Ojciec wysłał mnie do niewidomego króla jako przynętę, lecz po jednej rozmowie kapitan przestał się uśmiechać

W chwili, gdy mój ojciec podpisał umowę mojego małżeństwa, powiedział, że nawet niewidomy król może odmówić przyjęcia takiej córki jak ja.

— Będziesz użyteczna tylko wtedy, gdy król Aleksander zechce cię zatrzymać — oznajmił don Oktawiusz w gabinecie pachnącym woskiem i mokrym drewnem.

Był koniec jesieni 1678 roku. Sześć dni później mój powóz zatrzymał się przed twierdzą Monteoscuro, wzniesioną wysoko wśród czarnych sosen. Wiatr walił w kamienne wieże, a metalowe chorągwie trzepotały tak gwałtownie, jakby ktoś próbował wyrwać je z murów.

Nie czekała na mnie orkiestra ani orszak. Jedynie młoda służąca imieniem Inés, która poprawiła srebrną klamrę przy płaszczu i wskazała mi drogę do wielkiej sali.

Miałam dwie siostry. Starsza odziedziczyła po matce urodę, młodsza po babce błyskotliwy język. Ja byłam tą zwyczajną. Cichą. Łatwą do pominięcia.

Tak przynajmniej uważała moja rodzina.

W sali płonął ogromny kominek. Przy krześle stał mężczyzna o ciemnych włosach sięgających ramion. Miał trzydzieści osiem lat, bliznę od skroni do policzka i szare oczy, które patrzyły przed siebie, choć nie widziały niczego.

— Doña Klara Villaseñor — powiedział, zanim zdołałam się przedstawić. — Przebyła pani długą drogę.

Dygnęłam.

— Czuję się dobrze, Wasza Wysokość.

— Pani oddech mówi co innego. Jest pani wyczerpana i przestraszona.

Zamarłam. Nikt nigdy nie słuchał mojego oddechu.

— Mój ojciec twierdził, że mnie oczekujecie.

— Pański ojciec zaproponował to małżeństwo. Ja zgodziłem się poznać panią przez trzydzieści dni. Nie zmuszę kobiety do ślubu na podstawie listu podpisanego przez dwóch mężczyzn.

To był pierwszy raz, kiedy ktoś zapytał mnie bez słów, czy w ogóle tego chcę.

— Przyjechałam, bo mi rozkazano.

Aleksander lekko przechylił głowę.

— W Monteoscuro nikt nie rozkaże pani zostać moją żoną. Po upływie terminu może pani odejść.

W drodze do komnaty Inés szła tuż obok mnie.

— Król nie jest okrutny — szepnęła. — Od bitwy nie ufa ludziom, ale słyszy więcej niż ktokolwiek.

— Kto go zdradził?

— Jeden z jego kapitanów zaprowadził wroga do królewskiego namiotu. Ostrze pokryte płonącym olejem odebrało Aleksandrowi wzrok. Zdrajcy nigdy nie znaleziono.

Wieczorem siedzieliśmy przy długim stole. Między nami stały puste krzesła, srebrny dzban i misa z pieczonymi jabłkami. Król znał położenie każdego przedmiotu, jakby widział go przez skórę dłoni.

— Patrzy pani na moje blizny — powiedział nagle.

— Przepraszam.

— Wszyscy patrzą.

— Nie na blizny. Zastanawiałam się, ile bólu musiał Wasza Wysokość znieść, żeby nikt go nie zauważył.

Jego palce zatrzymały się na rękojeści noża.

— Nie jest pani podobna do opisu ojca.

— Mój ojciec często opisuje rzeczy tak, jak chciałby je widzieć.

Odszedł bez pożegnania.

W swojej komnacie wyjęłam spod materaca list, który dostałam przed podróżą. Papier był złożony trzy razy, a woskowa pieczęć miała kształt jastrzębia.

„Poznaj jego słabości. Dowiedz się, ilu żołnierzy strzeże wschodniej przełęczy, gdzie przechowują zboże i komu król ufa. Mężczyzna bez wzroku zależy od tych, którzy mówią mu prawdę. Spraw, by zależał od ciebie”.

Miałam odpisać przed następną pełnią.

Nazajutrz znalazłam w ogrodzie starą melodię z dzieciństwa. Nuciłam ją, sądząc, że jestem sama.

— Znam tę pieśń — odezwał się Aleksander za moimi plecami.

Odwróciłam się. Jego laska dotykała zamarzniętych kamieni.

— Śpiewała ją moja matka.

— Moja również — odpowiedział.

Tego samego wieczoru na poduszce znalazłam kościany grzebień. Kiedy przyjechałam, miał trzy ułamane zęby. Teraz były naprawione i wypolerowane.

— Król pracował nad nim przez kilka godzin — powiedziała Inés. — Stwierdził, że nie wszystko, co uszkodzone, należy wyrzucać.

Od tamtej pory zostawiałam przy drzwiach jego gabinetu herbatę z miodem. Czwartego dnia czekał na mnie po drugiej stronie.

— Tym razem nie uciekła pani wystarczająco szybko.

— Nie uciekałam.

— W takim razie proszę zostać.

Rozmawialiśmy długo. Opowiedziałam mu o babce, która naprawiała ubrania, uprzęże i zegary, kiedy inni uznawali je za bezużyteczne. Aleksander słuchał tak uważnie, że zapomniałam o jego koronie.

— Pańska babka była mądrą kobietą — powiedział.

— Jako jedyna powtarzała, że jestem wystarczająca.

— Zatem jako jedyna w tej rodzinie miała rozum.

Roześmiałam się. On także się uśmiechnął.

Trzeciego tygodnia przybył posłaniec od ojca. Jego list był krótszy.

„Masz już dość czasu. Jeśli niczego nie zdobędziesz, udowodnisz, że nie nadajesz się nawet do jedynego zadania, które ci powierzono”.

Ukryłam wiadomość pod deską podłogi. Wtedy do komnaty wszedł kapitan Esteban Rojas. Zobaczył moje drżące dłonie i uśmiech zniknął mu z twarzy.

— Mam nadzieję, że nie przybyła pani do Monteoscuro z ukrytym celem — powiedział.

Nie odpowiedziałam.

Esteban spojrzał na deskę, a potem wyciągnął rękę…

❤️ Dziękuję, że dotarliście do końca tej części.
Dalszy ciąg czeka w pierwszym komentarzu. 👇
Jeśli komentarz nie pojawi się od razu, wybierzcie „Pokaż wszystkie komentarze”.
Jeśli chcecie poznać ciąg dalszy, zostawcie polubienie i napiszcie w komentarzu „Tak”.

CZĘŚĆ 2

Jego palce zatrzymały się kilka centymetrów nad deską.

— Co pani tam ukryła? — zapytał Esteban.

W komnacie pachniało zimnym kamieniem i dymem z wygasającego paleniska. Kościany grzebień leżał na stole, a jego wypolerowane zęby błyszczały przy świecy.

— List od ojca — odpowiedziałam.

Kapitan nie cofnął ręki.

— Do króla?

— Do mnie.

— W takim razie powinien go zobaczyć.

— Nie oddam go panu.

Jego twarz stwardniała.

— Nie jest pani w pozycji, by odmawiać.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Aleksander wszedł do środka, prowadząc dłoń po framudze.

— Kapitanie Rojas — powiedział spokojnie. — Od kiedy grozi pan moim gościom w ich własnych pokojach?

Esteban odsunął się od deski.

— Pani Villaseñor ukrywa korespondencję.

— To jeszcze nie przestępstwo.

— Jej ojciec ma wojska przy zachodniej granicy.

— A pan ma zwyczaj podsłuchiwać pod drzwiami — odparł król. — Każdy ma swoje wady.

Poczułam, że kolana miękną. Aleksander nie widział listu, lecz wiedział, gdzie go schowałam. Nie przez przypadek. Słyszał wszystko.

— Zostaw nas — rozkazał Estebanowi.

Kapitan skłonił się, ale zanim wyszedł, powiedział cicho:

— Nie każda kobieta, która wygląda na bezbronną, jest bezbronna.

— I nie każdy mężczyzna, który mówi pewnym głosem, jest odważny — odpowiedziałam.

Drzwi zamknęły się ciężko.

Aleksander skierował twarz ku mnie.

— Co napisał ojciec?

Przez chwilę chciałam skłamać. Właśnie po to mnie tu wysłano. Miałam zbierać informacje i udawać łagodność, dopóki nie odkryję, jak bronić można wschodniej przełęczy.

Wyjęłam list spod deski.

— Chciał, żebym dowiedziała się, ilu macie żołnierzy, gdzie trzymacie zboże i komu ufacie.

Aleksander nie poruszył się ani o cal.

— A pani?

— Na początku zamierzałam to zrobić.

— A teraz?

— Teraz wiem, że człowiek, który wysyła własną córkę po takie informacje, nie zasługuje na ich otrzymanie.

Król wyciągnął rękę. Włożyłam list w jego dłoń.

— Czy wiedziałeś? — zapytałam.

— Podejrzewałem. Gdy przybyła pani do twierdzy, koń miał podkute tylko trzy kopyta. Czwarty podkuwano w pośpiechu. Ktoś chciał, żeby podróż trwała dłużej i żeby pani przyjechała wyczerpana.

— Zauważyłeś to?

— Usłyszałem, że zwierzę kuleje.

Jego odpowiedź bolała bardziej niż oskarżenie. Przez całe życie uważano mnie za tę, której niczego nie widać. Tymczasem człowiek pozbawiony wzroku dostrzegał więcej niż wszyscy inni.

— Dlaczego nic nie powiedziałeś?

— Chciałem wiedzieć, czy jest pani podobna do ojca.

— I co odkryłeś?

— Że codziennie kłamie pani coraz mniej.

Następnego ranka zabraliśmy lampę do starego magazynu na wschodnim dziedzińcu. Śnieg wciskał się przez pęknięte okno. Pokazałam mu, że worki zboża ustawiono zbyt blisko ściany.

— Jeśli spadnie lawina, stracicie połowę zapasów — powiedziałam.

— Wiem. Dlatego przeniesiemy je dzisiaj.

— Skąd?

Aleksander dotknął kamienia przy podłodze.

— Stąd prowadzi kanał wentylacyjny. Zimą słychać stamtąd przeciąg.

Przesunęłam skrzynię. Pod nią znalazłam wąską metalową tubę owiniętą w skórę. W środku leżała pożółkła kartka z planem wschodniej przełęczy. Na marginesie ktoś zapisał nazwiska i daty.

Jedno nazwisko znałam.

Esteban Rojas.

— To niemożliwe — szepnęłam.

Aleksander wziął kartkę. Jego twarz stała się kamienna.

— Podczas bitwy mój kapitan prowadził ludzi przez przełęcz, której nie znał. Wróg czekał już przy namiocie. Ktoś musiał przekazać mu mapę.

Na dole widniał znak jastrzębia, taki sam jak na pieczęci mojego ojca.

W tej chwili rozległ się dzwon alarmowy.

Inés wbiegła do magazynu, blada i bez płaszcza.

— Wasza Wysokość, strażnik z północnej wieży został znaleziony nieprzytomny. Brama od strony wschodniej jest otwarta.

Aleksander ścisnął mapę.

— Ilu ludzi widziano?

— Nie wiadomo. Ale ktoś podpalił składy drewna.

Spojrzałam na nazwisko na kartce. Litery zaczęły drżeć przed oczami.

— Mój ojciec nie wysłał mnie tu po informacje — powiedziałam. — Wysłał mnie, żeby sprawdzić, czy twierdza nadal jest bezbronna.

Z korytarza dobiegł głos Estebana.

— Wasza Wysokość! Musimy natychmiast zamknąć wszystkie bramy!

Aleksander odwrócił głowę w jego stronę.

— Nie — powiedział. — Musimy najpierw usłyszeć, co kapitan ma do powiedzenia.

A wtedy z zewnątrz rozległ się pierwszy krzyk żołnierza…

❤️ Dziękuję, że dotarliście aż tutaj! Jeśli chcecie poznać finał, zostawcie polubienie i napiszcie „Tak” 👇

CZĘŚĆ 3

Pierwszy krzyk ucichł pod kamiennymi sklepieniami, a po nim nastąpił tępy huk. Ktoś uderzył w bramę od wschodu.

Esteban wbiegł do magazynu z mieczem w dłoni.

— Królu, napastnicy są już na murach. Trzeba wyprowadzić panią Villaseñor do podziemnego przejścia.

— Nie ruszaj się — powiedział Aleksander.

W głosie króla nie było strachu. Była pewność człowieka, który właśnie usłyszał prawdę.

— Kapitanie, proszę powtórzyć, skąd przyszli napastnicy.

— Od wschodu.

— A dlaczego w takim razie słyszę konie na północy?

Esteban zamilkł.

Aleksander przesunął dłoń po metalowej tubie.

— Klara znalazła to w kanale wentylacyjnym. Mapę przełęczy, nazwiska ludzi opłacanych przed sześcioma laty i znak jastrzębia Villaseñorów.

— To fałszerstwo — odburknął Esteban.

— Pański głos podnosi się tylko wtedy, gdy mówi pan prawdę, której nie chce pan wypowiedzieć — powiedziałam.

Kapitan obrócił się ku mnie.

— Milcz, dziewczyno.

— Nie jestem już dziewczyną, którą można wysłać z listem pod suknią.

Wyjęłam spod stanika drugą kartkę. Nosiłam ją przy sobie od dnia przyjazdu. Była to wiadomość od ojca, którą miałam spalić po przeczytaniu.

„Gdy tylko potwierdzisz, że król ufa kapitanowi, Esteban otworzy wschodnią bramę. Oddziały Villaseñorów wkroczą przed świtem. Jeśli córka zacznie się wahać, przypomnij jej, że jej siostry nadal czekają na korzystne małżeństwa, a ona nie ma dokąd wrócić”.

Podałam kartkę Aleksandrowi.

Przez długą chwilę słychać było wyłącznie trzask płonącego drewna.

— To nie jest mój podpis — powiedział Esteban.

— Nie — odpowiedziałam. — To pański znak przy dolnej krawędzi.

Wskazałam trzy krótkie nacięcia w papierze. Takie same widziałam na pasku jego rękawicy.

Kapitan cofnął się.

— Don Oktawiusz obiecał mi ziemię i dowództwo. Król był ślepy, ranny i zależny od ludzi, którzy prowadzili go za rękę. Miał zginąć w tamtej bitwie. Nie zginął, więc trzeba było poczekać.

Aleksander odezwał się cicho:

— To pan poprowadził wroga do mojego namiotu.

Esteban spuścił miecz.

— Myślałem, że płonące ostrze zakończy sprawę.

Inés zakryła usta dłonią. Ja poczułam zimno pod żebrami, jakby otworzyło się we mnie okno.

Przez sześć lat król nosił na twarzy bliznę po zdradzie człowieka, któremu ufał. A ja przez trzy tygodnie podawałam herbatę temu samemu człowiekowi, kiedy próbował wykorzystać mnie po raz drugi.

— Dlaczego mnie nie zabiłeś? — zapytał Aleksander.

— Bo pańska śmierć miała wyglądać jak atak wroga. Potem usłyszałem, że przyjeżdża córka Villaseñora. Miałem użyć jej jako dowodu, że król został zdradzony także przez rodzinę.

W oddali zabrzmiał róg. Oddziały z twierdzy odpowiedziały z murów.

Aleksander zrobił krok w stronę Estebana.

— Rzuć miecz.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy pierwszy raz od sześciu lat nie będziesz miał dokąd uciec.

Kapitan zawahał się, a potem odłożył broń na podłogę.

Strażnicy związali mu ręce. Gdy go wyprowadzano, zatrzymał się przy mnie.

— Ojciec nigdy pani nie wybaczy.

— Wiem — odpowiedziałam. — Ale to już nie będzie mój problem.

Wtedy do magazynu wbiegł młody posłaniec z twarzą białą jak śnieg.

— Wasza Wysokość, znaleźliśmy drugą grupę przy południowym murze. Mają sztandar Villaseñorów.

Aleksander odwrócił twarz ku mnie.

— Ile czasu?

— Może godzinę — odparł posłaniec.

Na stole leżała mapa, a obok niej mój list. Nagle zauważyłam na odwrocie planu drobny napis, którego wcześniej nie dostrzegłam.

„Jeśli twierdza nie padnie od środka, spłonie razem z królewskim archiwum”.

Aleksander dotknął kartki.

— Archiwum znajduje się pod kaplicą.

Za murami zawył wiatr.

Mój ojciec nie przybywał po zwycięstwo. Przybywał po coś, co mogło zniszczyć całą prawdę o jego zdradzie…