Mój pracodawca oskarżył mnie przy swoich synach o manipulację, lecz gdy zobaczył kopertę na stole, nagle pobladł

W chwili, gdy Marciano Bellaforte oskarżył mnie przy swoich synach o manipulowanie ich żałobą, wiedziałam, że mój spokój właśnie się skończył.

Stał po drugiej stronie stołu, ogromny, nieruchomy i tak zimny, jakby nie wszedł do jadalni, lecz do sali przesłuchań. Za jego plecami na marmurowej podłodze leżały odłamki porcelanowego wazonu. Jeden z nich odbijał światło żyrandola ostrym, białym błyskiem.

— Co pani zrobiła moim synom? — powtórzył.

Gabriel poderwał się z krzesła.

— Uważaj, tato.

— Siadaj — powiedziałam cicho.

Ku mojemu zdumieniu usiadł.

Marciano zauważył to natychmiast. Jego wzrok przesunął się z Gabriela na mnie, a potem na pozostałych chłopców. Damian ścisnął palce na krawędzi stołu. Nico przestał udawać rozbawionego. Luca objął szklankę obiema dłońmi, ale tym razem nie drżały mu ręce.

— Pani nie jest ich matką — oznajmił Marciano.

— Wiem.

— Nie jest ich rodziną.

— Tego również jestem świadoma.

— Więc proszę mi wyjaśnić, dlaczego zachowują się tak, jakby pani była tu ważniejsza ode mnie.

To zabolało bardziej, niż powinno. Nie dlatego, że mnie obraził, lecz dlatego, że w jego głosie nie było gniewu. Była pustka człowieka, który sam znał odpowiedź, ale bał się ją usłyszeć.

Wzięłam z kredensu lnianą serwetkę i uklękłam przy rozbitym wazonie. Na jej brzegu wyszyto małe miedziane liście. Adelina kazała mi kiedyś przyszyć je ręcznie, bo twierdziła, że dom powinien mieć przedmioty, których nie da się wyrzucić bez poczucia winy.

— Pańscy synowie nie potrzebują kolejnego przesłuchania — powiedziałam, zbierając porcelanę. — Potrzebują obiadu.

— A pani potrzebuje pamiętać, że pracuje dla mnie.

— Pracuję dla pańskiej żony.

W jadalni zapadła cisza.

Adelina zmarła czternaście miesięcy wcześniej, a jej imię w tym domu działało jak zapalona zapałka. Marciano znieruchomiał. Gabriel odwrócił głowę. Luca wciągnął powietrze tak gwałtownie, że zakrztusił się wodą.

— Moja żona nie żyje — powiedział Marciano.

— Ale zostawiła mi obowiązek.

Jego szczęka napięła się.

— Jaki obowiązek?

Nie odpowiedziałam od razu. W kieszeni fartucha czułam twardą krawędź małego mosiężnego klucza. Adelina dała mi go w noc, kiedy lekarze powiedzieli, że zostało jej najwyżej kilka dni. Klucz miał kształt cienkiego liścia i otwierał szufladę w jej dawnym gabinecie.

— To nie jest rozmowa przy stole — powiedziałam.

— W takim razie odbędzie się w gabinecie.

— Nie.

Nico uniósł brwi.

— Właśnie odmówiłaś mojemu ojcu?

— Właśnie odmówiłam rozmowy bez świadków.

Marciano zrobił krok w moją stronę. Poczułam zapach mokrego drewna i zimnego powietrza, który przyniósł z zewnątrz. Serce zaczęło mi walić, lecz nie cofnęłam się.

— Pani naprawdę uważa, że może stawiać mi warunki?

— Uważam, że pańska żona przewidziała tę chwilę.

Jego twarz stężała.

Z korytarza dobiegł odgłos szybkich kroków. Do jadalni wszedł prawnik Marciana, Viktor Hale, z czarną teczką przyciśniętą do piersi. Za nim pojawiła się Saraphina, siostra Marciana, w płaszczu koloru kości słoniowej i z uśmiechem, który nie sięgał oczu.

— Dobrze, że wszyscy są razem — powiedziała. — Wreszcie możemy wyjaśnić, dlaczego ta kobieta od miesięcy kontroluje dom.

Gabriel wstał.

— Ciociu, wyjdź.

— Usiądź, chłopcze.

— Nie jestem chłopcem.

— Dla mnie zawsze będziesz synem swojej matki.

Saraphina spojrzała na mnie z nieskrywaną pogardą.

— Marciano, mówiłam ci. Ona zatruwa ich przeciwko rodzinie.

Viktor położył teczkę na stole.

— Mam dokumenty, które pozwolą zakończyć tę sytuację jeszcze dzisiaj.

Marciano nie odrywał ode mnie wzroku.

— Proszę otworzyć teczkę — powiedział.

Viktor odsunął zatrzask. Jego palce zatrzymały się nad pierwszą kartką, a ja zobaczyłam, że pod dokumentami leży koperta z woskiem w kolorze ciemnego miodu. Na pieczęci widniał znak liścia Adeliny.

Mosiężny klucz w mojej kieszeni nagle stał się ciężki jak kamień. Viktor wyciągnął rękę w stronę koperty…

CZĘŚĆ 2

Viktor wyciągnął rękę w stronę koperty, lecz Marciano zatrzymał go jednym spojrzeniem.

— Najpierw powiedz, co to jest.

Prawnik przełknął ślinę.

— Polecenie pańskiej żony.

Saraphina prychnęła.

— Adelina była pod wpływem leków. Nie możemy traktować wszystkiego, co podpisała pod koniec życia, jak świętości.

— To ciekawe — odpowiedziałam. — Jeszcze wczoraj twierdziła pani, że Adelina była całkowicie świadoma i zostawiła szczegółowe instrukcje dotyczące majątku.

Jej uśmiech zgasł na sekundę.

Marciano to zauważył.

— O czym ona mówi?

— O niczym ważnym — powiedziała Saraphina. — Ta kobieta próbuje odwrócić uwagę.

— Od czego? — zapytał Damian.

Nikt mu nie odpowiedział.

W jadalni pachniało rosołem, rozmarynem i rozbitą porcelaną. Przez wysokie okna wpadało zimne, październikowe światło. Stałam przy stole z dłońmi opartymi o jego krawędź i czułam, jak strach przesuwa się pod żebrami, ale nie pozwoliłam mu dojść do głosu.

Marciano wskazał kopertę.

— Otwórz ją.

Viktor spojrzał na mnie.

— Pani Ashkam, Adelina wyraźnie zaznaczyła, że mam to przekazać dopiero wtedy, gdy wszyscy czterej synowie będą obecni.

— Wszyscy są — powiedział Marciano.

— Nie powiedziała, że ma to nastąpić przy Saraphinie.

Tym razem cisza uderzyła mocniej.

Saraphina odwróciła się do brata.

— Widzisz? Wszyscy są przeciwko mnie. Najpierw ona, teraz twój prawnik.

— Viktor jest moim prawnikiem — odparł Marciano. — Nie twoim.

— Jest lojalny wobec pieniędzy.

— Jest lojalny wobec dokumentów.

Gabriel parsknął gorzko.

— Szkoda, że ty nigdy nie byłaś lojalna wobec nas.

Saraphina spoliczkowała go.

Ruch był szybki, ale dźwięk rozległ się po całej jadalni. Gabriel dotknął policzka. Damian poderwał się, Nico zaklął, a Luca stanął między nimi, choć drżały mu kolana.

Marciano nie krzyknął.

To było gorsze.

— Wyjdź — powiedział.

Saraphina pobladła.

— Marciano…

— Natychmiast.

— Ona cię omotała.

— Wyjdź.

Po raz pierwszy zobaczyłam, że Saraphina boi się jego spokojnego głosu. Chwyciła torebkę i ruszyła do drzwi, lecz przy progu odwróciła się do mnie.

— Nie wiesz, co uruchomiłaś.

— Wiem tylko, że przestałam milczeć.

Drzwi zamknęły się za nią z głuchym trzaskiem.

Marciano długo patrzył w miejsce, gdzie stała. Potem zwrócił się do mnie.

— Co dokładnie zostawiła pani moja żona?

— Nie wiem. Znałam tylko polecenie.

— Jakie?

Wyjęłam z kieszeni fartucha mosiężny klucz. Liść na jego końcu był starty od częstego dotykania.

— Powiedziała, że jeśli kiedyś wróci pan do domu i zacznie oskarżać synów o to, że mnie słuchają, mam otworzyć szufladę w jej gabinecie.

Marciano spojrzał na klucz, jakby rozpoznał broń.

— Dlaczego nie zrobiłaś tego wcześniej?

— Bo nie wrócił pan do domu.

Gabriel odwrócił głowę, by ukryć emocje. Damian zacisnął usta. Luca otarł nadgarstkiem oczy, a Nico usiadł ciężko na krześle.

Ruszyliśmy do gabinetu Adeliny o trzynastej dziesięć. Pomieszczenie pachniało woskiem i papierem. Na biurku wciąż stała filiżanka z pękniętym uchem, której nikt nie miał odwagi wyrzucić.

Włożyłam klucz do niewielkiej szuflady pod blatem.

Zamek kliknął.

W środku leżał dziennik, mały dyktafon i plik rachunków przewiązanych brązową wstążką. Na wierzchu znajdowała się kartka z jednym zdaniem: „Marsie, jeśli to czytasz, oznacza to, że ktoś próbował odebrać ci prawdę o naszych dzieciach”.

Marciano zbladł.

— Co to znaczy? — zapytał.

Przesunęłam palcem po brzegu kartki.

— Nie wiem.

Viktor wziął dyktafon. Bateria była już włożona.

Nacisnął przycisk.

Najpierw usłyszeliśmy szum, potem cichy, osłabiony głos Adeliny.

— Jeśli Mars jest z wami, nie pozwólcie mu przerwać nagrania. Najważniejsza rzecz dotyczy nie pieniędzy. Dotyczy człowieka, któremu ufał najbardziej…

Nagranie urwało się.

Dyktafon zamigotał i wyłączył się.

Marciano podniósł głowę.

— Kogo miała na myśli?

Zanim ktokolwiek odpowiedział, telefon Viktora zadzwonił. Prawnik odebrał, słuchał kilka sekund, a potem spojrzał na mnie z wyraźnym niepokojem.

— Pani Ashkam, ktoś właśnie próbował otworzyć pani skrytkę depozytową w banku…

Drzwi gabinetu zatrzasnęły się za nami, a ja zrozumiałam, że osoba, której Adelina obawiała się najbardziej, już wiedziała, że znaleźliśmy pierwszy ślad…

CZĘŚĆ 3

Telefon Viktora wciąż dzwonił, kiedy wybiegliśmy z gabinetu. Na korytarzu zegar wskazywał trzynaście czterdzieści dwa, a wskazówka sekundnika przesuwała się po tarczy z irytującą regularnością.

— Kto próbował wejść do skrytki? — zapytał Marciano.

— Bank nie podał nazwiska. Osoba miała kopię pełnomocnictwa.

— Czyjego?

Viktor spojrzał na Saraphinę, choć jej już nie było w domu.

— Pańskiego.

Marciano zacisnął pięści.

Wróciliśmy do gabinetu. Na biurku leżał dziennik Adeliny, a obok niego dyktafon. Damian zamknął drzwi. Gabriel stanął przy oknie. Nico wyjął z kieszeni telefon, lecz tym razem go nie włączył. Luca usiadł na podłodze pod regałem, obejmując kolana.

— Odtwórz nagranie — powiedział Marciano.

Viktor podłączył dyktafon do małego głośnika. Po chwili znów usłyszeliśmy oddech Adeliny.

— Jeśli Mars jest z wami, nie pozwólcie mu przerwać nagrania. Najważniejsza rzecz dotyczy nie pieniędzy. Dotyczy człowieka, któremu ufał najbardziej.

Szum.

— Marsie, po mojej śmierci Saraphina będzie próbowała przejąć fundusz chłopców. Nie pozwól jej. Przez ostatnie dwa lata wypłacała pieniądze z konta opiekuńczego, używając podpisu, który Viktor uznał za podrobiony. Nie powiedziałam ci, bo bałam się, że zabijesz ją, zanim zdołam zabezpieczyć dowody.

Marciano drgnął.

— To niemożliwe — powiedział.

— Jest jeszcze więcej — ciągnął głos Adeliny. — Człowiek, któremu ufałeś najbardziej, pomagał jej. Sprawdź transporty z portu w Red Harbor. Sprawdź nazwisko Hale.

Viktor cofnął się od głośnika.

— To nie może być prawda.

Na nagraniu rozległo się ciche kaszlnięcie.

— Temperance wie, co robić. Zatrudniłam ją nie jako opiekunkę. Ma być świadkiem. Chłopcy nie potrzebują kolejnego strażnika. Potrzebują kogoś, kto nie ugnie się przed nazwiskiem Bellaforte.

Poczułam, jak wszystkie spojrzenia spadają na mnie.

— Wiedziałaś? — zapytał Gabriel.

— Wiedziałam tylko, że wasza matka chciała, żebym została, dopóki nie będziecie bezpieczni.

Marciano patrzył na mnie, jakby próbował złożyć mnie z kawałków wszystkich rozmów, które zignorował.

Viktor potrząsnął głową.

— Adelina była chora. Mogła się mylić.

— W takim razie rachunki nie powinny pana przerażać — powiedziałam.

Rozwiązałam brązową wstążkę. Pod pierwszą warstwą dokumentów znalazły się potwierdzenia przelewów, kopie faktur i zdjęcia z kamer portowych. Na każdym dokumencie pojawiało się nazwisko Viktora albo Saraphiny. Pieniądze znikały z funduszu synów od dwudziestu trzech miesięcy.

Nico wstał.

— Ukradliście nam?

Viktor cofnął się do drzwi.

— To nie ja.

— Twoja pieczęć jest na każdej stronie — powiedział Damian.

Marciano wziął jedną fakturę. Jego ręka drżała.

— Viktor, powiedz mi, że to fałszerstwo.

Prawnik milczał.

To milczenie było odpowiedzią.

Nagle telefon Marciana zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru: „Jeśli chcesz odzyskać chłopców, przyjedź sam do magazynu siódmego. Masz godzinę”.

Gabriel spojrzał na ojca.

— To pułapka.

— Wiem.

— Nie pojedziesz.

Marciano podniósł wzrok.

— Nie będziesz mi rozkazywał.

— A ty nie będziesz znowu znikał, kiedy robi się trudno.

Słowa zawisły między nimi.

Marciano spojrzał na mnie. Po raz pierwszy nie widziałam w jego oczach rozkazu, lecz prośbę.

— Temperance, co mam zrobić?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Viktor chwycił telefon i wybiegł z gabinetu. Na zewnątrz zawyły silniki samochodów.

A wtedy z głośnika dobiegł ostatni, dotąd ukryty fragment nagrania Adeliny:

— Marsie, jeśli Viktor ucieknie, nie ścigaj go. Pozwól mu dotrzeć do magazynu. Tam czeka dowód, którego nie mogłam ci pokazać za życia…