Kiedy lekarz odmówił dalszego leczenia moich bliźniąt, obca kobieta zażądała wejścia do rezydencji — a mój ochroniarz zbladł

Lekarz powiedział mi, że moje sześcioletnie bliźnięta mają najwyżej dziesięć dni życia, a ja po raz pierwszy zrozumiałem, że nazwisko Mercer nie znaczy absolutnie nic.

Doktor Franklin Yates stał w prywatnej sali medycznej mojej rezydencji i ściskał w dłoni cienką teczkę. Za szklaną ścianą Jonah i Blythe leżeli pod białymi kocami. Ich twarze były niemal przezroczyste, a klatki piersiowe unosiły się z wysiłkiem.

— Wyniki są coraz gorsze — powiedział cicho doktor. — Ich organizmy nie reagują już na leczenie.

— Zmieńcie lek.

— Próbowaliśmy wszystkiego.

— Nie wszystkiego — syknąłem. — Mam pieniądze. Sprowadzę specjalistów z każdego kraju.

Yates spojrzał na mnie tak, jak patrzy się na człowieka, któremu nie można już pozwolić wierzyć w cud.

— Panie Mercer, pieniądze nie stworzą zgodnego dawcy.

Za drzwiami czekało czterech uzbrojonych ludzi. Zwykle sama ich obecność wystarczała, by rozmówcy milkli. Tego ranka nie robiła wrażenia nawet na śmierci.

O siedemnastej Blythe otworzyła oczy. Jej palce zacisnęły się na moim mankiecie. Materiał był wilgotny od jej potu.

— Tato?

— Jestem.

— Jeśli ja pierwsza zasnę… Jonah może zostać ze mną?

Przez chwilę nie potrafiłem oddychać.

— Nikt nie zaśnie na zawsze — odpowiedziałem.

— Obiecujesz?

— Obiecuję.

Skłamałem. I właśnie to bolało najbardziej.

Moja żona Genevieve nie żyła od dwóch lat. Od jej pogrzebu nie uroniłem ani jednej łzy, bo w Chicago człowiek taki jak ja nie mógł pokazywać słabości. Mercerowie mieli wpływy, broń i ludzi, którzy wykonywali rozkazy bez zadawania pytań. Crosby Vane od lat czekał jednak, aż pierwszy raz uklęknę.

Tego wieczoru Prescott Hale, mój najstarszy doradca, wszedł do gabinetu bez pukania. Na jego płaszczu topniały płatki śniegu.

— Przy południowej bramie jest kobieta — powiedział.

— Niech ją odprawią.

— Już próbowali.

— Więc niech spróbują skuteczniej.

Prescott nie ruszył się z miejsca.

— Ona zna imiona dzieci.

Podniosłem wzrok znad raportów. Na biurku leżał srebrny zegarek Genevieve, zatrzymany dokładnie o trzeciej siedemnaście, w godzinie jej śmierci.

— Co powiedziała?

— Że Jonah i Blythe umierają. I że wie, dlaczego lekarze nie mogą ich uratować.

Poczułem zimno pod żebrami.

Nikt spoza rezydencji nie znał stanu bliźniąt. Nawet większość moich ludzi uważała, że dzieci są tylko osłabione po infekcji.

— Jak się nazywa?

— Mara Voss.

Nazwisko nic mi nie mówiło. Kobieta nie miała pieniędzy, dokumentów ani nawet płaszcza odpowiedniego na tę pogodę. Stała za bramą w przemoczonych butach, z płócienną torbą przyciśniętą do piersi.

— Powiedz jej, że nie zatrudniam ludzi z ulicy.

Prescott odwrócił się, lecz po chwili usłyszałem kroki na korytarzu. Drzwi gabinetu otworzyły się gwałtownie.

Mara weszła sama. Miała rozciętą wargę i drżały jej ręce, ale patrzyła na mnie bez lęku.

— Nie przyszłam po pracę — powiedziała. — Przyszłam po dzieci.

Wstałem tak szybko, że krzesło uderzyło o ścianę.

— Jeśli jeszcze raz wypowiesz to słowo, nie wyjdziesz stąd o własnych nogach.

— Wiem, kim pan jest, Lawson Mercer. Wiem też, że pańska żona przez sześć lat kłamała panu w sprawie bliźniąt.

Prescott sięgnął pod marynarkę.

Mara powoli otworzyła płócienną torbę i wyjęła małe drewniane pudełko z wypalonym na wieczku księżycem. Położyła je na moim biurku, obok zatrzymanego zegarka Genevieve.

— Jeśli chce pan, żeby przeżyły — wyszeptała — musi pan najpierw zobaczyć, co pańska żona zostawiła właśnie mnie…

CZĘŚĆ 2

Mara uniosła wieko pudełka, lecz zanim zdążyła je otworzyć, Prescott zatrzasnął drzwi i stanął między nami.

— Odłóż to — powiedział.

— Nie masz prawa mi rozkazywać — odparła.

— Mam prawo chronić pana Mercera.

— Przed prawdą nie da się go ochronić.

W środku leżała mała kaseta dźwiękowa, owinięta w pożółkłą chustkę. Na jej powierzchni widniała data sprzed siedmiu lat. Rozpoznałem pismo Genevieve. Zawsze stawiała cyfrę siedem z długim, zakrzywionym ogonkiem.

Poczułem, jak serce zaczyna uderzać nierówno.

— Skąd to masz? — zapytałem.

Mara spojrzała na zegarek na biurku.

— Genevieve dała mi to trzy tygodnie przed śmiercią.

— Moja żona nie znała cię.

— Znała mnie lepiej niż pan.

— Kłamiesz.

— W takim razie niech pan słucha.

Wsunęła kasetę do starego odtwarzacza stojącego przy biblioteczce. Mechanizm zgrzytnął. W gabinecie rozległ się szum, potem głos Genevieve, cichy i drżący.

„Maro, jeśli to słyszysz, oznacza to, że nie zdążyłam powiedzieć Lawsonowi. Bliźnięta zaczęły chorować. Lekarze twierdzą, że potrzebny będzie dawca. Tylko ty możesz ich uratować.”

Nagranie urwało się na trzasku.

Nie ruszałem się.

— Co to ma znaczyć? — zapytałem.

Mara zacisnęła palce na krawędzi pudełka.

— Że moje komórki są zgodne z ich organizmami.

— Nie jesteś rodziną.

— Jestem ich matką biologiczną.

Słowa spadły między nas jak ciężki kamień.

Prescott zrobił krok do przodu.

— Panie Mercer, niech pan jej nie słucha. To może być próba wejścia do rezydencji.

— Zamknij się — powiedziałem.

Pierwszy raz w życiu usłyszałem własny głos tak spokojny, że Prescott naprawdę zamilkł.

Mara wyjęła z pudełka trzy kartki. Papier był miękki od wielokrotnego składania, a na jednej z nich widniała pieczęć kliniki położniczej.

— Siedem lat temu Genevieve dowiedziała się, że nie może mieć dzieci. Znalazła mnie, bo potrzebowała dawczyni komórek jajowych. Miałam wtedy długi, chorego ojca i żadnego wyboru. Podpisałam umowę, urodziłam bliźnięta, a ona obiecała, że kiedyś powie im prawdę.

— Dlaczego nigdy mi nie powiedziała?

— Bo bała się, że zabierze pan dzieci i zniszczy moje życie. Potem pańscy ludzie dopilnowali, żebym nie zbliżyła się do kliniki.

Nie pamiętałem żadnych ludzi. Nie pamiętałem żadnego rozkazu. Ale przez sześć lat to Genevieve decydowała o wszystkim, co dotyczyło dzieci.

O siedemnastej czterdzieści siedem zadzwonił telefon. Numer był nieznany.

— Lawson Mercer? — odezwał się mężczyzna. — Mam dla pana radę. Nie wpuszczaj pan tej kobiety do sali.

— Kim jesteś?

— Człowiekiem, który wie, że pana dzieci nie dożyją piątku. I człowiekiem, który może sprawić, że pańska rezydencja przestanie być bezpieczna.

Rozpoznałem głos.

Crosby Vane.

— Jeśli tkniesz moje dzieci…

— Nie muszę ich tknąć. Wystarczy, że zabiorę panu czas.

Połączenie się zakończyło.

Mara spojrzała na mnie, jakby od początku wiedziała, że ten telefon nadejdzie.

— On zna prawdę — powiedziała.

— Skąd?

— Bo Genevieve zostawiła drugi zestaw dokumentów komuś, komu ufała bardziej niż panu.

— Komu?

Mara zbladła.

— Nie wiem. Ale dziś rano ten człowiek został znaleziony martwy. A w jego mieszkaniu ktoś szukał właśnie tego, co mam w torbie…

CZĘŚĆ 3

— Otwórz pudełko — powiedziałem.

Mara spojrzała na mnie, potem na Prescotta. Za oknem wiatr miotał śniegiem o szyby, a z korytarza dochodziło ciche, urywane kaszlnięcie Jonaha.

— Jeśli to zrobię, nie będzie już odwrotu.

— Odwrotu nie ma od chwili, kiedy powiedziałaś, że jesteś ich matką.

Przekręciła mały mosiężny kluczyk. Wieko odskoczyło. Pod kasetą znajdowała się koperta z grubego papieru oraz plastikowa karta laboratoryjna.

Mara podała mi dokument.

Na górze widniały nazwiska: Lawson Mercer, Genevieve Mercer i Mara Voss. Poniżej znajdował się wynik badania pokrewieństwa. Przy imionach Jonah i Blythe zapisano jednoznaczny wniosek: Mara Voss była ich biologiczną matką.

Poczułem, jak gabinet zwęża się wokół mnie.

— To niemożliwe — powiedziałem.

— Nie — odparła Mara. — Niemożliwe było tylko to, że Genevieve chciała, żebym zniknęła.

Prescott wyrwał mi kartę z ręki.

— Takie dokumenty można podrobić.

Mara wyjęła telefon.

— Dlatego pobrałam próbkę śliny dzieci podczas ostatniej wizyty w klinice. Wynik z laboratorium przyszedł dziś rano. Zgodność z moim materiałem wynosi dziewięćdziesiąt dziewięć przecinek dziewięć procent.

— A leczenie? — zapytałem.

— Jestem zgodnym dawcą komórek macierzystych. Mogę oddać je obojgu.

Dr Franklin Yates wszedł do gabinetu, blady i bez płaszcza.

— Słyszałem rozmowę — powiedział. — To może być ich jedyna szansa.

— Jak długo potrwa przygotowanie?

— Jeśli zaczniemy dziś, możemy wykonać zabieg w ciągu czterdziestu ośmiu godzin.

— Zaczynamy.

Prescott chwycił mnie za ramię.

— Nie może pan pozwolić, żeby obca kobieta weszła do procedury medycznej. To ryzyko.

— Ryzykiem jest pozwolenie moim dzieciom umrzeć, bo boisz się kobiety z drewnianym pudełkiem.

— Panie Mercer, Genevieve kazała mi chronić rodzinę.

— Genevieve nie żyje. A ty przez sześć lat chroniłeś przede mną jej kłamstwo.

Jego twarz stała się szara.

Wtedy z głośników monitoringu dobiegł trzask. Obraz z południowej bramy zgasł. Potem drugi. I trzeci.

Jeden z ochroniarzy wbiegł do gabinetu.

— Samochody przy wschodnim murze. Co najmniej sześciu ludzi.

Mara cofnęła się.

— Crosby nie chce dzieci. Chce ich dokumentacji. Jeśli pokaże, że dziedziczna choroba była ukrywana, przejmie kontrolę nad fundacją Genevieve i oskarży pana o zaniedbanie.

— A jeśli dzieci przeżyją?

— Wtedy straci wszystko.

Przez chwilę słyszałem tylko mechaniczne piknięcia aparatury za szybą.

— Prescott — powiedziałem — zamknij wszystkie bramy.

— Nie mogę.

— Co powiedziałeś?

Wyjął telefon. Na jego ekranie zobaczyłem wiadomość z numeru Crosby’ego: „Otwórzcie południową bramę albo dzieci nie dożyją rana”.

Prescott podniósł wzrok.

— On ma ludzi w środku.

W tej samej chwili z korytarza dobiegł alarm, a światła zgasły.

Mara ścisnęła drewniane pudełko i szepnęła:

— Lawson, Genevieve nie ukryła tylko mojego istnienia. Ukryła też dowód, że ktoś z pańskiego domu od początku pomagał Crosby’emu…