.

Na podłodze leżał mój czerwony notes, otwarty na ostatniej stronie. Nie było tam adresu doktora Bellamy’ego.

Było jedno zdanie napisane ręką mojego ojca: „Jeśli Edmund odkryje skrzynkę, pierwszym miejscem, którego poszuka, będzie klinika przy ulicy Wren”.

A pod zdaniem dopisano świeżym atramentem: „Doktor Bellamy zniknął dziś rano”…