Czwartego dnia małżeństwa weszłam do łazienki męża, a jego spokojna odpowiedź sprawiła, że zbladłam

Czwartego dnia małżeństwa mój mąż wyszedł nagi z łazienki, a ja zamiast przeprosić powiedziałam coś, co do dziś pali mnie wstydem.

Stałam w jego gabinecie z plikiem listów przyciśniętym do piersi. Przyniosłam je, bo lokaj oznajmił, że markiz przegląda mapy w bibliotece. Nie wiedziałam, że Leandro Velasco y Montemayor kąpie się za drzwiami obok.

Woda przestała szumieć.

Drzwi się otworzyły.

Leandro wyszedł po ręcznik, a ja zobaczyłam szerokie ramiona, mokre włosy i ciało, którego eleganckie surduty nigdy nie pozwalały mi sobie wyobrazić. Zatrzymał się dokładnie w chwili, gdy moje spojrzenie zjechało niżej.

Listy wypadły mi z rąk.

— Boże… jakie to ogromne — wyrwało mi się.

Leandro spojrzał na mnie, potem na ogromną miedzianą wannę, z której unosiła się para.

— Mam nadzieję, że mówi pani o wannie.

Poczułam, jak płoną mi policzki.

— Oczywiście.

— To dobrze. Przez moment obawiałem się, że nasze małżeństwo nabrało tempa, którego nie przewidziałem.

Chwycił ręcznik i owinął go wokół bioder z taką powagą, jakby właśnie podpisywał traktat. Uciekłam, potykając się o próg. W korytarzu pachniało woskiem, wilgotnym drewnem i moim upokorzeniem.

Podczas kolacji siedziałam sztywno, a srebrna łyżka drżała mi w dłoni.

— Pomyślałem, że podobną wannę można ustawić w pani pokojach — powiedział Leandro.

— Nie będzie potrzeby.

— Szkoda. Nie chciałbym, żeby cokolwiek w tej posiadłości wydało się pani zbyt małe.

Podniosłam wzrok. Jego twarz była spokojna, lecz w oczach miał pierwszy błysk rozbawienia, jaki u niego zobaczyłam.

— Jestem pewna, że pańskie intencje są nienaganne.

— Moje intencje bywają lepsze niż moje żarty.

Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że tego samego wieczoru ktoś przeszuka moje pokoje.

O północy obudził mnie cichy trzask. Inés, moja pokojówka, spała na krześle przy kominku, a pod drzwiami przesuwał się cień. Zacisnęłam palce na porcelanowym gwizdku, który matka dała mi przed ślubem.

Cień zniknął.

Rano brakowało jednego listu. Tego z czerwonym lakiem, zaadresowanego do Leandra pismem mojego ojca.

— Czy markiz pytał o korespondencję? — zapytałam Inés.

— Nie. Ale znalazłam to pod toaletką.

Podała mi wąski skrawek papieru. Było na nim tylko jedno zdanie: Nie ufaj człowiekowi, który śpi za zamkniętymi drzwiami.

W południe spróbowałam wejść do zachodniego skrzydła. Od czterech dni widziałam tam strażnika, choć podobno pomieszczenia stały puste. Zanim dotknęłam klamki, usłyszałam głos Leandra.

— Nie powinna pani tam chodzić.

Odwróciłam się.

— Czy to rozkaz?

— Ostrzeżenie.

— Przed czym?

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej dłoni zaciśniętej na porcelanowym gwizdku.

— Przed ludźmi, którzy chcą, by uwierzyła pani, że jestem pani wrogiem.

— A jeśli już uwierzyłam?

Tym razem nie odpowiedział od razu. Zza zamkniętych drzwi dobiegł głuchy stuk, jakby ktoś upuścił ciężkie metalowe pudełko.

Leandro pobladł.

— Proszę wrócić do swoich pokoi, Amalio.

— Co tam jest?

Zamiast odpowiedzi wyciągnął rękę do kieszeni surduta i wyjął mały klucz. Wsunął go do zamka, lecz zanim przekręcił, na końcu korytarza pojawił się mój ojciec, don Esteban Corvera, z twarzą napiętą jak struna.

— Córko — powiedział. — Natychmiast odejdź od tych drzwi.

Leandro spojrzał na niego, a potem na mnie.

Wiedziałam, że za chwilę któryś z nich powie prawdę. Jego palce zacisnęły się na kluczu, drzwi zaczęły się uchylać i wtedy z ciemności po drugiej stronie wyciągnęła się czyjaś ręka…

CZĘŚĆ 2

Czyjaś ręka chwyciła Leandra za nadgarstek, zanim zdążył otworzyć drzwi. Mój mąż szarpnął się, a klucz upadł na kamienną posadzkę z ostrym brzękiem.

— Nie! — krzyknął mój ojciec.

W tej samej chwili z zachodniego skrzydła dobiegł trzask tłuczonego szkła. Leandro wepchnął mnie za siebie, a jego mokra jeszcze od deszczu dłoń zacisnęła się na moim ramieniu.

— Inés, sprowadź straż — rozkazał.

— Już biegnę!

— Niech nikt nie opuszcza domu.

Mój ojciec podszedł do drzwi.

— To nie miało się wydarzyć przed podpisaniem dokumentów.

Leandro odwrócił się do niego z taką wściekłością, że po raz pierwszy zobaczyłam, jak znika jego arystokratyczny spokój.

— Właśnie dlatego nie wolno było pana tu wpuszczać.

— Jestem jej ojcem.

— I człowiekiem, który sprzedał jej podpis za trzydzieści tysięcy peso.

Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.

— Co pan powiedział?

Ojciec zbladł.

— Leandro, nie przy niej.

— Przy niej przede wszystkim.

Strażnicy przeszukali korytarz, lecz nie znaleźli nikogo. W pokoju za drzwiami stała tylko ciężka skrzynia, rozbite okno i mokre ślady butów prowadzące do ściany. Jeden z ludzi odsunął gobelin. Za nim znajdowało się wąskie przejście, które znikało w ciemności.

— Widzisz? — powiedziałam do Leandra. — Od czterech dni mieszkam w domu pełnym sekretnych korytarzy, a pan udaje, że wszystko jest normalne.

— Nigdy nie udawałem, że jest normalnie.

— Spał pan po drugiej stronie korytarza i nawet nie próbował mi wyjaśnić, dlaczego.

— Bo pani ojciec chciał, by to małżeństwo doszło do skutku za wszelką cenę.

— To prawda — wtrącił ojciec. — Wasz związek miał ocalić rodzinny majątek.

— Miał ocalić pana — odparłam.

W salonie, o drugiej nad ranem, Leandro położył na stole plik rachunków. Światło lampy tańczyło po jego twarzy, a na jego mankiecie zaschła kropla krwi z rozbitego okna.

— Pański ojciec zadłużył cukrownię nie na trzydzieści, lecz na sto dwadzieścia tysięcy peso — powiedział. — Podrobił dokumenty i wykorzystał pani posag jako zabezpieczenie.

— Skąd pan to wie?

— Bo wierzyciele próbowali zająć Valdemorę. Kupiłem ich roszczenia, zanim mogli przyjść po panią.

— Dlaczego?

Leandro długo milczał.

— Bo wiedziałem, że nie jest pani winna jego decyzjom.

Zaśmiałam się krótko, bez radości.

— A jednak poślubił mnie.

— Poślubiłem kobietę, której chciałem dać wybór, zanim inni odbiorą jej wszystko.

Wtedy do salonu weszła doña Petra, niosąc tacę z herbatą. Na spodku leżał kolejny skrawek papieru.

— Znalazłam go w piecu — powiedziała. — Ktoś próbował go spalić.

Rozwinęłam kartkę. Widniała na niej data mojego ślubu i nazwisko mężczyzny, którego nie znałam: Baltasar Mena.

Leandro wyrwał mi papier.

— Skąd pani to ma?

— Z pieca.

Jego twarz zmieniła kolor.

— Baltasar Mena nie żyje od sześciu lat.

— W takim razie ktoś posługuje się jego nazwiskiem.

— Albo ktoś bardzo chce, żebyśmy tak myśleli.

W nocy nie zasnęłam. O świcie usłyszałam rozmowę za drzwiami biblioteki. Podeszłam boso, trzymając porcelanowy gwizdek w dłoni.

— Jeśli ona znajdzie księgę, wszystko się skończy — mówił mój ojciec.

— Nie znajdzie jej — odpowiedział nieznany mężczyzna. — Chyba że markiz powie jej, co zrobił z pierwszą żoną.

Serce uderzyło mi w gardło.

Drzwi biblioteki otworzyły się nagle. Stał w nich Leandro, a za nim mój ojciec i wysoki mężczyzna w czarnych rękawiczkach.

— Amalia — powiedział Leandro. — Proszę odejść.

— Co zrobił pan z pierwszą żoną?

Nieznajomy uśmiechnął się pod wąsem.

— Proszę zapytać go, dlaczego jej akt zgonu podpisał człowiek, który wciąż żyje…

Leandro zacisnął szczękę, a za jego plecami ktoś zatrzasnął drzwi od strony korytarza…

CZĘŚĆ 3

Zatrzaśnięte drzwi odbiły się echem po bibliotece. Leandro natychmiast stanął między mną a mężczyzną w czarnych rękawiczkach.

— Nazywa się pan Mena? — zapytałam.

— Nazywam się doktor Julián Rojas. Pański mąż zna mnie bardzo dobrze.

— Nie jest lekarzem — powiedział Leandro. — Jest fałszerzem.

Rojas roześmiał się cicho.

— A pan jest mordercą, markizie.

Mój ojciec cofnął się pod regał. Jego łokieć potrącił zegar, który zaczął wybijać szóstą rano.

— Wystarczy — powiedziałam. — Chcę wiedzieć, co wydarzyło się z pierwszą żoną Leandra.

Leandro spojrzał na mnie. W jego oczach nie było gniewu, tylko zmęczenie człowieka, który zbyt długo niósł cudzą winę.

— Clara nie umarła — powiedział. — Uciekła przed ludźmi, którzy chcieli ją zabić.

Rojas uniósł brwi.

— To nie tak opowiadałeś rodzinie.

Leandro podszedł do biurka i wyjął ukrytą pod blatem płaską księgę oprawioną w zieloną skórę.

— Clara odkryła, że jej brat fałszował akty własności ziemi. Kiedy zagroziła, że pójdzie do władz, zamknięto ją w klasztorze pod fałszywym nazwiskiem. Pomogłem jej uciec i upozorowałem jej śmierć.

— A akt zgonu? — spytałam.

— Podpisał go mój lekarz, który zmarł trzy lata temu.

Rojas sięgnął do kieszeni.

— Mam kopię tego aktu.

— Kopię podrobioną przez pana — odparł Leandro.

— Mam też list od Clary.

Rzucił go na biurko. Papier był pożółkły, lecz pieczęć należała do klasztoru Santa Lucía. Leandro otworzył list drżącymi palcami.

„Leandro, jeśli coś stanie się Amalii, szukaj człowieka, który przyniósł jej ojcu pieniądze. To on prowadzi całą sieć.”

Pod listem znajdował się podpis Clary.

Mój ojciec osunął się na krzesło.

— To niemożliwe.

— Nie — powiedziałam. — To tylko prawda.

Leandro odwrócił księgę. Na każdej stronie zapisano nazwiska, daty, kwoty i numery działek. Wśród nich widniał podpis mojego ojca oraz nazwisko Baltasara Meny. Na ostatniej stronie znajdowała się umowa, według której cała moja ziemia miała po ślubie przejść na podstawionego nabywcę.

— Nie podpisałam tego — powiedziałam.

— Podpis pojawił się na kopii dokumentu, której nigdy pani nie widziała — wyjaśnił Leandro. — Właśnie dlatego chciałem zatrzymać panią z dala od zachodniego skrzydła. Tam trzymałem dowody, zanim przekazałbym je prokuratorowi.

— Dlaczego nie powiedział mi pan od razu?

— Bo ktoś w tym domu informował ich o każdym moim ruchu.

Rojas nagle rzucił się ku księdze. Leandro chwycił go za kołnierz, a ja nacisnęłam porcelanowy gwizdek. Ostry dźwięk przeciął bibliotekę. Strażnicy wpadli do środka.

Rojas został przyciśnięty do podłogi. Mój ojciec zakrył twarz dłońmi.

— To nie ja — szepnął. — Tylko pożyczyłem pieniądze.

— Sprzedałeś moje nazwisko — odpowiedziałam.

Wtedy na dziedzińcu rozległ się tętent koni. Jeden ze strażników wbiegł przez drzwi.

— Panie markizie, przyjechał królewski wysłannik. Ma nakaz przeszukania posiadłości i aresztowania osoby wskazanej w doniesieniu.

Leandro spojrzał na mnie.

— Kogo wskazano?

Strażnik podał mu dokument. Leandro przeczytał pierwszą linijkę, a potem powoli podniósł wzrok.

— Amalię Corverę.

W pokoju zapadła cisza.

Rojas uśmiechał się, choć strażnik trzymał jego ręce za plecami.

— Widzicie? Wszystkie dowody prowadzą do niej.

Leandro złożył dokument.

— Nie. Wszystkie dowody prowadzą do człowieka, który złożył doniesienie.

— Kto nim jest? — zapytałam.

Leandro podszedł do okna. Na dziedzińcu wysiadał z powozu królewski wysłannik, a obok niego stała kobieta w czarnym welonie.

— Clara — powiedział Leandro. — I przywiozła coś, czego nie mogłem już ochronić sam…